Απογοητεύομαι όταν κάποιο post μου πρέπει να το εντάξω στην κατηγορία «Παιδεία», σε συνδυασμό με κάποια απο τις κατηγορίες «Πολιτική» ή «Θρησκεία». Είναι τόσο αντίθετες έννοιες, που καταντάει τραγελαφικό, με highlight τον φοβερό τίτλο «Υπουργείο παιδείας και θρησκευμάτων» (!?). Πολλά είναι τα θέματα που είναι λυπηρό να συνδέονται με την παιδεία, όπως «Παιδεία και ναρκωτικά», «Βία στα σχολεία» κλπ. Το θέμα είναι όμως οτι όλα αυτά αναγνωρίζονται σαν μάστιγα της παιδείας, σαν προβλήματα. Αντιθέτως, η ανάμιξη της πολιτικής και της θρησκείας στην παιδεία δεν αναγνωρίζεται σαν πρόβλημα, αλλά γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί σαν λύση, και αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Με την εκκλησία και την ανάμιξή της στα σχολεία δεν θα ασχοληθώ σήμερα, είχα γράψει κάποια πράγματα στο post «Πάλι με την εκκλησία τα ΄βαλες;» . Αυτή τη φορά θέλω να θίξω ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα της ελληνικής παιδείας. Την ανάμιξη της πολιτικής στα Πανεπιστήμια. Και συγκεκριμένα, τις κομματικές νεολαίες.
Βρίσκω φοβερές ομοιότητες στα μέλη των κομματικών νεολαίων και στους μάρτυρες του Ιεχωβά. Έρχονται ανα μικρές ομάδες, χτυπάνε αδιάκριτα το κουδούνι σου, παπαγαλίζουν και δίνουν υποσχέσεις με σκοπό να σε προσηλυτίσουν. Κι όταν μυρίσουν αβεβαιότητα και έλλειψη ισχυρών απόψεων, στρογγυλοκάθονται και δεν λένε να φύγουν με τίποτα. Θα περίμενε κανείς, οι νέοι άνθρωποι, οι φοιτητές, να έχουν ιδανικά και αξίες, και να αγωνίζονται γι αυτά. Ειδικά οι σκεπτόμενοι και πολιτικά ενεργοί. Θα περίμενε κανείς, οι κομματικές νεολαίες, απο τη στιγμή που απαρτίζονται απο σπουδαστές της ίδιας σχολής, να ενδιαφέρονται μόνο για το κοινό όφελος των φοιτητών, για τη βελτίωση των συνθηκών της παιδείας και του επιπέδου της σχολής τους. Θα περίμενε κανείς απο νέους ανθρώπους, να δρουν με βάση τα ιδανικά τους, και τις αξίες τους, έχοντας ακόμη μέσα τους τον ρομαντισμό και την αθωότητα της νεαρής τους ηλικίας. Θα περίμενε κανείς απο τους φοιτητές να δρουν σαν ένα ενιαίο φοιτητικό κίνημα, να αγωνίζονται, να επαναστατούν, να διεκδικούν, χωρίς να τρώγονται μεταξύ τους χωρισμένοι σε χρώματα. Δυστυχώς η πραγματική εικόνα απέχει πολύ απο τα παραπάνω. Οι ενταγμένοι φοιτητές στις κομματικές νεολαίες δρουν με βάση οδηγίες απο τα κόμματα, επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στο να προσηλυτίσουν περισσότερα μέλη, και λειτουργούν με πολιτικές αλλά και προσωπικές σκοπιμότητες. Ας δούμε συγκεκριμένα τη γραμμή που τους δίνεται απο τα κόμματα, και την οποία ακολουθούν τυφλά.
Ξεκινάω απο την ΔΑΠ, η οποία μοιράζει στα μέλη της ένα εγχειρίδιο με τίτλο «Επικοινωνιακή προσέγγιση πρωτοετών και νέων στελεχών». Το εγχειρίδιο αυτό διανέμεται «αυστηρά προς εσωτερική χρήση». Αν θέλετε μπορείτε να το κατεβάσετε σε μορφή pdf ΕΔΩ. Παρακάτω θα σημειώσω μερικά αποσπάσματα που βρήκα ενδιαφέροντα:
«Τρόποι προσέγγισης: Η εικόνα που θα δίνουμε πρέπει να είναι κοντά σε αυτή του μέσου φοιτητή. Οι πρωτοετείς νιώθουν καλύτερα με ανθρώπους που παρουσιάζουν ανάλογη με εκείνους εικόνα. Άρα: Κερδίζει η μη εκκεντρική εμφάνιση, η μη ιδιαίτερα στυλιζαρισμένη εμφάνιση, το καθημερινό – απλό ντύσιμο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν εγγράφουμε νέα μέλη στο τραπεζάκι ούτε κυκλοφορούμε με αιτήσεις μέλους μπροστά στον κόσμο. Δεν φωνάζουμε μεταξύ μας, ούτε τσακωνόμαστε μπροστά σε άλλους. Στο τραπεζάκι είμαστε πρώτα στελέχη και μετά όλα τα υπόλοιπα.»
Στη συνέχεια, η ΔΑΠ διαχωρίζει τους φοιτητές σε τέσσερις κατηγορίες:
Κομματικά ενταγμένοι στο δικό μας χώρο: Μπορεί να ανήκουν στο δικό μας χώρο, αλλά πρέπει να κερδίσουμε την ένταξή τους στη ΔΑΠ της σχολής μας. Αυτό επιτυγχάνεται ακολουθώντας μια μετριοπαθή στάση και παρουσιάζοντας πνεύμα ομαδικότητας και σύμπνοιας, μακριά από γραφικότητες και εξάρσεις. Η αυθόρμητη προέλευοη πρέπει να αξιοποιηθεί παραγωγικά από εμάς.
Κομματικά ενταγμένοι σε άλλο χώρο: Δεν θα ασχοληθούν εύκολα μαζί μας. Μπορούμε όμως να κερδίσουμε την εκτίμηση και το σεβασμό τους, γεγονός που θα οδηγήσει σε μια «ανεκτική- πλειοψηφικότητα των θέσεων μας.
Με αρνητική προκατάληψη προς όλες τις παρατάξεις: Αυτή είναι η μεγάλη δεξαμενή από όπου πρέπει να αντλήσουμε κέρδη. Πρέπει να κερδίσουμε από αυτήν την κατηγόρια των Α’ ετών και αυτό επιτυγχάνεται με την προβολή της προσφοράς και των θέσεων της παράταξης που δεν είναι αυστηρά κομματικές. Επιδεικνύουμε την σημασία του συνδικαλισμού, γενικότερα, και εστιάζουμε στα πρακτικά, καθημερινά προβλήματα της σχολής.
Με μετριοπαθή στάση-ουδέτερη: Πρόκειται για την πλειονότητα των φοιτητών, την οποία πρέπει οπωσδήποτε να προσεγγίσουμε. Είναι μια κατηγόρια παρεμφερείς με την προηγούμενη, άρα και η διαπραγμάτευση θα πρέπει να είναι παρόμοια, ρίχνοντας ίσως περισσότερο βάρος στο στοιχείο της φιλίας και της παρέας, χωρίς όμως να παραμελούμε την πρόσφορα της παράταξης.
Στο εγχειρίδιο παρέχονται κι άλλες χρήσιμες συμβουλές προς τα μέλη της ΔΑΠ, όπως πώς να αντικρούουν επιχειρήματα άλλων παρατάξεων, ποιά είναι τα αδύναμα σημεία στην δράση των άλλων κομμάτων και πως να τα εκμεταλλευτούν, ποιες είναι οι πιο γνωστές ατάκες που πρέπει να λένε, και άλλες χρήσιμες οδηγίες για το πως να κερδίσουν ψήφους.
Ένα άλλο έγγραφο της ΔΑΠ, είναι οι «Οδηγίες για εγγραφές». Μπορείτε κι αυτό να το δείτε ολόκληρο ΕΔΩ και ΕΔΩ. Παραθέτω μερικά ενδιαφέροντα αποσπάσματα:
Με την έναρξη των εγγραφών:
Κατα την εγγραφή του προτείνουμε να συμπληρώσουμε τα δικαιολογητικά του. Κατα τη συμπλήρωση του πιάνουμε κουβέντα για γενικά θέματα που σχετίζονται με το Πανεπιστήμιο και την πόλη, και προσπαθούμε να του λύσουμε τις απορίες του και να τον κάνουμε να νιώσει άνετα και να μας εμπιστευθεί (το πιο βασικό). Σε περίπτωση που ανοίξει κουβέντα και δεν δείξει κάποια φανερή τοποθέτηση προς το χώρο μας, του εξηγούμε οτι όλο αυτό δεν έχει καμία σχέση με εγγραφή σε πολιτική παράταξη, και οτι εμείς είμαστε μια ανεξάρτητη φοιτητική παράταξη που έχει ως στόχο τον φοιτητή και τη βελτίωση των συνθηκών του Πανεπιστημίου, γι αυτό και είμαστε παρόντες, για να καλύψουμε τα μεγάλα κενά της γραμματείας. Χρησιμοποιούμε πάντα ως πρόσχημα την δικαιολογία «Σε λίγες μέρες θα βγει το πρόγραμμα μαθημάτων και άλλα σημαντικά στοιχεία, θες να μου δώσεις το κινητό σου να σε ενημερώσω;» Μετά το τέλος των εγγραφών, κατα προτίμηση πηγαίνουμε όλοι μαζί για καφέ, και προσπαθούμε να πάρουμε μαζί μας και τους πρωτοετείς. Γενικά, σε περίπτωση που υπάρχει φασαρία μπροστά στους πρωτοετείς, εμείς φερόμαστε αρκετά έξυπνα ωστε να εκθέσουμε τον άλλον και να φανούμε τα «καλά παιδιά» που θέλουμε να βοηθήσουμε.
Ανάλογες είναι οι οδηγίες και άλλων παρατάξεων, όπως για παράδειγμα αυτές της ΠΑΣΠ. Παραθέτω απόσπασμα απο το tvxs.gr:
«Οδηγίες προς ναυτιλομένους» του Φυσικού Τμήματος της Πάτρας παρέχει και η «αριστερή ΠΑΣΠ», όπως προκύπτει από σχετικό έγγραφο που συντάχθηκε το 2006.
Μέσα από το κείμενο, εκφράζεται η διαπίστωση ότι μία παράταξη η οποία είναι πρώτη σε εκλογική δύναμη εντός του πανεπιστημίου, ποτέ δεν διατηρεί την πρωτιά, αν προηγουμένως έχει στηρίξει την κινητοποίηση της κατάληψης.
Για αυτό το λόγο, το επικοινωνιακό επιτελείο της φοιτητικής παράταξης έκανε σαφές ότι στα τμήματα όπου η ΠΑΣΠ ήταν πρώτη σε ψήφους, εκείνη δεν θα στήριζε την κατάληψη ως μορφή αντίδρασης στο νόμο – πλαίσιο Γιαννάκου, παρά μόνο τυπικά και για λίγες ημέρες.
Βέβαια, «ανεξάρτητα με οποιαδήποτε μορφή κινητοποίησης που θα επιλέξει κάποια σχολή, δεν σταματάτε να τονίζετε τη διαφωνία σας με τον νόμο και ότι επιθυμείτε την απόσυρση του προσχεδίου, τονίζοντας σημεία που προκαλούν συγχυση στους φοιτητές, όπως οι αιώνιοι φοιτητές, το άσυλο κτλ. και που εύκολα μπορεί να πειστούν». Επίσης, «σε σημεία που σύντροφοι της ΠΑΣΠ ή της Ν. ΠΑΣΟΚ έχουν τοποθετηθεί υπέρ του νόμου παραβλέπετε να τα σχολιάσετε και κατά το δυνατόν τα αρνείστε».
Υπογράφουν:
Συντονιστικό Σπουδάζουσας Νεολαίας ΠΑΣΟΚ ΑΕΙ
Συμμετέχοντες ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ
ΠΑΣΠ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ
ΠΑΣΠ ΕΜΠ
ΠΑΣΠ ΠΑΤΡΑΣ
ΠΑΣΠ ΚΟΜΜΟΤΗΝΗΣ
ΠΑΣΠ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Μπορεί τα παιδιά που εντάσσονται σε αυτές τις παρατάξεις, να έχουν κάθε καλή πρόθεση, και να νιώθουν οτι με αυτόν τον τρόπο αγωνίζονται. Ο καθένας άλλωστε υποστηρίζει τις απόψεις του και αγωνίζεται γι αυτές με όποιον τρόπο θεωρεί πιο αποτελεσματικό. Αλλά κάπου στην πορεία οι κομματικές νεολαίες διαβρώθηκαν. Στις περισσότερες σχολές, έχουν χάσει τον στόχο τους, και ασχολούνται μόνο με κομματικές μικρότητες. Θυμήθηκα κάτι συνεντεύξεις που είχα δει στην τηλεόραση. Ρώταγε ο δημοσιογράφος τον φοιτητή και μέλος της ΠΑΣΠ, «Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά των μελών σας;», και απαντούσε το παιδί «Εεεεε… Τα χαρακτηριστικά του πασπίτη είναι casual στυλ, καθημερινό ντύσιμο, και έντεχνη μουσική.». Ρώταγε και μια κοπελίτσα της ΔΑΠ, «Εσάς ποιό είναι το χαρακτηριστικό σας;», και απαντούσε «Εμείς διοργανώνουμε πάρτι για τα μέλη μας, και απο μουσική ακούμε τα πάντα! Απο Παπαρίζου, μέχρι και… Χατζηγιάννη!».
Και δυστυχώς το πρόβλημα δεν σταματάει εκεί. Όσοι είναι φοιτητές και πηγαίνουν στις συνελεύσεις ξέρουν ακριβώς την κατάσταση που επικρατεί. Σαν να βλέπεις παράθυρα στις ειδήσεις των 8. Χάος, τσακωμοί, ειρωνείες, βρισιές, ενίοτε ξύλο, και φυσικά μια μικρογραφία των μεγάλων κομμάτων: Καταλήγουν να κατηγορεί ο ένας τον άλλον, ο καθένας να υπερασπίζεται το κόμμα του, και τελικά μόνο για τα προβλήματα που ήταν το θέμα της συνέλευσης δεν μιλάνε. Πόσες φορές έχουμε δει επιθέσεις και ξυλοδαρμούς μεταξύ ομάδων; Μέχρι και μαχαίρια έχουν βγει μέσα σε σχολές, λες και η ένταξη σε διαφορετική κομματική νεολαία είναι ένα είδος βεντέτας. Όσο για τα συμφέροντα και τα βύσματα… εκεί κι αν γίνεται της κακομοίρας! Τα έχω ακούσει, τα έχω δει σε «αποκαλυπτικά ρεπορτάζ», τα έχω ζήσει και ο ίδιος. Τα μέλη της πρώτης παράταξης σε κάθε σχολή, απολαμβάνουν και τα ανάλογα προνόμια. Οι παρατάξεις μοιράζουν έτοιμα τα θέματα της εξεταστικής και σημειώσεις, φυσικά μόνο για τα μέλη τους. Ακόμα και καλύτερη βαθμολόγηση στα γραπτά πολλές φορές, όταν κάποιοι καθηγητές είναι ενταγμένοι σε κάποιο κόμμα και αντιμετωπίζουν τα μέλη της συγκεκριμένης παράταξης με μεγαλύτερη «επιείκεια», αλλά και πιο χοντρά βύσματα, όπως εισαγωγή φοιτητών-μελών κομματικής παράταξης σε προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών. Αυτά ακριβώς τα προβλήματα που είναι καθήκον της παιδείας να αντιμετωπίσει, αυτά ακριβώς αναπαράγουν νέοι άνθρωποι, μπλεγμένοι απο τώρα στη διαφθορά, γερασμένοι ήδη στα 20 τους απο το ίδιο το σύστημα.
Πώς περιμένουμε λοιπόν βελτίωση της παιδείας, όταν οι κομματικές σκοπιμότητες είναι τόσο βαθιά χωμένες στους κύκλους των φοιτητών; Πώς περιμένουμε απο τα Πανεπιστήμια να παράγουν σκεπτόμενους ανθρώπους, ανεξάρτητους και ελεύθερους, όταν αφήνουμε τα πολιτικά κόμματα να κατευθύνουν τις απόψεις και τη δράση των φοιτητών;… Πώς είναι δυνατόν νέοι άνθρωποι, να ενδιαφέρονται για το πως θα εξυπηρετήσουν κομματικά συμφέροντα, και όχι για τη βελτίωση της παιδείας, που στο κάτω κάτω αφορά πρώτα απ’ όλους τους ίδιους;… Και μάλιστα πολλές φορές, ακολουθούν μια πολιτική παράταξη, χωρίς να ξέρουν ούτε και οι ίδιοι για ποιο λόγο. Πλήρης απογοήτευση η εικόνα της ελληνικής παιδείας.
Και για να μη το ξεχάσω, όσοι ενταχθείτε στη ΔΑΠ, κερδίζετε μια δωροεπιταγή αξίας 50 ευρώ, για γυαλιά ηλίου. Σε καλή μεριά!
8 votes
Loading ...
Α ρε Νίκο πόσο δίκιο έχεις σαυτά που λές!!! Ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα! Μιλάμε για τα απόλυτα κομματόσκυλα-πρόβατα! Και όχι μόνο αυτό. Το πιο χαρακτηριστικό από τα κομματόσκυλα ΟΛΩΝ των παρατάξεων είναι ότι ενώ θα έπρεπε θεωρητικά να είναι οι συνεπής φοιτητές που έχουν μία ιδέα από το τί γίνεται μέσα στις αίθουσες και στο μάθημα, το μόνο που κάνουν είναι να παίζουν τάβλι και να πίνουν την φραπεδιά τους αραχτοί! Παντελής έλλειψη εικόνας για το τί γίνεται μέσα στην ίδια την σχολή τους! Με εξαίρεση τα κομματόσκυλα της ΠΚΣ που αντί για τάβλι τρέχουν από αίθουσα σε αίθουσα για να σε πρήξουν με ενημερώσης που ο μόνος σκοπός αυτών έιναι το να μαζέψουν άτομα για να κατεβαίνουν στις πορείες! Και ρωτάω εγώ.. Τί βρε ζώα, βρε ηλίθια όντα, βρε κομματόσκυλα όλων των παρατάξεων, τί νομίζετε ότι προσφέρεται στην σχολή?? Τα 3 μας προσφέρεται! Δεν έχετε ιδέα τι σας γίνεται και οι μόνοι που πραγματικά θα ενδιαφερθούμε είμαστε όλοι οι αντικομματικοί που νοιαζόμαστε για ένα πράγμα, την ουσιαστική καλητέρευση της Παιδείας στην σχολή μας και την καλήτερη μόρφωσή μας.
Και για να είμαι δίκαιος και ειλικρινής πρέπει να αναφέρω ότι στην σχολή μου η μόνη φορά που έκανε καλό παράταξη, ήταν αυτή της ΠΚΣ που κινήθηκε και πέτυχε να έχουμε δωρεάν φαγητό επειδή πληρώναμε όπως και το να έρθουν πιο νωρίς τα βιβλία σε ένα εξάμηνο.
Πράγματι, δεν μπορούμε να τους βάζουμε όλους σε ένα τσουβάλι, εννοείται οτι υπάρχουν φοιτητές μέσα σε αυτές τις παρατάξεις, με ιδεολογίες, και ενεργή δράση, που πολλές φορές έχει φέρει αποτελέσματα. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως συνολικά η ζημιά που έχει προκαλέσει η ανάμιξη των κομμάτων στις σχολές, είναι πολύ μεγαλύτερη απο τα αιτήματα που έχουν ικανοποιηθεί. Τι να το κάνω το δωρεάν φαγητό (το οποίο στο 90% των σχολών δεν τρώγεται), όταν χάνονται βασικές έννοιες του Πανεπιστημίου, όπως η ανεξαρτησία; Τι να το κάνω που θα έρθουν τα βιβλία νωρίτερα, αν η μόρφωση υποκινείται απο τα κόμματα και τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης; Προτιμώ να πληρώσω για το φαγητό στη λέσχη 2 ευρώ, αλλά να ξέρω οτι με αντιμετωπίζουν σαν φοιτητή, όχι σαν υποψήφιο στέλεχος. Να ξέρω οτι μου προσφέρουν γνώση και στήριξη, χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα. Να νιώθει ο πρωτοετής μπαίνοντας στη σχολή οτι βρίσκεται σε έναν χώρο εμπιστοσύνης, και να μην αισθάνεται σαν κουνέλι που περπατάει ανάμεσα απο τα γεράκια, περνώντας απο τους πάγκους των κομμάτων μέχρι να φτάσει στην πόρτα της γραμματείας.
Και επειδή πάλι θα πω σε σχόλιο: «Δυστυχώς το πρόβλημα δεν σταματάει εκεί», προσθέτω την προτελευταία παράγραφο στο κείμενο, γιατί είναι κι αυτό βασικό ζήτημα και ταιριάζει καλύτερα στο κυρίως κείμενο. Για τα βύσματα και τους ξυλοδαρμούς. Πώς να αλλάξουμε κάποια βασικά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, όταν οι ίδιοι οι φοιτητές τα αναπαράγουν;…
Εντάξει, αν πρέπει να βγω π.χ. με γνωστές μου είναι φανατικές ΠΑΣΟΚ και δυνατά στελέχη της ΠΑΣΠ, από αυτά που στρατολογούν κλπ, κλπ καλώς να κάνω τουμπεκί, αλλά μην δουλευόμαστε τώρα.
Πως μπορεί ένας άνθρωπος με ιδεολογία να στηρίζει έμμεσα ή άμεσα ανθρώπους σαν τους: Καραμανλή, Ρουσσόπουλο, Γιακουμάτο, Σιούφα, Σουφλιά, Μπακογιάννη, Μαγγίνα, Βουλγαράκη, Τσιτουρίδη, Πάγκαλο, Τσοβόλα, κλπ.
Έχουμε από όλα τα κόμματα. Εδώ δεν μιλάμε για ανθρώπους και παρατάξεις. Εδώ δεν μιλάμε ούτε για σύγκρουση συμφερόντων, μιλάμε ΜΟΝΟ για συμφέροντα! Τα άτομα δεν σέβονται την θέση τους σε καμιά περίπτωση, κι απαιτούν από εμάς (τους πολίτες) να τους σεβαστούμε. Κι εσύ θέλεις, κάποιον βλαμμένο που νομίζει ότι είναι «ιδεολόγος» στηρίζοντας τα λαμόγια που καταστρέφουν την χώρα στηρίζοντας ένα σάπιο από παντού σύστημα, να το «καταλάβω».
Όχι δεν καταλαβαίνω τίποτα. 1 + 1 = 2. Δεν κάνει 3 όπως και να το δεις, από όπου και να το πάρεις. Όταν ο πρωθυπουργός επιλέγει στελέχη και μετά αρχίζει και λέει μ*λ*κίες δημοσίως κα «δακρύζει», Ω ΘΕΕ ΜΟΥ! Με πιάνει παράκρουση! Δάκρυσε; Αλήθεια; Πρέπει να σεβόμαστε τον ΣΙούφα γιατί είναι πολλά χρόνια στην βουλή; Όταν η γυναίκα του ΚΚ πήρε πτυχίο δάκρυσε; Όταν η κόρη του Σιούφα μπήκε από την πίσω πόρτα στην θέση που βρίσκεται χωρίς ΑΣΕΠ χωρίς προσχήματα, σεβάστηκε την θέση του; Όταν ο Μαγγίνας διατηρούσε «ΚΨΜ» με σεβόταν;
Αυτοί είναι οι ιδεολόγοι; 100 φορές χρυσή αυγή. Τουλάχιστον να ξέρω ότι είναι αυτό που δείχνουν!!! Όσο για τα παιδιά, εντάξει είναι ζώα, ο μόνος λόγος που δικαιολογεί εγγραφή σε παράταξη είναι καμιά γκομενίτσα… που την είδα Φίντελ Κάστρο στα 19,5 και θέλει να αλλάξει τον κόσμο (να χαμε να λέγαμε) εναντιομένη στα νομοσχέδια της κυβέρνησης, ενάντια στα ανοιχτά πανεπιστήμια, αλλά πλήρως ενημερωμένη για καθηγητές που έχουν έδρες χωρίς να έχουν κάνει δημοσιεύση εδώ και 20 χρόνια κλπ κλπ.
blah
Ν’αγιάσει το στόμα σου αγαπητε!
Τόσα χρόνια λεω να πιάσω αυτο το θέμα αλλα σκεφτηκα «θα φανω παλι κακός…». Ε! λοιπον με πρόλαβες και μπράβο σου. Ολα ειναι οπως τα γράφεις, το τελευταίο με τη δωροεπιταγή δείχνει ακριβως το εξευτελιστικό κλίμα-πανηγύρι που επικρατεί χρόνια.
Και παλι ν’αγιάσει το στόμα σου.
PS: Πολυ ωραιο το blog σου, θα τα ξαναπουμε
Καλωσήρθες Σταύρο, και σ’ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Να αγιάσει το στόμα μου δε ξέρω, πάντως ολόκληρος αποκλείεται να αγιάσω, με τα post που γράφω για την εκκλησία!
Τα λέμε!
Πράγματι είμαστε πολλές φορές ηλίθιοι μεν, μας αναγκάζουν δε! Πολύ μου άρεσε το blog σου! Πράγματι, οι διάφορες οργανώσεις, κομματικές νεολαίες, όπως τις ονομάζεις,είναι κατ’ εμένα υπερβολικές. Είναι ας το πουμε σαν βεντούζα, αλογόμυγα δεν ξέρω! Αν και το κάνουν μερικές φορές διακριτικά εν τούτοις είναι πολλές φορές ενοχλιτικοί. Πιστεύω έπρεπε να έχουν κάνει ειδικές σπουδές marketing πριν αναλάβουν τη θέση!
Καλωσήρθες Μέλισσα, σ’ευχαριστώ!
Εδώ δεν κάνουν ειδικές σπουδές οι ίδιοι οι πολιτικοί, σιγά μην κάνουν οι φοιτητές… Βλέπεις κάποιον να είναι υπουργός υγείας, τον άλλο χρόνο να είναι υπουργός παιδείας, και να μην έχει ούτε χαρτί γιατρού, ούτε εκπαιδευτικού. Αυτό είναι ένα φαινόμενο με το οποίο απορώ, πως παίρνουν θέσεις και ορίζονται υπεύθυνοι σε τόσο σημαντικούς τομείς, χωρίς να έχουν εξειδίκευση και εμπειρία στον συγκεκριμένο κλάδο…
Καλημέρα! Ιδίως τέτοιες μέρες, που αναστοράται κανείς τους αγώνες των φοιτητών του 73, γυρνάει στο σήμερα και βλέπει όλα αυτά τα κομματόσκυλα των φοιτητικών παρατάξεων, και αηδιάζει. Πρόβατα που ελπίζουν ότι κάποια μέρα θα εξαργυρώσουν τους «αγώνες» τους με μια θέση στο κόμμα, στο δημόσιο, σε κάποιο ψηφοδέλτιο, σε κάποιο πολιτικό γραφείο. Σκατά στα μούτρα τους!
prin apo 5 peripou xronia piga gia prwti fora sto panepistimio peiraia gia an spoudasw.
«KAI A KAI OU KAI A KAI OU KAI DAP.NDFK» itan apo ta prwta pragmata pou akousa kai mou ekanan idieteri entipwsi wste na thimamai to skiniko afto.
prin apo 4 xronia kai 8 mines piga gia teleftaia fora sto panepistimio peiraia.
pistevw oti enas apo tous logous pou ta paratisa itan aftos a palimpaidismos kai i ilithiotita.
efxaristoume gia ta apokaliptika parathemata.
SYGNWMI GIA TA GREEKLISH
Καλώς τον! No problem για τα greeklish!
Πράγματι, μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό να αφήσεις μια σχολή λόγω των κομμάτων (ανάμεσα σε άλλους λόγους), αλλά δεν είναι απλώς «κάποιες πολιτικές ομάδες», είναι μια μικρογραφία ολόκληρου του τρόπου λειτουργίας των σχολών, και της αντιμετώπισης της δημόσιας παιδείας απο το κράτος. Νομίζω μπορεί να βγάλει κανείς πολλά συμπεράσματα για την κατάσταση την παιδείας στην Ελλάδα, αν σκεφτεί οτι πολλές σημαντικές αποφάσεις είναι στα χέρια αυτών των ανθρώπων…
Απλα ειναι ΟΡΓΙΑ ! Εχω σιχαθει την πολιτικη μας…..
Σήμερα ανακάλυψα αυτό το blog.. Νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος γι αυτό και ο λόγος είναι ένας: πρώτη φορά βρίσκω κάποιον ζωντανό οργανισμό (άνθρωπο εννοώ φυσικά) που να συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα λέει (όσα βέβαια εχω προλάβει να διαβάσω μέχρι τώρα). Δεν σου κρύβω ότι είχα απελπιστεί αφού νόμιζα ότι μόνο εγώ είχα αυτές τις απόψεις (ειδικά για εκκλησία και κομματικές νεολαίες, νιώθω ότι ΕΓΩ έχω γράψει τα άρθρα), νόμιζα ότι υπεβάλλω και ότι είμαι απόλυτος σε κάποια θέματα. Διαφωνούσα και συνεχίζω να διαφωνώ με όλους (μάνα, πατέρα, αδέρφια, συγγενείς, φίλους και γενικώς με γνωστούς και αγνώστους). Μόλις διάβασα μερικά από τα άρθρα σου ενθουσιάστηκα και μπορώ να πω ότι ανακουφίστηκα κιόλας γιατί είδα πως υπάρχουν και άλλοι ανοιχτόμυαλοι και χωρίς σκοπιμότητες άνθρωποι. Αυτός ο ιστότοπος με εκφράζει απόλυτα και θα συνεχίσω να τον διαβάζω…
Επιπλέον, θα ήθελα να σε γνωρίσω και να συζητήσουμε για πάρα πολλά θέματα τα οποία με απασχολούν και όσο και αν σου φαίνεται παράξενο δεν έχω με ποιόν να τα συζητήσω. Φυσικά ευπρόσδεκτοι είναι και όλοι όσοι διαβάζουν και είναι πρόθυμοι για συζήτηση.!!
Το όνομά μου στο facebook είναι Tasos Malafouris!!! Τα λέμε…
Γειά σου Τάσο, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
Πράγματι μου κάνει εντύπωση που διαφωνείς με τόσο κόσμο για την εκκλησία και τις κομματικές νεολαίες, γιατί σε ‘μένα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Όσους γνωρίζω και έχω συζητήσει αυτά τα θέματα, βλέπω πως όλοι έχουν τις ίδιες απόψεις, και καταλαβαίνουν οτι άλλο θρησκεία, άλλο εκκλησία. Άλλο πανεπιστήμια και αγώνας για ιδανικά και δικαιώματα, και άλλο κομματικές νεολαίες και πολιτικά κόμματα. Γενικώς παρατηρώ οτι οι περισσότεροι καταλαβαίνουν πως αυτές οι δύο περιπτώσεις έχουν ξεφύγει απο τον σκοπό τους, και έχουν καταντήσει κερδοσκοπικές επιχειρήσεις, με πολλά συμφέροντα και σκοπιμότητες να μπλέκουν στο παρασκήνιο. Και στην τελική οι εκκλησίες και οι κομματικές νεολαίες δεν διαφέρουν και πολύ, αν σκεφτείς την ανάμιξη της εκκλησίας στην πολιτική, αλλά και τον τρόπο που προσηλυτίζουν και κάνουν πλύση εγκεφάλου στους νέους ανθρώπους με σκοπό να τους φανατίσουν και να αποκτήσουν ένθερμους υποστηρικτές…
Χαίρομαι που βρήκες στο blog μου ένα ενδιαφέρον site που σε εκφράζει, κι εγώ ενθουσιάζομαι όταν μου συμβαίνει κάτι τέτοιο! Όσο για συζήτηση, το blog είναι ακόμα μικρό (δεν έχει κλείσει ούτε χρόνο) και δεν μπορώ να πω οτι έχει τόσο μεγάλη συμμετοχή στα σχόλια.. Αν στο μέλλον υπάρξουν περισσότερα σχόλια και τάση για κουβέντα, ίσως δημιουργήσω μια ξεχωριστή κατηγορία στη σελίδα για αυτόν τον σκοπό, όπου ο καθένας θα μπορεί να ανοίγει θέματα συζήτησης, σαν forum. Κάτι τέτοιο βέβαια απαιτεί συμμετοχή απο περισσότερα μέλη, αλλά και διαρκή παρακολούθηση καθώς και πολύ ελεύθερο χρόνο. Οπότε προς το παρόν παραμένει σαν ιδέα. Τα σχόλια στο Stupidity.gr είναι φυσικά ανοιχτά σε όλα τα post, και οι συζητήσεις πάντα ευπρόσδεκτες!
Για ο,τι άλλο θέλεις μπορείς φυσικά να επικοινωνήσεις μαζί μου μέσω e-mail στο nikos.scrap [at] gmail.com.
Τα λέμε!!
Τα κόμματα είναι οι δήμιοι της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Μετατρέπουν τους ανθρώπους σε υποτελείς, που τρέχουν πίσω απο τα πρωτοκλασάτα στελέχη της πολιτικής για να εξασφαλίσουν ένα κομμάτι ψωμί. Μια ψωροδουλειά των 400 euro χωρίς δικαιώματα και χωρίς μέλλον. Δουλοπάρικοι που είναι ευχαριστημένοι που τους δίνουν το δικαίωμα να υπάρχουν. Που δεν διανοούνται τίποτα καλύτερο για τον εαυτό τους.
Έχεις δίκιο. Δεν είναι τυχαίο που αν ρωτήσεις νέους ανθρώπους για το τι ονειρεύονται και τι θέλουν για το μέλλον τους, ένα τεράστιο ποσοστό θα σου απαντήσει «λεφτά». Δυστυχώς νέα παιδιά ενδιαφέρονται και λειτουργούν με βάση το πως θα βολευτούν, πως να μπουν σε κανα κόμμα να κάνουν βύσματα, πως θα χωθούν στο δημόσιο, να πάρουν έναν μισθό για να επιβιώσουν και να σιγουρέψουν μια θέση. Νέοι άνθρωποι, απόφοιτοι πανεπιστημίων, και σκέφτονται απο τώρα τη σύνταξη. Η λέξη «παιδεία» έχει χάσει εντελώς την πραγματική της σημασία στην Ελλάδα.
Άνθρωπέ μου, χίλιες φορές να αγιάσει το στόμα σου! Το συγκεκριμένο άρθρο είναι μακράν το καλύτερο άρθρο που έχω διαβάσει εδώ και πάρα πάρα πάρα πολύ καιρό.
Χίλια εύγε!
Συγχαρητηρια κ απο μενα για το αρθρο! Καποια στιγμη πρεπει ολα αυτα να γινουν γνωστα στον κοσμο, μπας και ξυπνησουν τα προβατα…
Το μπλογκ φυσικά και δεν το ανακάλυψα τώρα αλλά την ανάρτηση ναι.
Πιστεύω ότι έχεις μεγάλο δίκιο. Στα πανεπιστημία ο συνδικαλισμός κομματοκρατείται δυστυχώς. Πολιτικές ουσιαστικά διαμάχες δεν υπάρχουν όσο κυρίως γηπεδο-κομματικού τύπου.
Είναι ένα θέμα που με προβλημάτιζε από τότε που ήμουν κιόλας σε φοιτητική οργάνωση. Σίγουρα αυτό το χάλι βολεύει κάποιους άχρηστους. Από την άλλη για μένα σίγουρα είναι η απαγόρευση των παρατάξεων αλλά με μεθοδικούς τρόπους να οδηγηθούν σε άλλη μορφή. Πχ το ότι έχουν αυτοματοποιηθεί κάποιες καταστάσεις (όπως πχ εγγραφές) τους έχει αφαιρέσει αρκετή δύναμη. Γενικά τα λαμόγια στην αναμπουμπούλα και στην γραφειοκρατεία χαίρονται.
Δεν είναι η πολιτική αυτή που δεν θα έπρεπε να εμπλέκεται με την Παιδεία, αλλά αυτή η αισχρή και ανούσια κομματικοποίηση. Η πολιτική πρέπει να εμπλέκεται με την Παιδεία και ειδικά με την τριτοβάθμια.