Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος που απεχθάνεται σε τέτοιο βαθμό τις τηλεοπτικές διαφημίσεις. Ανέκαθεν είχαν την τάση να προσβάλλουν την νοημοσύνη μας, αλλά τον τελευταίο καιρό έχουν χάσει κάθε ίχνος διακριτικότητας. Αν μετέφραζα μια διαφήμιση του τύπου “Έντεκα οχτώ τριάντα!! Τριάντα!! Τριάντα!! Τριάντα!!!…..” (και πάει λέγοντας), θα ήταν κάπως έτσι: “Δεν με ενδιαφέρει να σου πω τα προτερήματα του προϊόντος. Δεν με ενδιαφέρει να σου πω για την ποιότητα της υπηρεσίας, για τις καλές τιμές μου. Ίσως και τίποτα απ’αυτά να μη διαθέτω. Δεν με ενδιαφέρει καν αν γίνομαι ενοχλητικός. Με νοιάζει απλά να σου κάνω πλύση εγκεφάλου, απο το πρωί μέχρι το βράδυ, ώστε να προτιμήσεις εμένα χωρίς να ξέρεις γιατί.”. Αυτό φυσικά είναι μόνο ένα απο τα πολλά παραδείγματα που έχουν ρίξει το επίπεδο της τηλεόρασης σε τραγικό βαθμό. Και δεν κατηγορώ τους διαφημιστές. Πιάνει, δεν πιάνει; Αυτοί μια χαρά το σκέφτηκαν, και τα ‘κονομάνε.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση εμείς είμαστε το τρανό παράδειγμα ηλιθιότητας. Εμείς και ο μικρός υπερκαταναλωτής που όλοι κρύβουμε μέσα μας, ο οποίος έχει τσακωθεί εδώ και καιρό με τη λογική και έχει κόψει κάθε επαφή. Εμείς, που ήδη απο τις πρώτες μας εκθέσεις στο γυμνάσιο ξέρουμε να κατακρίνουμε τα media και τον υπερκαταναλωτισμό, αλλά παρ’όλα αυτά ανοίγουμε την τηλεόραση και αφήνουμε όλων των ειδών τη σαβούρα να μπαίνει ανεξέλεγκτα στο σαλόνι μας και να τρυπώνει στο υποσυνείδητό μας. Χειριζόμαστε υπολογιστές, μηχανήματα, αυτοκίνητα και κινητά, και δεν ξέρουμε να χειριστούμε ένα τηλεκοντρόλ: Ένα κουμπάκι είναι, που λέει mute. Πάτα το!