Και γω το φβ κάποιες φορές το είδα ως εργαλείο να οργανώσω τις επαφές μου, ως μέσο επικοινωνίaς και άλλων. Έλα όμως που στην πορεία τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Εντάξει, το θέμα των groups είναι αστείο. Είναι απλά γελοίο το να μπαίνεις σε ένα γκρουπ επειδή σου άρεσε η ατάκα ή επειδή σου θύμισε τα χρόνια στο δημοτικό. Είναι ηλίθιο. Γι’ αυτό δεν στέκομαι σε αυτό, αυτό είναι το τελευταίο.

Το θέμα είναι άλλο. Το θέμα είναι ότι από τότε που μου έμαθαν όλοι το φβ δεν μπαίνουν ΚΑΝ στο κόπο να σε ενημερώσουν για το τι γίνεται στη ζωη τους, να σου πουν τα νέα τους ρε παιδί μου, επειδή ανεβάσαν, λέει, ένα άλμπουμ με τίτλο -ξέρω γω- «Εκδρομή στην Αράχωβα». Πραγματικά, έχουν την εντύπωση ότι ανέβασαν μία φωτό και το να σου πουν προσωπικά τα νέα τους είναι περιττό. Θεωρούν αυτονόητο ότι θα δεις την φωτό και θα όλα οκ. Ε, αυτό είναι το αντίθετο της επικοινωνίας και της υγειούς διαπροσωπικής σχέσης. Άσε που η μόνη συμβολή του φβ στο να μάθω τα νέα κάποιου είναι το να μάθω μια άχρηστη πληροφορία του στυλ: «πωω μισώ το πρωινό ξύπνημα». Εντάξει, στα παπαρια μου, ας πούμε.

Άσε που σε βάζει σε μια τραγική λογική παρακολούθησης. Να μπεις στο προφίλ της φίλης σου της τάδε, να δεις τι φωτό ανέβασε, πόσο έχει αλλάξει από τότε κτλ. Ή ξέρω γω, να μπαίνεις να βλέπεις στάτους και δραστηριότητες γνωστών σου μπας και μπορέσεις από το ψαχούλεμα να βγάλεις ένα ιστορικό για το τι κάνουν. Ηδονοβλεψία σκέτη. Άσχημα πράγματα.

Κάτι ακόμα τραγικό που απεχθάνομαι έχει να κάνει με το attention whoring. Μιλάμε να καταβάλουν μια τόσο μεγάλη προσπάθεια εντυπωσιασμού κάποιοι, που απορώ αν κουράζονται ή όχι. Να θέλουν να τους εντυπωσιάσουν όλους με το πόσο καλά περάσαν με την γκόμενά τους χθες βράδυ («ax mwro mou seefxaristo gia thn teleia nuxta» -> εμετικό, σόρρυ κιόλας), για το πόσο καλά περάσαν στο κλαμπ τις προάλλες, με το να ποστάρουν φωτό από ανελέητη διασκέδαση, ή φωτό από τους γραμμωμένους κοιλιακούς, ή τέλος πάντων από το κωλοφτιαγμένο 106 που τους πήρε ο μπαμπάς το καλοκαίρι. Πραγματικά, όταν logαρω στο φβ νομίζω ότι ταξιδεύω σε έναν άλλον κόσμο που όλοι βγαίνουν κάθε μέρα, περνάνε κάθε μερα Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Α (δηλ αν την βγάλεις σπίτι μια μέρα με ταινία θα πάθεις κάτι) και γενικά που όλοι έχουν από κάτι να δείξουν. Μιλάμε για τραγικές καταστάσεις. Και δεν τα λέω από ζήλια προφανώς. Και γω γαμάτα περνάω κάποιες φορές, απλά δεν βρίσκω το λόγο να το δείξω, αυτό δεν θα το κάνει «πιο γαμάτα», θα παραμείνει «γαμάτα».

Και τέλος πάντων, το φβ για να βρεις φίλους παλιούς είναι μάπα. Για να μην είχες κάνει το κόπο να βρεις κάποια άτομα εδώ και 5-6 χρόνια σημαίνει ότι υπήρχε καποιος λόγος γι αυτό. Από προσωπική μου εμπειρία, με κάποια άτομα μιλήσαμε μετά από 6-7 χρόνια στο μσν 2 φορές, ανταλλαξαμε και ελπίδες να βρεθούμε και αυτό ήταν, πάπαλα. Ούτε ενδιαφέρθηκαν, ούτε ενδιαφέρθηκα να ξαναβρεθούμε, γιατί όπως αποδείχτηκε κανείς από τις δύο πλευρές δεν το χρειαζόταν.

Όπως και νά ‘χει το φβ έδωσε έδαφος πιο πολύ για κακό παρά για καλό. Τι να πώ; Ο καθένας με την κρίση του. Σόρρυ αν κούρασα και βγηκε μεγάλο το κείμενο.

Greetings