Ε ναι ρε παιδιά, πάλι! Γιατί όταν βλέπω την εκκλησία χωμένη στην πολιτική, συγχύζομαι. Όταν βλέπω τα μισά κτήματα της Χαλκιδικής, και καμμένες εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα να περνάνε στην ιδιοκτησία της εκκλησίας συγχύζομαι. Όταν βλέπω κόσμο να σέρνεται και να γονατίζει στην Τήνο, σε κάθε είδους λιτανεία και τάμα, συγχύζομαι. Όταν βλέπω ανθρώπους να φιλάνε χέρια παπάδων με τεράστιες κοιλιές, όταν βλέπω παπάδες που διδάσκουν ταπεινότητα να είναι τίγκα στολισμένοι στο χρυσαφικό και να σκάνε με Mercedes, όταν ακούω για σκάνδαλα, για παιδεραστίες, για παρτούζες σε μοναστήρια, όταν βλέπω παπάδες να παίζουν μπουνιές το πάσχα για το ποιός θα πρωτοπάρει το άγιο φως… συγχύζομαι. Αλλά όταν βλέπω την εκκλησία να ανακατεύεται στην παιδεία και στην τέχνη.. εκεί βγαίνω απο τα ρούχα μου!!

Κατ’αρχήν κάτι που διάβασα στο blog «Life and other things like it», και με εξόργισε κι εμένα. Πρόκειται για έναν «παιδικό οδηγό εξομολογήσεως». Το συγκεκριμένο χαρτί το μοίραζαν και δυστυχώς εξακολουθούν να το μοιράζουν σε κάποια σχολεία, πριν πάνε τα παιδιά να εξομολογηθούν. Σκοπός του? Αν κάποιο παιδί δεν έχει κάτι για το οποίο να νοιώθει ενοχές, να βρει κάτι μέσα στη λίστα που θα του δημιουργήσει. Κάτι που θα το βοηθήσει να νιώσει φόβο και να ζητήσει συγχώρεση. Δείτε όμως και μόνοι σας τη λίστα.

Να σχολιάσω το «Μήπως λες υπερήφανα λόγια για τον εαυτό σου»?.. Δεν χρειάζεται. Όλοι γνωρίζουμε πως ο πιστός δεν θα πρέπει να νιώθει περήφανος για τα κατορθώματα και τις επιτεύξεις του. Δεν θα πρέπει να βασίζει την επιτυχία του στο οτι προσπάθησε, οτι δούλεψε, οτι αγωνίστηκε, αλλά στο οτι ο θεός του τα χάρισε, και σε αυτόν το χρωστάει.
Να σχολιάσω το «Μήπως διαβάζεις βιβλία και περιοδικά που δεν σε ωφελούν»?.. Ούτε αυτό χρειάζεται, αυτονόητο άλλωστε οτι το να διαβάσεις ένα βιβλίο για να διασκεδάσεις ή να χαλαρώσεις, το να διαβάσεις ένα περιοδικό ή μια αθλητική εφημερίδα αποτελεί μέγα αμάρτημα.
Το «Μήπως κάνεις αισχρές χειρονομίες στον εαυτό σου» ομολογώ πως δεν το κατάλαβα. Με όποιον τρόπο και να το φανταστώ μου φαίνεται γελοίο.
Το «Μήπως χορεύεις αμαρτωλούς χωρούς», φαντάζομαι αναφέρεται σε όλους τους χορούς, εκτός απο τον χορό των μεσήλικων στολισμένων σε στυλ λατέρνα κυριών στα πανυγήρια: Καθιστός σε άσπρη πλαστική καρέκλα, σταυροπόδι, χτυπώντας ρυθμικά τα δάχτυλα στο ρυθμό του τραγουδιού.
«Μήπως ντύνεσαι μασκαράς τις απόκριες»?.. Ναι, κι όμως είναι κι αυτό αμαρτία. Αλλά προσέξτε: τις απόκριες. Τον υπόλοιπο χρόνο ντυθείτε ο,τι γουστάρετε.
Και φυσικά, «Μήπως σ’αρέσει να ακούς τραγούδια κοσμικά του ραδιοφώνου», και «Μήπως πηγαίνεις στα θέατρα και κινηματογράφους», είναι η αιώνια προσπάθεια της εκκλησίας να απομακρύνει τους πιστούς απο την τέχνη. Γιατί ως γνωστόν η τέχνη είναι παιδεία, είναι μόρφωση, είναι έκφραση, και το τελευταίο που χρειάζεται μια εκκλησία είναι μορφωμένους ανθρώπους, με προσωπικότητα, με δημιουργηκότητα την οποία μάλιστα θα εκφράζουν δημοσίως.

Αλλά ας αφήσουμε τη λίστα. Ας πάμε στην παιδεία. Η σχολή μου δεν έχει καμία σχέση με κοινωνικές επιστήμες. Παρ’όλα αυτά, υπάρχει και ένα μάθημα παιδαγωγικών, που υποτίθεται δίνει κάποιες βάσεις, αφού υπάρχει και η δυνατότητα μετά το πτυχίο να ασχοληθεί κάποιος με τη διδασκαλία. Το παρακάτω είναι απόσπασμα απο το βιβλίο, στο κεφάλαιο «Ηθική διάπλαση»:

«…Η ηθική διάπλαση εξοικειώνει το παιδί με τις ηθικές και πνευματικές αξίες του δέον και του οφείλειν.Γνήσιες ηθικές αξίες είναι αυτές που εναρμονίζονται με το περιεχόμενο της ορθόδοξης χριστιανικής ηθικής, γι αυτό είναι οι μόνες που μπορούν να βοηθήσουν τον άνθρωπο να εκπληρώσει το βαθύτερο προορισμό του και να εξελιχθεί σε ηθική προσωπικότητα».

Σαν να μας λέει, όσοι δεν πιστεύετε το περιοχόμενο του ορθόδοξου χριστιανισμού, δεν μπορείτε να εξελιχθείτε σε ηθική προσωπικότητα. Παραβλέπουμε το πόσο προσβλητικό είναι αυτό για άτομα με διαφορετικά ή καθόλου θρησκευτικά πιστεύω. Ακολουθούν γύρω στις 20 σελίδες, τις οποίες δεν μπορώ να παραθέσω. Τα κεφάλαια είναι τα εξής: «Η διαφύλαξη της ελληνοχριστιανικής παράδοσης», «Θρησκευτική παράδοση», «Εθνική παράδοση», «Ιστορική παράδοση», «Ελληνοχριστιανική παράδοση». Το τι λένε μέσα το φαντάζεστε. Θα συναντήσετε λέξεις και φράσεις, και μάλιστα με bold, όπως «φιλοπατρία, το Έθνος μας, κανονες συμπεριφοράς, λατρεία, φυλή προσηλωμένη στις παραδόσεις της, θεοσέβεια, το σθένος και η αρετή των Ελλήνων που έχουν σύμβολα τη γαλανόλευκη και τον σταυρό, ο σεβασμός προς την παράδοση αποτελεί εθνική επιταγή, σπάνιος πολιτισμός, αίσθημα ευθύνης, πίστη, πίστη, πίστη και πάλι πίστη.» Και στην τελευταία σελίδα, στο συμπέρασμα, καταλήγει ως εξής: «Οι αξίες του ελληνικού πολιτισμού είναι συνυφασμένες με τις παραδόσεις και κορυφώνονται στην ορθόδοξη χριστιανική μας παράδοση. Ιδιαίτερα εμφανής είναι η σχέση της χριστιανικής παράδοσης με την ελληνική παιδεία. Στην εποχή μας η παιδεία έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή οι άνθρωποι έχουν σχεδόν υποδουλωθεί σε εξαρτήματα ενός τεχνοκρατικού πολιτισμού. Η παιδεία αποτελεί ένα δυναμικό παράγοντα πολιτιστικής μεταβολής. Η ελληνική παιδεία οφείλει να στηρίζεται στα βάθρα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, ο οποίος αποτελεί ακένωτη πηγή ανθρωπιστικής καλλιέργειας και δημοκρατικών ιδεών.»

To απαράδεκτο αυτό βιβλίο, ονομάζεται «Εισαγωγή στην παιδαγωγική», του Ηλία Γ. Μετοχιανάκη (Καθηγητή Πανεπιστημίου Κρήτης), και δεν διδάσκεται μόνο στη σχολή μου που ουδεμία σχέση έχει το αντικείμενο, αλλά και σε σχολές παιδαγωγικών σε όλη την Ελλάδα.

Αυτή είναι η εικόνα της ελληνικής παιδείας, για την οποία φωνάζουμε. Αυτές είναι οι απόλυτες απόψεις που κυριαρχούν στα περισσότερα βιβλία, απο το δημοτικό μέχρι τα πανεπιστήμια. Ο προσηλυτισμός δεν έχει θέση στην μόρφωση. Θέλουμε αντικειμενικότητα, θέλουμε παιδεία με αξιοπρέπεια. Τις πολιτικές σας σκοπιμότητες να τις βάλετε εκεί που ξέρετε, όχι στα βιβλία μας.

Διαβάστε επίσης:

• Η ελληνική ιστορία όπως βολεύει την εκκλησία
• Πόσοι ηλίθιοι μπορείτε να μαζευτείτε σε ένα group του Facebook?
• Μέντιουμ, αστρολόγοι, εκκλησίες, και κάθε είδους μάγοι
• Εγχειρίδιο οδηγιών για τη Ζωή
• Γράμμα με αναλυτικές οδηγίες για τον Άγιο Βασίλη