Έχω αυτό το κείμενο στα πρόχειρα εδώ και μέρες και όλο γράφω και σβήνω, τις περισσότερες φορές επειδή με παρασύρει ο θυμός μου και καταλήγω να γράφω μπούρδες. Έχω τόσα πολλά που θέλω να πω για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα απογοητεύομαι τόσο πολύ που δεν βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Σε αυτό το blog αποφεύγω να γράφω για την επικαιρότητα δημιουργώντας posts που σε λίγες μέρες θα έχουν παλιώσει. Όμως το σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης είναι μονίμως επίκαιρο. Η βία, οι μολότοφ, τα γκλοπ, η τρομοκρατία της αστυνομίας, τα δακρυγόνα, οι κουκούλες, το αίμα στα πεζοδρόμια, όλα αυτά είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της χώρας μας, μια κατάσταση που έχει γίνει θεσμός. Σίγουρα η αφορμή αλλάζει. Σήμερα είναι η πτώχευση της χώρας, πρόπερσι ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ανήλικου παιδιού από αστυνομικό, του χρόνου θα είναι κάτι άλλο. Η εικόνα όμως μένει πάντα ίδια.
Η αλήθεια είναι πως οι εικόνες αυτές με τρομάζουν. Δεν με τρομάζει η στολή του ματατζή, το γκλοπ και το όπλο. Με τρομάζει το ότι υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι τόσο κομπλεξικοί που αντλούν ικανοποίηση ανοίγοντας κεφάλια. Με τρομάζει που τα αρρωστημένα μυαλά, οι ακραίες ιδεολογίες, οι φασίστες και οι ψυχοπαθείς όχι μόνο δεν απομακρύνονται από τα σώματα της αστυνομίας, αλλά επιβραβεύονται και ενθαρρύνονται να ασκήσουν ένοπλη βία. Και όταν λέω ότι η εικόνα αυτή με τρομάζει, δεν εννοώ ως προς την σωματική μου ακεραιότητα, αλλά ως προς την κατάντια της κοινωνίας μας, ως προς το μέλλον μας. Ακόμα περισσότερο με τρομάζει το ότι ο ίδιος άνθρωπος που το βράδυ στην Πανεπιστημίου σπάει το γόνατο μιας ανήλικης κοπέλας με το γκλοπ του, την άλλη μέρα πηγαίνει να πάρει τα παιδιά του από το σχολείο, κυκλοφορεί με το αυτοκίνητό του, βγαίνει έξω για δουλειές ή για βόλτα, συναναστρέφεται με άλλους ανθρώπους – έστω του ίδιου επιπέδου. Το ότι ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα σου στο μετρό, μπορεί νωρίτερα το ίδιο μεσημέρι να πατούσε με το πόδι του το κεφάλι ενός παιδιού στην άσφαλτο. Η σκέψη μόνο ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν και αλληλεπιδρούν μέσα στην κοινωνία μας είναι ανατριχιαστική. Αυτό είναι που με τρομάζει. Το ότι άνθρωποι σαν αυτούς απλώς υπάρχουν.
Επειδή σε βλέπω που ετοιμάζεσαι να σχολιάσεις, θα σε προλάβω: Όχι, δεν αναφέρομαι σε όλους τους αστυνομικούς, και δεν προσπαθώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι. Θεωρώ αναγκαία την ύπαρξη και τη σωστή λειτουργία αστυνομίας (όχι με τη μορφή που την ξέρουμε σήμερα), αλλά δεν θεωρώ αναγκαία την άσκηση βίας. Για την ακρίβεια μια από τις πιο μαλακισμένες φράσεις που ακούω από δημοσιογράφους (ειδικά τις τελευταίες μέρες) είναι η «υπερβολική χρήση βίας». Σαν να λέμε ότι η χρήση βίας είναι αποδεκτή, αλλά από ένα όριο και μετά θεωρείται υπερβολική και μόνο τότε την καταδικάζουμε, ή ότι είναι λογικό να αναλαμβάνει από μόνος του ο μπάτσος τον ρόλο του δικαστηρίου και του εκτελεστικού οργάνου, και να τιμωρεί επί τόπου τον συλληφθέντα με την ποσότητα ξύλου που θεωρεί ότι αναλογεί στο αδίκημά του, αρκεί να μη το παρακάνει. Η βία είναι βία, είτε είναι «λίγη», είτε «εκτεταμένη», είτε σωματική, είτε ψυχολογική. Και η βία ταιριάζει μόνο στους μικρούς ανθρώπους. Στους δειλούς, στους χαζούς, στους φοβισμένους, στους προβληματικούς.
Όλα αυτά που γράφω είναι λίγα. Πολύ λίγα για να ξύσουν έστω την επιφάνεια τους προβλήματος της αστυνομικής βίας και διαφθοράς. Και μακάρι το πρόβλημα να ήταν μόνο η βία στις πορείες και τις διαδηλώσεις. Αλλά δυστυχώς είναι ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα με τόσο βρώμικες πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις που σιχαίνομαι να ασχοληθώ σε μεγαλύτερο βάθος. Διασυνδέσεις με φασιστικές οργανώσεις, ναρκωτικά, λαθρεμπόριο, ξυλοδαρμοί αλλοδαπών, βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα και στα κρατητήρια, νταβατζιλίκια, προστασία σε νυχτερινά μαγαζιά και σχέσεις με νονούς, μπίζνες με μεγαλοεπιχειρηματίες και πολιτικά πρόσωπα… ό,τι βρωμιά μπορεί να φανταστεί κανείς. Οι αστυνομικοί αυτοί στους οποίους αναφέρομαι δεν είναι άνθρωποι, και δεν πρόκειται να γίνουν. Συνεπώς ευθύνονται μεν για την κατάσταση της ελληνικής αστυνομίας, αλλά δεν μπορούμε και να περιμένουμε από αυτούς να αλλάξουν συμπεριφορά. Το ίδιο υπεύθυνους όμως θεωρώ και τους υπόλοιπους αστυνομικούς, όσους ναι μεν δεν συμμετέχουν ενεργά, αλλά γνωρίζουν την παράνομη δράση των συναδέλφων τους χωρίς να κάνουν κάτι γι αυτό. Ίσως λόγω αδιαφορίας, ίσως από φόβο για τη δουλειά τους ή ακόμα και για τη ζωή τους, πάντως αμέτρητοι αστυνομικοί γνωρίζουν και γίνονται καθημερινά μάρτυρες της αστυνομικής εγκληματικότητας αλλά δεν μιλάνε, και η σιωπή τους αυτή είναι το ίδιο εγκληματική και απάνθρωπη.
Για να προλάβω τυχόν σχόλια, ξεκαθαρίζω πως νιώθω την ίδια απέχθεια για τους «κουκουλοφόρους», η οποία είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ή συνήθως και η ίδια όψη του ίδιου νομίσματος, αφού όλοι ξέρουμε πολύ καλά για τους βαλτούς, τους ρουφιάνους, τους ασφαλίτες, τους ακροδεξιούς, τα πρεζάκια και τους μισθωτούς που αναλαμβάνουν τον ρόλο του κουκουλοφόρου κάθε φορά. Ανάμεσά τους όμως και άτομα που απλώς βγάζουν τα κόμπλεξ τους πετώντας πέτρες, σπάζοντας βιτρίνες και καταστρέφοντας ό,τι βρίσκουν μπροστά τους. Άτομα (πολλές φορές παιδιά) που δεν διαφέρουν από χούλιγκαν σε γήπεδο ούτε στη συμπεριφορά, ούτε στην ιδεολογία. Και εν τέλει δημιουργούν πρόβλημα μόνο στους πολίτες και σε κανέναν άλλον. Είτε δίνοντας την αφορμή στις αστυνομικές δυνάμεις να επέμβουν σε ειρηνικές πορείες, είτε τραυματίζοντας συχνά ειρηνικούς διαδηλωτές και τυχαίους περαστικούς, είτε καταστρέφοντας αυτοκίνητα, καταστήματα και περιουσίες ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα.
Από όποια πλευρά και να προέρχεται η βία, δεν έχει καμία διαφορά. Είτε άσπρα κράνη είτε κουκούλες, από κάτω κρύβουν τα ίδια απωθημένα. Την ίδια δειλία. Τα ίδια κόμπλεξ και την ίδια καταπίεση που εκτονώνεται με πέτρες και με γκλοπ. Δυστυχισμένους ανθρώπους που χτυπώντας και καταστρέφοντας έχουν την ψευδαίσθηση της δύναμης, την αυταπάτη ότι για μια φορά στη ζωή τους είναι ανώτεροι από κάποιους άλλους. Άρρωστοι άνθρωποι και ψυχικά ασθενείς που ενώ η θέση τους είναι στις κλινικές και στις φυλακές, κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους και προκαλούν χάος δίνοντας τροφή στα κανάλια και τα πολιτικά κόμματα. Άνθρωποι μικροί. Ασήμαντοι. Κλείνω κάπου εδώ γιατί δεν είναι εύκολο να βάλεις τελεία σε αυτό το θέμα, λέγοντας απλώς ότι ντρέπομαι. Ντρέπομαι που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι γύρω μου.
7 votes
Loading ...
Τα είπες όλα τόσο ωραία και τόσο σωστά, πραγματικά, δεν φαντάζεσαι πόσο συμφωνμώ μαζί σου. {Και τα είπες και χωρίς «φωνές», ψύχραιμα!}
Συμφωνω με τον ανθρωπο απο πανω^^.Επισης θα ηθελα να προσθεσω οτι τα ειπες σωστα και απλα οπως πρεπει..
Η βία που ζούμε δεν είναι μόνο αστυνομική ή κουκουλοφορική, είναι καθημερινή. Βία είναι και όταν σταθμεύεις πάνω σε ράμπα, σε πεζοδρόμια, όταν προπηλακίζεις και χτυπάς πολιτικούς, όταν δέρνεις το παιδί σου ή χτυπάς τη γυναίκα σου.
Ένα άσχετο σχόλιο θ’αφήσω:
ποιοί είναι αυτοί που πέρα απ’το μπάχαλο που δημιούργησαν μάζεψαν κι όλα τα παπούτσια του μπουρνάζου; Και ο σκοπός τους πέρα απ’το μπάχαλο ποιος ήταν; Να’χει καλοκαιρινό πέδιλο η γυναίκα τους; Που μη σώσει και είναι στο νούμερο της ό,τι σήκωσαν οι αχρείοι!
Καλημέρα Νίκο!
@#FN$#, @vagg: Δυσκολεύτηκα πάντως, έγραψα πολλές φορές τις ίδιες εκφράσεις με διαφορετικούς τρόπους μέχρι να τις διατυπώσω με ψυχραιμία.
@Panos: Εννοείται. Η βία δυστυχώς βρίσκεται παντού γύρω μας, και μάλιστα όταν αυτή δεν προέρχεται από την ανάγκη για επιβίωση είναι ένα χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί τον άνθρωπο ως πιο μαλάκα από τα υπόλοιπα ζώα.
@DaisyCrazy: Καλημέρα! Καθόλου άσχετο το σχόλιο, είναι κι αυτό μέρος της εικόνας της μικρής αυτής ομάδας που προσπαθεί να καταστρέψει, να σπάσει και να κλέψει, τη στιγμή που λίγα μέτρα δίπλα τους υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που διαδηλώνουν ειρηνικά για πάνω από έναν μήνα. Ευτυχώς ο κόσμος πλέον έχει μάθει να τους διαχωρίζει. Συμφωνώ με την κατάρα σου, και εύχομαι κι εγώ να τις χτυπάει στη φτέρνα το πέδιλο.
Συμφωνώ 100% με όσα έγραψες. Όμως αν η Κυβέρνηση αντιμετωπίζει το ειρηνικότερο κίνημα με άσκηση ωμής βίας με κάθε τρόπο, τι θα κάνεις; Δεν είμαι υπέρ της άσκησης σωματικής βίας. «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Και η Κυβέρνηση έδειξε καθαρά ότι από λόγια δεν παίρνει. Το προτιμότερο και πιο ζημιογόνο για αυτούς είναι να ασκήσεις εναλλακτικούς τρόπους βίας (οικονομική,κτλ). Για να πετύχει ένας οικονομικός πόλεμος πρέπει όλοι να είναι διατεθειμένοι να τον κάνουν πράξη. Όμως υπάρχουν ακόμα (!!!!!) άνθρωποι που δεν κουνάνε από τον καναπέ. Οπότε μένουν 2 λύσεις. Ή προσπαθείς να πείσεις αυτούς του καναπέ να σηκωθούν ή απάντηση με τον ίδιο τρόπο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο δεν αντιδράμε δραστικά η Κυβέρνηση δεν μας βλέπει σαν σοβαρή απειλή.
Κι εγώ πιστεύω πως πρέπει να αναλάβουμε δράση από οικονομικής άποψης. Όσο και να διαδηλώνουμε ειρηνικά στο Σύνταγμα, αν δεν αλλάξουμε τις καταναλωτικές μας συνήθειες, αν δεν μποϊκοτάρουμε, αν δεν σταματήσουμε να πληρώνουμε αυτούς που δεν θα έπρεπε να πληρώνουμε (την εκκλησία, τη δημόσια τηλεόραση κλπ), τότε είναι όπως το λες: δεν είμαστε σοβαρή απειλή, και δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.
Τεράστιο το θέμα και ποτέ δεν θα είναι ανεπίκαιρο. Διοτι, όπως πολύ σωστά το έθεσες Νίκο, το 1985 (ήμουν φοιτητής 19 χρονών τότε και τα θυμαμαι πολυ καλα), το θέμα λεγόταν Καλτεζάς, το 2008 Γρηγορόπουλος, το 2011 αγανακτιοσμένοι, (αλλα ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΙ) Ελληνες. Σάπια μυαλά, σάπιες ιδεοληψίες, σάπια κοινωνία, η οποία όχι μόνο εκτρέφει τα γκλομπς και αυτούς που τα ανεβοκατεβάζουν σε κεφάλια, αλλά έχει στήσει και έναν ωραιότατο μηχανισμό εκτροφής αυτής ακριβώς της ιδέας που ανέφερες και που ΔΥΣΤΥΧΕΣΤΑΤΑ έχει περάσει στον λαό : «Οχι υπέρμετρη βία βρε παιδιά. Δερνουμε, αλλά αξιοπρεπώς. Οσο χρειάζεται.» Ποιους επέλεξαν για πρέσβεις αυτών των ιδεών; Τους δημοσιογράφους (δεν θα τους δώσω επιθετικό προσδιορισμό, διότι η ιστοσελίδα έχει πραγματικά υψηλότατο επίπεδο επικοινωνίας και ποιος είμαι εγώ που θα το ρίξω), οι οποίοι αφιερώνουν 3ωρες και 4ωρες εκπομπές, όταν πέφτει το ξύλο και τα χημικά της αρκούδας, και 5 λεπτά ρεπορταζ όταν 500.000 λαού βροντοφωνάζουν στους δρόμους απελπισμένοι, αλλά δεν ανοίγει μύτη… (ε, χωρίς αίμα, η ρωμαϊκη αρένα δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον στον καναπέ των 20.30′ …)
Εναν δημοσιογράφο γνωρίζω. Και όπως τον ρώτησα κάποτε αν υπάρχει πιθανότητα να δω ένα ρεπορτάζ το οποίο να ασχολείται με την αναλογία του αριθμού των εκκλησιών στην Ελλάδα σε σχέση με τον αριθμό του συνολικού πληθυσμού της χώρας, και αντίστοιχα τις ίδιες αναλογίες σε Νοσοκομεία, και απλώς γέλασε, έτσι και τώρα θα ρωτήσω αν ποτέ θα κάνει καμιά δημοσιογραφάρα καμιά έρευνα για το τι απέγιναν οι εκατοντάδες εκατοντάδων αστυνομικοί που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα από το 1974 και μετά για πράξεις βίας, εμπόρια ναρκωτικών, χρηματισμό, διαφθορά κλπ. (καλα, μη γελάτε όλοι μαζι…). Εχω να πω κι άλλα. Θα επανέλθω.
ΥΣ. Δεν έχω κανένα συμφέρον να «λιβανίζω» τον Νίκο, ούτε εκείνος την ανάγκη επαίνων. Ούτε καν τον γνωρίζω αλλωστε τον άνθρωπο. Αλλά μπράβο του για άλλη μια φορά.
Ευχαριστώ Ιωάννη, συμφωνώ σε όλα όσα σχολιάζεις και ειδικότερα για τους δημοσιογράφους που δυστυχώς ελάχιστοι παραμένουν αξιοπρεπείς χωρίς να λειτουργούν βάσει συμφερόντων.
Η βία στους ανθρώπους είναι ενστικτώδης αυτοφυής ιδιότητα! Υπάρχει εκεί ριζωμένη στο ασυνείδητό μας μόνο και μόνο γιατί είμαστε ζώα, και μάλιστα πρωτεύοντα θηλαστικά.
Το ΓΙΑΤΙ οι άνθρωποι διαχειρίζονται με τόσο διαφορετικό τρόπο το βίαιο ορμέμφυτό τους, είναι ένα διαφορετικό τεράστιο κεφάλαιο της επιστήμης της ψυχολογίας, και δη της ψυχιατρικής!
Η αποκόμιση χαράς από την άσκηση της οποιασδήποτε μορφής βίας, οφείλεται -κατά το πλείστον- σε καταπιεσμένα και ουδέποτε εκδηλωθέντα φυσιολογικά ανθρώπινα συναισθήματα, τα οποία απλά «πνίγουν» αυτούς τους ανθρώπους και έχουν μετατραπεί σε οργή. Τεράστια οργή.
Το κοινωνικό υπόβαθρο, η μόρφωση, η οικονομική κατάσταση και άλλοι παράγοντες «κατηγοριοποίησης» της κοινωνίας, δεν φαίνεται να παίζουν μεγάλο ρόλο, αφού εξαιρετικά βίαιους ανθρώπους έχουμε σε όλο το φάσμα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Η διαφορά ίσως βρίσκεται στο είδος, στην «ποιότητα», στην ένταση και στην διάρκεια της ασκούμενης βιαιοπραγίας.
Ευτυχώς που ακόμα το μεγαλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας μπορεί και διαχειρίζεται τα ένστικτά του, υποτάσσοντάς τα είτε με την λογική, είτε με την συνείδηση.
Κι εδώ, βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά στον τρόπο διαχείρησης. Ο με την λογική αυτοσυγκρατούμενος αντιλαμβάνεται το άδικο της βιαιοπραγίας και ίσως φοβάται πιθανές συνέπειες, ενώ πιθανότατα θα είχε κάθε διάθεση συμμετοχής σε βιαιότητες.
Αντίθετα, ο συνειδητά αποστρεφόμενος τέτοιες πράξεις -η κατηγορία του Νίκου πχ- έχει υποστεί ψυχική καλλιέργεια επειδή δεν είναι συναισθηματικά «πεινασμένος». Απλά δεν μπορεί να τις καταλάβει…
Συγχωρήστε μου το επιστημονικοφανές του σχολίου, αλλά επειδή κι εγώ αηδιάζω, αδειάζω και μηδενίζομαι με όλα αυτά, επιχειρώ διάφορους τρόπους για να καταφέρω να καταλάβω…
Εγώ δεν αισθάνομαι μόνο ντροπή αλλά και λύπη για όλους αυτούς. Γιατί αν κάτσεις και το δεις κάπως από ψηλά. Σαν να μην είσαι άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη. Σαν ένας εξωγήινος ας πούμε θα δεις ότι στον πλανήτη αυτόν υπάρχουν 3 ειδών κατηγορίες ανθρώπων στην γη. Αυτών που είναι λίγο οργανωμένοι (των ανθρώπων που μαζεύονται οπού μπορούν για να βρουν το δίκιο τους φωνάζοντας στους δρόμους, που δίπλα τους βρίσκουν ευκαιρία άλλοι που είναι πιο δυναμικοί και σπάνε με πέτρες και λοστούς οτιδήποτε γύρο τους τα οποία ανήκουν πάλι στους ίδιους). Αυτών που είναι περισσότερο οργανωμένοι φορώντας ίδια ρούχα και ισχυρότερο οπλισμό. (ΜΑΤ κλπ). Οι δύο αυτές κατηγορίες λοιπόν τσακώνονται μεταξύ τους σπάνε τα κεφάλια ο ένας στον άλλο λες και ο ένας είναι η αιτία των προβλημάτων του άλλου. Δεν πιστεύω ότι οι ΜΑΤατζίδες τρελαίνονται να τους πετάνε βόμβες μολότοφ να τους καίνε να τους σαπίζουν στο ξύλο όποιον άτυχο πιάσει ο εξαγριωμένος όχλος. Η τρίτη κατηγορία είναι αυτή που δεν φαίνεται καλά. ‘κρύβετε’ πίσω από τα σπίτια –κάστρα τους δεν τους αγγίζει κανείς και είναι οι υπεύθυνοι για την ‘κατάντια’ και των δυο πρώτων κατηγοριών ανθρώπων. Βλέπει τους ανθρώπους στην πρώτη κατηγορία σαν βόδια που θέλουν να φάνε, και όλο το φαΐ να το έχει η τρίτη κατηγορία καλά φυλαγμένο το οποίο το έχει βάλει να το προσέχει η δεύτερη κατηγορία ανθρώπων που τους βλέπει σαν λυκόσκυλα. Στα βόδια δίνει ίσα ίσα όσο για να μην εξαγριωθούν πάρα πολύ και γίνουν ασυγκράτητα και στα λυκόσκυλα κάτι τις παραπάνω για να μην γίνουν βόδια. Έτσι έχει δημιουργηθεί αυτό το σύστημα ελέγχου των ‘ζώων’. Εγώ έτσι το βλέπω. Αν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.