Author Archives: Nikos
Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων με προβλημάτιζε από όταν ήμουν μαθητής, και με απασχολεί και τώρα που ακούω τα παιδιά του απέναντι σχολείου να κάνουν πρόβες τις τελευταίες μέρες γύρω από το τετράγωνο. Σαν μαθητής δεν συμμετείχα ποτέ μου σε παρέλαση (αν εξαιρέσουμε τα σχολικά χρόνια που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω τέτοιες αποφάσεις από μόνος μου). Όχι τόσο λόγω ιδεολογίας ή άποψης, αλλά επειδή πάντα μου φαινόταν μια παράδοση παντελώς άσχετη με τον σχολικό χώρο, με την παιδεία, με τη μόρφωση. Κάτι σαν την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, ή τα κόμματα αργότερα στο Πανεπιστήμιο. Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω, ειδικά το πρωινό της παρέλασης όπου είχα τη μέρα ελεύθερη να πάω με τους φίλους μου εκδρομή, να παίξουμε μουσική, να πιούμε καφέ, και ό,τι άλλο τέλος πάντων κάνει ένας έφηβος στον ελεύθερο χρόνο του. Το να ντυθώ και να πάω να κάνω το στρατιωτάκι ανάμεσα σε γονείς με σημαιάκια, παιδιά με στραγάλια και ανεπίσημους με θέσεις επισήμων μου φαινόταν αδιανόητο….
Δεν ξέρω αν προβάλλεται ακόμα στην τηλεόραση η Ζήνα, υποθέτω πως όχι αφού πλέον υπάρχουν ακόμα χειρότερες εκπομπές για να γεμίσουν τον τηλεοπτικό χρόνο. Συνεπώς οι μικρότεροι δεν ξέρω αν είστε φαμίλιαρ με την πολεμίστρια που τσίριζε «αϊλαϊλαϊλαϊλαϊ» και πετούσε το τσάκραμ κόβωντας κεφάλια βaρβάρων, σενάριο που κατά κάποιον περίεργο τρόπο προέκυψε από την ελληνική μυθολογία. Οι μεγαλύτεροι όμως σίγουρα θα θυμάστε τη σειρά, όπως και την παραπλήσια του Ηρακλή που έπαιζε τα μεσημέρια στο Star. Οι σειρές αυτές είχαν έναν μοναδικό (αμερικάνικο) τρόπο να παραποιούν την ελληνική μυθολογία και πολύ συχνά μας έκαναν να παρακολουθούμε με μια έκφραση απορίας, απογοήτευσης και γέλιου ζωγραφισμένη στη μούρη. Με μια τέτοια έκφραση είχα παρακολουθήσει το παρακάτω βίντεο, στο οποίο η λεσβιάρα πιστή ακόλουθος της Ζήνας, η Γκαμπριέλα, απαγγέλει σε άπταιστα ελληνικά έναν αρχαίο ψαλμό…
Πριν μερικούς μήνες, για την ακρίβεια τον Φεβρουάριο του ’11 πήρα μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει για τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια: έκοψα το κάπνισμα. Ο λόγος δεν είναι μόνο η υγεία, αλλά και το ότι βαρέθηκα να αισθάνομαι βλάκας. Όπως είχα γράψει σε παλιότερο post σχετικά με τα ηλεκτρονικά τσιγάρα «δεν αποτελώ εξαίρεση φυσικά, κι εγώ ηλίθιος είμαι που καπνίζω. Και πιο ηλίθιος που τα γράφω όλα αυτά, αλλά συνεχίζω να μην το κόβω». Συνειδητοποίησα περισσότερο την παραπάνω φράση όταν άρχισα να παρατηρώ τους καπνιστές, τις κινήσεις και τους ήχους που κάνουν ρουφώντας και φυσώντας τον καπνό, και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα φαίνομαι κι εγώ στα μάτια ενός μη καπνιστή, ή τέλος πάντων στα μάτια κάποιου που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καπνιστές. Και τότε άρχισα να αισθάνομαι γελοίος. Κάθε μου κίνηση από την αγορά καπνού από το περίπτερο, το στρίψιμο, το κάπνισμα και το φύσημα του καπνού, μέχρι το σβήσιμο του τσιγάρου, συνειδητοποίησα ότι είναι ανούσια, και με μεγάλο αντίτιμο φυσικά ως προς την υγεία και την σωματική μου κατάσταση. Το θέμα της υγείας άρχισε να με προβληματίζει περισσότερο παρατηρώντας την κοπέλα μου να καπνίζει (αφού την προσωπική μας υγεία τείνουμε όλοι να την παραμελούμε, ειδικά όταν είμαστε εθισμένοι σε ουσίες ή συνήθειες), και φυσικά φαντάστηκα πως θα βρωμάει ο χώρος και εμείς οι ίδιοι όταν έρχονται φίλοι που δεν καπνίζουν στο σπίτι μας. Ευτυχώς αποφασίσαμε μαζί να το κόψουμε και βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον, αλλιώς θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Αφού το είπαμε και το ξαναείπαμε για αρκετούς μήνες για να το χωνέψουμε, όπως όταν έχεις βρέξει τα πόδια και ετοιμάζεσαι να βουτήξεις με τη μία σε παγωμένη θάλασσα, τελειώσαμε τον τελευταίο πακέτο καπνού που είχαμε (μέχρι το τελευταίο τρίμμα) και το κόψαμε.
Τις συνέπειες του τσιγάρου τις ξέρουμε όλοι. Δεν θέλω να επικεντρωθώ εκεί, αλλά αντιθέτως θέλω να επικεντρωθώ στις θετικές συνέπειες που βλέπω από τότε που έκοψα το κάπνισμα. Αυτές άλλωστε είναι που με κάνουν να χαίρομαι που πήρα την απόφαση να το κόψω, και αυτές πιστεύω πρέπει να έχουν σαν κίνητρο οι καπνιστές που θέλουν να απεξαρτηθούν, και όχι απειλές για την υγεία και τη ζωή τους…
Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε (τουλάχιστον όπου υπάρχει κάποιο μορφωτικό επίπεδο) ο κόσμος έχει πάψει να πιστεύει σε μέντιουμ, ζώδια, καφετζούδες και χαρτορίχτρες. Οι περισσότεροι πλέον αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά βασίζονται στην ασάφεια, τη γενίκευση, την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αγωνίας για το μέλλον και το άγνωστο με σκοπό πάντα το οικονομικό όφελος (σαν τις θρησκείες ένα πράμα), και έχουν τη στοιχειώδη ευφυΐα ώστε να αντιληφθούν ότι οι απαντήσεις για τη ζωή τους δεν κρύβονται στην τελευταία σελίδα του «TV Zapping», ούτε στον πάτο του φλιτζανιού.
Πολύ συχνά σε τέτοιου είδους συζητήσεις με φίλους καταλήγουμε στην ίδια φράση, και είμαι σίγουρος ότι αυτή τη συζήτηση την έχετε κάνει κι εσείς: «Ρε μαλάκα, πως υπάρχουν τόσα ζώα που πάνε και δίνουν τα λεφτά τους σε μέντιουμ και σε γραμμές «090» για να τους πει ασυναρτησίες κάποιος απατεώνας;… Και τα πιστεύουν κι όλας! Ρε συ, μήπως να ανοίξουμε κι εμείς ένα γραφείο αστρολόγων «ο τάδε και οι συνεργάτες του» και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο; Πρέπει να βγάζουν χοντρά λεφτά!». Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο όσο ακούγεται, αφού όλες οι τέχνες που έχουν να κάνουν με εξαπάτηση απαιτούν συγκεκριμένες ικανότητες και εμπειρία. Και λέγοντας φυσικά «ικανότητες», δεν εννοούμε υπερφυσικές δυνάμεις. Απλώς ευστροφία, χειραγώγηση, αντίληψη της γλώσσας του σώματος, ηθοποιία, και γενικώς κοινωνικά χαρίσματα. Από ‘κει και πέρα όμως πρόκειται απλώς για κάποιες βασικές τεχνικές που βασίζονται στην ψυχολογία…
Έχω αυτό το κείμενο στα πρόχειρα εδώ και μέρες και όλο γράφω και σβήνω, τις περισσότερες φορές επειδή με παρασύρει ο θυμός μου και καταλήγω να γράφω μπούρδες. Έχω τόσα πολλά που θέλω να γράψω για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα απογοητεύομαι τόσο πολύ που δεν βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Σε αυτό το blog αποφεύγω να γράφω για την επικαιρότητα δημιουργώντας posts που σε λίγες μέρες θα έχουν παλιώσει. Όμως το σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης είναι μονίμως επίκαιρο. Η βία, οι μολότοφ, τα γκλοπ, η τρομοκρατία της αστυνομίας, τα δακρυγόνα, οι κουκούλες, το αίμα στα πεζοδρόμια, όλα αυτά είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της χώρας μας, μια κατάσταση που έχει γίνει θεσμός. Σίγουρα η αφορμή αλλάζει. Σήμερα είναι η πτώχευση της χώρας, πρόπερσι ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ανήλικου παιδιού από αστυνομικό, του χρόνου θα είναι κάτι άλλο. Η εικόνα όμως μένει πάντα ίδια…
Προσπαθούσα να καταλήξω στο ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να μην ασχολούμαι με τη μπάλα. Αρχικά είχα καταλήξει στο ότι δεν έχω να αντιμετωπίσω τα σχόλια του ψιλικατζή όποτε μπαίνω στο μαγαζί, του στυλ «Ωωω τι έγινε μωρή βαζέλα; Τον ήπιαμε, τον ήπιαμε; ΝΑ σας πήγαμε χθες, ΕΤΣΙ της κάναμε της μάνας σας» και τα σχετικά. Ή το ότι δεν νιώθω την ανάγκη να αναμειχθώ στη συζήτηση όταν κάποια παρέα τσακώνεται για το «αν ήταν όντως πέναλτι», «ξεχάσατε τα δικά σας τα περσινά», «πάλι η διαιτησία σας φταίει ρε κερατάδες», «ποιο οφσάιντ ρε μαλάκα», φωνάζοντας και κουνώντας νευρικά τα χέρια, πετώντας κατά καιρούς αστεία αφρικανικά (και μη) ονόματα ποδοσφαιριστών όπως Τζιμπρίλ, Γιόσου, Μπουμσόνγκ, Τζιμπούρ, Ντούντου και διάφορα άλλα. Τελικά όμως νομίζω ότι το καλύτερο απ’ όλα είναι αυτό το ανεκτίμητο βλέμμα απορίας που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο κάποιων όταν με ρωτάνε τι ομάδα είμαι…
Αποφεύγω σε αυτό το blog να ασχολούμαι με την πολιτική, με το ίδιο πάθος που οι πολιτικοί μας αποφεύγουν να ασχολούνται με την πολιτική. Δεν θα σχολιάσω την επικαιρότητα, αφού οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα τα λένε όλα από μόνοι τους. Θα πω μόνο ότι νιώθω μεγάλη ανακούφιση βλέποντας επιτέλους ειρηνικές διαδηλώσεις στην Ελλάδα, φράση που τα τελευταία χρόνια ήταν σχήμα οξύμωρο. Και νιώθω επίσης μεγάλη ανακούφιση βλέποντας νέους ανθρώπους να διαδηλώνουν αυθόρμητα και ανεξάρτητα, χωρίς να καθοδηγούνται από κόμματα και χωρίς να κουνάνε χρωματιστά σημαιάκια στις πλατείες.
Αυτό που θέλω να σχολιάσω σήμερα, είναι το αριστουργηματικό βίντεο της κυβέρνησης που ανέβηκε εν μέσω των διαδηλώσεων. Το βίντεο βέβαια αποτελεί θέμα για το Stupidity από μόνο του, θα μπορούσα να το αναδημοσιεύσω απλώς χωρίς να σχολιάσω τίποτα. Δεν θέλω όμως να ασχοληθώ με τα λεγόμενα του βίντεο, αφού ο καθένας μπορεί να έχει και να υποστηρίζει τις δικές του πολιτικές πεποιθήσεις. Θέλω όμως να σχολιάσω τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι χρήστες του YouTube, και γενικώς την «ατσούμπαλη» σχέση της κυβέρνησης με την τεχνολογία…
Πριν λίγους μήνες είχα περιγράψει την αηδία που νιώθω όταν βλέπω τσάντες, τσαντάκια, πορτοφόλια και ψιψιψόνια Louis Vuitton, στο post «Θύματα της μόδας». Απλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να πρωτοτυπήσουν, να διαμορφώσουν ένα δικό τους στυλ που να εκφράζει την προσωπικότητά τους, και προτιμούν να μοστράρουν μια απαίσια τσάντα που έχει γίνει πιο κλισέ και από τραγούδι του Χατζηγιάννη, πληρώνοντας μάλιστα μια μικρή περιουσία για να την αποκτήσουν. Μετά από το τελευταίο περιστατικό που διάβασα όμως, έχω πολύ περισσότερους λόγους να απεχθάνομαι τη συγκεκριμένη εταιρεία.
Η Nadia Plesner είναι μια καλλιτέχνης από τη Δανία, η οποία προσπαθεί μέσα από την τέχνη της να ευαισθητοποιήσει σε θέματα κοινωνικά και ανθρωπιστικά. Μάλιστα το 2008 ίδρυσε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Nadia Plesner μέσα από το οποίο συγκεντρώνει χρήματα, φάρμακα, εξοπλισμό, και κάθε είδους βοήθεια για εμπόλεμες χώρες και παιδιά που έχουν ανάγκη. Τα κοινωνικά μηνύματα είναι εμφανή στα έργα της Nadia, και μπορείτε να δείτε μερικά από αυτά παρακάτω…
Πλησιάζουν οι γιορτές του Πάσχατος, και όλοι ανυπομονούμε. Ανυπομονούμε να σουβλίσουμε αυγό, να τσουγκρίσουμε αρνί, να γίνουμε κώλος στα τσίπουρα, να βγούμε σε κάποιο γκλάμουρους κλαμπ ντυμένοι με τα καλά μας για να ανεβάσουμε αργότερα τις φωτογραφίες στο Facebook, να απαντήσουμε με τη φράση «μαγκιά του» στο «Χριστός ανέστη» θεωρώντας ότι είπαμε την απόλυτη ατάκα, να ξαναγίνουμε κώλος στα τσίπουρα, να ξοδέψουμε αδικαιολόγητα μεγάλα ποσά σε ψώνια, να δούμε βιβλικές σειρές σε επανάληψη, να κάνουμε το θρησκευτικό μας καθήκον αφιερώνοντας 10 ολόκληρα λεπτά στην εκκλησία με σχόλια «πως ήρθε έτσι ντυμένη αυτή», «πρόσεχε τα μαλλιά της κοπέλας», «2 ευρώ το κεράκι, τι εκμετάλλευση είναι αυτή;», «Βασιλάκη θα στάξει στα παπούτσια σου, έτσι κράτα το», και να γυρίσουμε τρέχοντας πίσω στο σπίτι για μαγειρίτσα μόλις σταματήσουν τα πυροτεχνήματα.
Αλλά πάνω απ’ όλα, ανυπομονούμε να δούμε τη φετινή ρεβάνς στον πανάγιο τάφο-arena. Ανυπομονούμε να δούμε την ελληνική αποστολή σε αυτόν τον ιερό αγώνα, και να δείξουμε και φέτος στους αλλόθρησκους πως μοιράζουμε εδώ στην Ελλάδα τη χριστιανική αγάπη. Ας απολαύσουμε μερικά highlights από την προηγούμενη σεζόν για να μπαίνουμε στο κλίμα. (Για όσους βαριούνται να βλέπουν βίντεο ή γενικώς βαριούνται τη ζωή τους, το τζέρτζελο στο βίντεο ξεκινάει από το 1:43 – Round 2)…
Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που χρησιμοποιεί το email και να μην έχει δεχτεί chain mails του τύπου «με κάθε προώθηση κερδίζουμε ένα ευρώ», «στείλτο για να έχεις καλή τύχη», «δεν χάνουμε τίποτα να δοκιμάσουμε», και άλλα τέτοια που σε κάνουν να θες να βγάλεις τα μάτια σου με τα ίδια σου τα χέρια. Κατά καιρούς έχω απαντήσει σε κάποιες επαφές μου που προώθησαν τέτοιου είδους μηνύματα, κυρίως στις πιο «βαριές περιπτώσεις», προσπαθώντας είτε να τους εξηγήσω τι γίνεται με τα chain mails και τα spam και γιατί θα πρέπει να τα διαγράφουμε όπως είναι, είτε να τους πειράξω και να τους δουλέψω λίγο για να καταλάβουν από μόνοι τους πόσο χαζά φαίνονται αυτά τα mail αν τα ξαναδιαβάσεις υποψιασμένος.
Κατά καιρούς όμως βγαίνουν καινούρια chain mails, κάποιοι ανεπίδεκτοι συνεχίζουν να μου στέλνουν 200 διευθύνσεις email μαζί με κάθε μήνυμα, και έχω χάσει την όρεξη να εξηγώ. Έτσι όμως δεν καταφέρνουμε τίποτα, αφού δεν αντιμετωπίζουμε το φαινόμενο. Γι αυτό λοιπόν έφτιαξα μια σελίδα εδώ στο Stupidity, και έγραψα όσα χρειάζεται να απαντάω συνήθως. Από ‘δω και στο εξής, στα chain mails θα απαντάω απλώς δίνοντας το link της σελίδας, το οποίο είναι Stupidity.gr/chain-mails. Μπορείτε να την εντοπίσετε και από το κεντρικό μενού του Stupidity στο πάνω μέρος της σελίδας. Διαβάστε το, και αν κι εσείς νιώθετε πως θέλετε να πείτε τα ίδια στους φίλους που σας στέλνουν chain mails, δεν έχετε παρά να τους στείλετε το link ως απάντηση την επόμενη φορά που θα λάβετε τέτοιου είδους μήνυμα…
