Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων με προβλημάτιζε από όταν ήμουν μαθητής, και με απασχολεί και τώρα που ακούω τα παιδιά του απέναντι σχολείου να κάνουν πρόβες τις τελευταίες μέρες γύρω από το τετράγωνο. Σαν μαθητής δεν συμμετείχα ποτέ μου σε παρέλαση (αν εξαιρέσουμε τα σχολικά χρόνια που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω τέτοιες αποφάσεις από μόνος μου). Όχι τόσο λόγω ιδεολογίας ή άποψης, αλλά επειδή πάντα μου φαινόταν μια παράδοση παντελώς άσχετη με τον σχολικό χώρο, με την παιδεία, με τη μόρφωση. Κάτι σαν την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, ή τα κόμματα αργότερα στο Πανεπιστήμιο. Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω, ειδικά το πρωινό της παρέλασης όπου είχα τη μέρα ελεύθερη να πάω με τους φίλους μου εκδρομή, να παίξουμε μουσική, να πιούμε καφέ, και ό,τι άλλο τέλος πάντων κάνει ένας έφηβος στον ελεύθερο χρόνο του. Το να ντυθώ και να πάω να κάνω το στρατιωτάκι ανάμεσα σε γονείς με σημαιάκια, παιδιά με στραγάλια και ανεπίσημους με θέσεις επισήμων μου φαινόταν αδιανόητο.
Μεγαλώνοντας απέκτησα μεγαλύτερες ιδεολογικές βάσεις που μετέτρεψαν την αδιαφορία σε απέχθεια. Συνηθίζουμε από μικροί στην τηλεοπτική βία, τα όπλα, το αίμα και τους στρατιώτες, και όταν είσαι έφηβος και διαβάζεις ειδήσεις δύσκολα καταλαβαίνεις τι σημαίνει πόλεμος. Προφανώς ακόμα και τώρα δεν χωράει στο μυαλό μου ο πόλεμος και η δολοφονία. Δεν το έχω ζήσει και δεν μπορώ να το αντιληφθώ. «Χάρη» στο internet όμως έχουν φτάσει μέχρι τα μάτια μου εικόνες απάνθρωπες, εν ψυχρώ δολοφονίες και εκτελέσεις, που δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο όχι απλώς του πολέμου ή του θρησκευτικού φανατισμού, αλλά ολόκληρου του ανθρώπινου είδους. Όταν αντιλήφθηκα ότι οι πραγματικές σφαίρες δεν έχουν σχέση με τις ταινίες του Χόλιγουντ ή με τα videogames έγινα και πιο συνειδητά ειρηνικός άνθρωπος. Πλέον μισώ τα όπλα. Μισώ τη βία. Προβληματίζομαι όταν βλέπω στα καταστήματα πως σχεδόν όλα τα παιχνίδια για αγόρια είναι όπλα, ή φιγούρες που κρατάνε όπλα. Και δεν μου αρέσει να βλέπω μαθητές στους δρόμους να παρελαύνουν με στρατιωτικό βηματισμό.
Δεν εννοώ φυσικά να μην διδάσκονται οι μαθητές την ιστορία της Ελλάδας, να μη μαθαίνουν για την αυτοθυσία των προγόνων τους και να μην ωθούνται να σέβονται τη μνήμη των νεκρών πολεμιστών. Θα ήθελα όμως αυτό να γίνεται με τρόπο ουσιαστικό, και όχι με μια τυπική παρέλαση δύο φορές τον χρόνο. Η παρέλαση δεν είναι αυτή που θα τονώσει το εθνικό φρόνημα των μαθητών, δεν είναι αυτή που θα τους καλλιεργήσει τον σεβασμό και την αγάπη για την πατρίδα τους. Το αξιοπρεπές επίπεδο παιδείας, η πρόσληψη ικανών εκπαιδευτικών, η παροχή βιβλίων και εκπαιδευτικού υλικού είναι αυτά που θα καλλιεργήσουν τον σεβασμό των νέων για το εκπαιδευτικό σύστημα. Η καθαριότητα στους δρόμους, τις γειτονιές και τους κοινόχρηστους χώρους είναι αυτά που θα καλλιεργήσουν τον σεβασμό για το κοινωνικό τους περιβάλλον. Ο εκσυγχρονισμός των νοσοκομείων, η επάρκεια σε γιατρούς και εξοπλισμό, καθώς και η δημιουργία μιας αστυνομίας υπέρ και όχι εναντίον του πολίτη είναι αυτά που θα δημιουργήσουν αίσθημα ασφάλειας. Η προώθηση της τέχνης, η ποιότητα των media, τα δημόσια ωδεία, οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες είναι αυτά που θα ωθήσουν τους νέους να διατηρήσουν την πολιτισμική κληρονομιά της χώρας, να συνεχίσουν και να εξελίξουν την καλλιτεχνική τους έκφραση. Όλα μαζί τα παραπάνω και πολλά ακόμα είναι απαραίτητα για να αισθανθεί ένας νέος άνθρωπος υπερήφανος για την πατρίδα του, και καμία παρέλαση ή σχολική εκδήλωση δεν πρόκειται να καλύψει αυτό το κενό.
Τη μνήμη ενός ανθρώπου που θυσιάστηκε για την χώρα δεν την τιμάς κουνώντας ένα σημαιάκι, αλλά συνεχίζοντας τον έργο του, φροντίζοντας να διατηρήσεις και να βελτιώσεις όλα αυτά για τα οποία πολέμησε έτσι ώστε να αξίζει η θυσία του. Αυτό πιστεύω ότι θα έπρεπε να είναι το νόημα της εθνικής επετείου. Θα προτιμούσα αυτή τη μέρα – όπως και κάθε μέρα – να βλέπω τα σχολεία να διοργανώνουν ουσιαστικές και χρήσιμες εκδηλώσεις. Δράσεις που θα βελτιώσουν τους σχολικούς χώρους. Εκδηλώσεις φιλανθρωπικές, φιλοζωικές, οικολογικές. Δράσεις που θα έχουν στόχο να γίνει αυτή η χώρα έστω και λίγο καλύτερη. Δράσεις που θα διδάξουν στους μαθητές να εκτιμούν, να διατηρούν, και να συνεχίζουν το έργο των προγόνων τους, και όχι να θυμούνται την ιστορία τους τυπικά μόνο δυο μέρες τον χρόνο. Δραστηριότητες που δεν θα είναι συμβολικές, αλλά πραγματικές. Η εθνική υπερηφάνια έρχεται μέσα από το κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο, όχι μέσα από εμβατήρια.
5 votes
Loading ...
Καταπληκτικό κείμενο!
Έχεις απόλυτο δίκιο σε όλα όσα γράφεις.
Στο μόνο που προσωπικά διαφωνώ είναι ότι δεν πρέπει να γίνονται παρελάσεις. Αν γίνονται όλα τα άλλα που είναι απαραίτητα και αναφέρεις πολύ ωραία εδώ, οι παρελάσεις δε θα ενοχλήσουν απλά θα θυμήσουν.
Οι παρελάσεις δεν με ενοχλούν, όμως δεν συμφωνώ με τις σχολικές παρελάσεις. Ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας ας κάνουν ό,τι θέλουν, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω παιδιά του δημοτικού να παριστάνουν τους στρατιώτες έστω και συμβολικά. Πιστεύω πως οι σχολικές γιορτές με τα ποιήματα και τα τραγούδια (που άλλωστε φέρνουν τους μαθητές και σε επαφή με την ελληνική ποίηση, λογοτεχνία και δημοτικό τραγούδι) είναι αρκετά για να θυμήσουν και να διδάξουν, και πολύ πιο ταιριαστά σε μικρά παιδιά.
Νίκο, εύγε,
πρέπει να είσαι ο μοναδικός έλληνας σήμερα που σκέφτεται την παρέλαση και όχι το κούρεμα.
+1 για πρωτοτυπία.
Εγώ θυμάμαι, πως τα παλιά χρόνια πάντα πριν την παρέλαση πηγαίναμε για κούρεμα την προηγουμένη.
Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω….να πιούμε καφέ…»
Φίλε Νίκο, σ’ εκτιμώ, αλλά ο καφές, όσο κι αν μ’ αρέσει σαν μέσο κοινωνικοποίησης δεν είναι τόσο φρόνιμος. Άλλο, αν εγώ λιώνω σε 4 καφέδες κάθε εβδομάδα!
Στα υπόλοιπα, συμφωνώ, αλλά δε χρειάζεται να το βλέπουμε τόσο σκληροπυρηνικά πιστεύω. Ναι, οι επίσημοι είναι ανεπίσημοι, αλλά ας αρκεστούμε σε αυτό που λέει η τρελή μαργαρίτα, οι παρελάσεις όσο να ναι μας θυμίζουν κάτι. Δες το και αλλιώς. Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές και ταιριάζει να τελείται μια παρέλαση. Τώρα, αν αυτή πρέπει να είναι μαθητική ή μόνο στρατιωτική, είναι άλλο θέμα όπως επίσης το ότι ένα σημαντικό, δυστυχώς ποσοστό μαθητών, δε γνωρίζει τι γιορτάζουμε κάθε φορά.
Πράγματι σημαντικό κι αυτό που αναφέρεις, θυμάμαι παλιότερα ρεπορτάζ που ρωτούσαν μαθητές στην παρέλαση αν γνωρίζουν τι γιορτάζουμε σήμερα. Ακουγόντουσαν απίστευτα μαργαριτάρια…
Ενώνεις τις βούρτσες με την σκάφη. Τι σχέση έχει η ανάμνηση ενός στρατιωτικού γεγονότος με τις φιλανθρωπίες; Και πως μπορείς να προτείνεις για την ανάμνηση του 1821 να πάμε να κάνουμε π.χ. μία αναδάσωση!!!! Εάν το εθνικό φρόνημα των μαθητών θα ανυψωθεί μοιράζοντάς τους ipad, τότε ο παππούς μου που έφτασε μέχρι την 1η Δημοτικού δεν θα έπρεπε να έχει γυρίσει με μία σφαίρα στο νεφρό του από τον Σαγγάριο. Και βέβαια, η εθνική του υπερηφάνια και το πάθος του για την πατρίδα δεν ήλθε μέσα από το κοινωνικό και πολιτισμικό επίπεδο του χωριού του, αλλά από τα εμβατήρια και τις ιστορίες (πολεμικές, δυστυχώς, όχι ..οικολογικές) που του έλεγαν στο σχολείο, στο χωριό, στην οικογένειά του.
Οι Εθνικές εορτές είναι για μάχες που έδωσαν οι Έλληνες, ενωμένοι για την ελευθερία της χώρας μας. Είναι στρατιωτικά γεγονότα (ναι, δεν έκαναν τότε διαδηλώσεις και blogging στο facebook) και πολλοί έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτό το υπέρτατο αγαθό. Οι παρελάσεις είναι τιμή προς αυτούς (γι’ αυτό και γίνονται στον Άγνωστο Στρατιώτη) και είναι η πρώτη επαφή των μαθητών με την έννοια της κοινωνίας : Είναι όλοι ίσοι αν και διαφορετικοί (στολή), ενωμένοι (σώμα) και πειθαρχημένοι (βήμα) και δείχνουν στους παλιούς πολεμιστές που επέζησαν και στις αρχές αυτής της χώρας (όποιοι και εάν είναι – την θέση τιμούν) πως σε λίγο θα είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν και αυτοί την πατρίδα μας.
Βέβαια, δεν είδα κανένα σχολιασμό για τον 3ήμερο εορτασμό ενός ασήμαντου γεγονότος για την Νεώτερη Ελληνική ιστορία (Πολυτεχνείο) και την απουσία εθνικής εορτής για το 12-13, που η Ελλάς έφτασε από την Λαμία στην Αλεξανδρούπολη.
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν έχω πρόβλημα με τις παρελάσεις. Αυτό που δεν μου αρέσει όμως είναι οι μαθητικές παρελάσεις. Όπως ακριβώς το είπες, είναι «στρατιωτικά γεγονότα», και γι αυτό δεν πιστεύω ότι έχουν θέση στις τάξεις του δημοτικού. Το να παρελαύνουν φαντάροι ok, αλλά το να παρελαύνουν παιδιά 8 χρονών σαν στρατιωτάκια;… Αυτό εμένα μου χτυπάει άσχημα. Θεωρείς όμως τόσο σημαντικές τις παρελάσεις του δημοτικού, και δεν θεωρείς σημαντική την εξέγερση του Πολυτεχνείου;…
Συμφωνώ με το ποστ.
Προσωπικά διαφωνώ και με τις στρατιωτικές παρελάσεις.
Η αποστολή του στρατού είναι συγκεκριμένη και τα υπέρογκα ποσά που πληρώνουμε σαν -χρεοκοπημένο- κράτος για αμυντικές δαπάνες, εφόσον τις θεωρήσουμε αναπόφευκτες, είναι ανάγκη να ξοδεύονται για ουσιαστικά πράγματα, μέχρι τελευταίου cent. Και εξηγούμαι:
Η τόνωση της εθνικής υπερηφάνειας* θεωρείται, λοιπόν από πολλούς, ότι είναι αποστολή του στρατού και επιτυγχάνεται από στρατό. Και πως επιτυγχάνεται αυτό, άραγε; Με παρελάσεις και επιδείξεις ή με αξιόμαχο, λειτουργικό και αποτελεσματικό στρατό;
Αν σαν λαός πρέπει να δείχνουμε τα όπλα μας για να νιώθουμε «υπερήφανοι», τότε είμαστε για λύπηση.
Ακόμα χειρότερα, πόσο εθνικά υπερήφανοι αισθάνονται άραγε οι Αιγύπτιοι (που φημίζονταν για τις μεγαλειώδης παρελάσεις τους) για το …κάζο που πάθανε στον πόλεμο των 6 ημερών από τους Ισραηλινούς (οι οποίοι, btw, δεν κάνουν παρελάσεις, για λόγους οικονομίας http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_Defense_Forces_parade).
Αλλού είναι η ουσία, λοιπόν, και οι στρατ. παρελάσεις είναι για εσωτερική κατανάλωση και μόνο.
*(Για τα περί Εθνικής Υπερηφάνειας τα’ χει καλύτερα πει κι ο μεγάλος Carlin)
http://www.youtube.com/watch?v=MfwzZ8jJFNk)