Author Archives: Nikos
Πώς είναι όταν πας για ύπνο στο κρεβάτι σου, αλλά δεν μπορείς να ανάψεις τα φώτα για να μην ξυπνήσεις τη γυναίκα σου που κοιμάται ήδη, και αναγκαστικά περπατάς μες τα σκοτάδια χωρίς να βλέπεις την μύτη σου, ψάχνοντας σαν γκαβός να αγγίξεις κάποιο έπιπλο για να προσανατολιστείς και να φτάσεις μέχρι το κρεβάτι χωρίς να τσακίσεις το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σε κάποια γωνία;… Έτσι είναι η εθνική οδός στην Κρήτη, βγαίνοντας από Ηράκλειο. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση δεν κοιμάται κανείς, απλώς δεν γουστάρουν να βάλουν φώτα.
Η κοινή λογική μας λέει να μην περπατάμε μες την εθνική. Τουλάχιστον εγώ το αποφεύγω. Όταν είναι νύχτα, δεν υπάρχει φωτισμός, και βρίσκεσαι πεζός στο αντίθετο ρεύμα της εθνικής οδού με οχήματα πολύ πιο βαριά από ‘σένα να κινούνται προς την κατεύθυνσή σου με 120 χλμ/ώρα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σου λέει «φύγε ρε μαλάκα από την άσφαλτο μην έχουμε άλλα». Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ισχυρό από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, και φυσικά από την κοινή λογική. Τι άλλο;… η θρησκεία.
Εδώ λοιπόν στην Κρήτη έχουν μια παράδοση. Μια φορά το χρόνο ξεκινάνε οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού έξω από το Ηράκλειο και φεύγουν με τα πόδια μες την εθνική οδό χωρίς καθόλου φως, μόνο με έναν φακό, για να καταλήξουν σε ένα άλλο χωριό έξω από το Ηράκλειο όπου βρίσκεται μια εκκλησία με το ανάλογο πανηγύρι εκείνη τη μέρα, με πάγκους, εμπόρους, ψησταριές με σουβλάκια, εικονίτσες, κομποσκοίνια, μπιχλιμπίδια, και κάθε είδους εμπορική εκμετάλλευση. Ατυχήματα φυσικά έχουν συμβεί πολλά, αλλά μια συγκεκριμένη αληθινή περίπτωση μου τράβηξε το ενδιαφέρον ώστε να γράψω το σημερινό post…
Όχι δεν είναι μεταφορικός ο τίτλος. Το θέμα σήμερα δεν είναι η «ατσουμπαλιά» των δημοσιογράφων με την έννοια της έλλειψης διακριτικότητας, της αδυναμίας τους να κάνουν ένα όντως έξυπνο λογοπαίγνιο ή παρομοίωση, ή της τάσης τους να δείχνουν οτι απευθύνονται σε χαζούς και αμόρφωτους. Είναι πιο ανάλαφρο το θέμα. Αν το σημερινό θέμα ήταν δημοσιογράφος θα δούλευε στο Star (τώρα ποιός κάνει ατσούμπαλες παρομοιώσεις;)… Μερικά βιντεάκια λοιπόν, από δημοσιογράφους που στην προσπάθειά τους να κάνουν το ρεπορτάζ καταστρέφουν τη δουλειά των καλεσμένων θυμάτων τους.
Ο τίτλος του σημερινού post είναι ο τίτλος της εργασίας ενός μαθητή που κέρδισε το πρώτο βραβείο του «Greater Idaho Falls Science Fair». Σκοπός της εργασίας ήταν να δείξει πόσο εύπιστοι είμαστε όταν πρόκειται για επιστημονικές, ιατρικές και περιβαλλοντολογικές έρευνες που φέρνουν την καταστροφή και φωνάζουν για κινδύνους που απειλούν την υγεία μας. Ο μαθητής λοιπόν έκανε μια έρευνα και ζήτησε από 50 άτομα να υπογράψουν το παρακάτω κείμενο:…
Έχετε αναρωτηθεί τι διαδικασία χρειάζεται ώστε να φτάσουν στα χέρια μας όλα αυτά τα αντικείμενα και συσκευές που έχουμε, και που καταλήγουν όταν τις πετάμε; H Annie Leonard μετά από έρευνες αρκετών χρόνων, εξετάζει την αλυσίδα της βιομηχανίας, από την εξόρυξη και την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και τα απορρίμματα, και όλες τις καταστροφικές συνέπειες που προκύπτουν από αυτό το σύστημα: Την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη, την καταπάτηση περιοχών του τρίτου κόσμου, τις επιπτώσεις στην υγεία μας από τα τοξικά χημικά που χρησιμοποιούν οι βιομηχανίες, τις εργασιακές συνθήκες, τα media και τον υπερκαταναλωτισμό, την πτώση ποιότητας του σύγχρονου τρόπου ζωής, τη διαχείριση απορριμμάτων και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Όλα αυτά στο παρακάτω συνοπτικό και κατανοητό βίντεο:…
Πρόσφατα έγραψα λίγα λόγια για την έννοια της ηλιθιότητας που έχω στο μυαλό μου σαν αντικείμενο του blog, στο post «Ένας χρόνος ηλιθιότητας». Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ηλιθιότητας από κοινωνικής πλευράς (πιθηκισμός θα ήταν μάλλον πιο κατάλληλη λέξη), θυμήθηκα ένα ωραίο πείραμα για το οποίο είχα διαβάσει, το οποίο συνοψίζει κατά κάποιον τρόπο μια μικρογραφία της ανθρώπινης κοινωνικής εξέλιξης. Αξίζει να το έχουμε στο μυαλό μας, και να σκεφτούμε σε πόσες περιπτώσεις λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο στην καθημερινότητά μας…
Το σημερινό post είναι για τους σινεφίλ αναγνώστες. Ένα μικρό αφιέρωμα σε μερικές αξεπέραστες ερμηνείες, σκηνές με εξαιρετική σκηνοθετική μαεστρία, και σκηνές θανάτου αποτυπωμένες με ανατριχιαστικό και ταυτόχρονα άκρως ρεαλιστικό τρόπο…
Πολύ συχνά όταν παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, έχω μια δυνατή εντύπωση πως έχουμε αποπροσανατολιστεί εντελώς. Οι συνέπειες της κατανάλωσης, των media και των διαφημίσεων, των «celebrities» και των προτύπων είναι εμφανείς στον τρόπο ζωής και στην καθημερινότητά μας. Άνθρωποι νιώθουν ανασφάλεια, μειονεκτικά, επειδή το σώμα τους δεν έχει τις αναλογίες που θεωρούνται ιδανικές, επειδή η εμφάνισή τους δεν φτάνει αυτό που θεωρείται το «τέλειο» με γνώμονα τα περιοδικά και τα μοντέλα που διαφημίζουν επώνυμα ρούχα. Πολύ λυπηρό. Και ακόμα πιο λυπηρό, το οτι άνθρωποι πασχίζουν να τροποποιήσουν την εμφάνισή τους σύμφωνα πάντα με αυτό που προστάζει η μόδα. Να φορέσουν συγκεκριμένα ρούχα, να χτενιστούν με συγκεκριμένο τρόπο, να βαφτούν με συγκεκριμένο τρόπο, να βάψουν το μαλλί συγκεκριμένο χρώμα κ.ο.κ. Πράγμα γελοίο, αν σκεφτεί κανείς πως η ομορφιά είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Για παράδειγμα, η φυλή Kayan του Θιβέτ, θεωρεί ομορφιά στις γυναίκες τον πολύ μακρύ λαιμό. Γι αυτό τον λόγο από μικρά κορίτσια φοράνε μεταλλικά κολιέ που επιμηκύνουν τον λαιμό σε σημείο που για τη δικιά μας κουλτούρα θεωρείται αφύσικο. Στην Ιαπωνία ένα πρότυπο ανδρικής ομορφιάς είναι οι παλαιστές σούμο, κάτι που επίσης για τη δικιά μας κουλτούρα θεωρείται αντιαισθητικό. Στοιχείο ομορφιάς στις γκέισες είναι επίσης τα πολύ μικρά πέλματα, και γι αυτό τον λόγο τύλιγαν τα πόδια τους σφιχτά από μικρά κορίτσια ώστε να μην αναπτυχθούν τα πόδια και να παραμείνουν υπερβολικά μικρά. Κάθε λαός και κάθε κουλτούρα έχει τα δικά του ιδανικά πρότυπα ομορφιάς, στα οποία ο κόσμος προσπαθεί να μοιάσει, πρόθυμος να καταβάλλει κόπο, χρήματα, και πολλές φορές πόνο. Τελικά ποιός είναι ο λόγος για όλα αυτά; Είναι η συνήθεια που μας κάνει να θεωρούμε κι εμείς πρότυπο ομορφιάς αυτό που συναντάμε συχνότερα στην κουλτούρα μας, ή μήπως είναι η ανάγκη για αποδοχή από την κοινωνία;…
Όλες αυτές οι σκέψεις ήρθαν κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του Danny Santos II. Πρόκειται για έναν φωτογράφο που τραβάει φωτογραφίες από αγνώστους στους δρόμους της Σιγκαπούρης, και έχει ένα σπάνιο ταλέντο, να βλέπει την πραγματική ομορφιά στα πρόσωπα γύρω του και να την αποτυπώνει με τον φακό του. Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά από τα πορτρέτα που έχει τραβήξει…
Τώρα που πέρασε ο πανικός της γρίπης των χοίρων και καταφέραμε να επιβιώσουμε από άλλη μία «πανδημία», είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά που άφησε πίσω της η ασθένεια, χωρίς να πέσουν πάνω μου τρομοκρατημένοι αναγνώστες φωνάζοντας «μην παραπληροφορείτε τον κόσμο, τρέχτε όλοι να εμβολιαστείτε, ήρθε το τέλος» και τα σχετικά. Αφορμή για αυτή την μικρή αναζήτηση στα ποσοστά θανάτου της γρίπης ήταν μια ξεθωριασμένη και σκισμένη αφίσα που είδα στη σχολή μου, με οδηγίες για το πως να προφυλαχτούμε από τον φονικό ιό, πως να φτερνιζόμαστε, πότε και πού να φοράμε μάσκες για να καλύπτουν το στόμα και τη μύτη μας και τα σχετικά. Απομεινάρια της ομαδικής τρομοκρατίας που φάγαμε από τα media. Και τελικά τι άφησε πίσω της αυτή η φονική γρίπη;… Ξεθωριασμένες αφίσες στους δημόσιους χώρους, και πολλά πολλά λεφτά στις τσέπες των φαρμακοβιομηχανιών. Όσο για τα θύματα της γρίπης, οι περισσότερες περιπτώσεις θανάτων ήταν αμφιλεγόμενες. Στα περισσότερα περιστατικά οι ασθενείς είχαν κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας το οποίο επιδεινώθηκε με την γρίπη. Λίγες ήταν οι περιπτώσεις όπου πλήρως υγιείς άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον ιό. Ας δεχτούμε όμως πως σε όλες τις περιπτώσεις ο θάνατος οφείλεται μόνο στη γρίπη των χοίρων ώστε να κάνουμε τη σύγκριση.
Θυμάστε την παλιότερη πανδημία, τη γρίπη των πουλερικών; Ξεκίνησε στις αρχές του 2005, και μέχρι τον Μάρτιο του 2008 είχαμε 236 νεκρούς. Δηλαδή, έναν μέσο όρο 78 νεκρών ετησίως. Ο ίδιος πανικός και τότε: Κάντε το εμβόλιο, μην τρώτε και μην πλησιάζετε κοτόπουλα, βούιζαν τα κανάλια και οι εφημερίδες, ρεπορτάζ με μουσική-θρίλερ από πίσω, τρομοκρατία για τον νέο φονικό ιό. Για να κάνουμε λοιπόν μια σύγκριση των ετησίων θανάτων:…
Σήμερα κλείνει ένας χρόνος από τη δημιουργία του Stupidity.gr στην πρώτη του μορφή. Σκόπευα να ετοιμάσω ένα πιο ιδιαίτερο post για σήμερα, αλλά λόγω έλλειψης χρόνου τον τελευταίο καιρό ήρθα πάλι με άδεια χέρια. Γι αυτό λοιπόν, και αφού έχει αρχίσει σιγά σιγά ξεκαθαρίζει η μορφή του blog, είναι μια καλή ευκαιρία να εξηγήσω για ποιό λόγο επέλεξα την ανθρώπινη ηλιθιότητα σαν θέμα. Σίγουρα όχι γιατί θεωρώ τον εαυτό μου πιο έξυπνο από τους άλλους, και σίγουρα όχι για να κράζω δεξιά και αριστερά. Η ηλιθιότητα έχει πολλές μορφές, και δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει στιγμές βλακείας, όσο έξυπνος και να είναι. Για την ακρίβεια πιστεύω πως οι σύγχρονες κοινωνίες πιο πολύ στην ηλιθιότητα βασίζονται, παρά στην πρόοδο και την εξυπνάδα. Είμαι σίγουρος πως πολλοί θα έχετε σκεφτεί, «αν ερχόμουν από έναν άλλον πλανήτη και παρατηρούσα για πρώτη φορά την ανθρωπότητα, τη συμπεριφορά και τις συνήθειες των ανθρώπων, τι εντύπωση θα σχημάτιζα;…». Η ακόμα χειρότερα, σκεφτείτε να ερχόταν κάποιος στην αρχαιότητα, να έβλεπε ανθρώπους να προσκυνούν κεραυνούς, να κάνουν βάρβαρους πολέμους, να ζουν σε μοναρχικά καθεστώτα, και να έλεγε «χέστο, ακόμα βάρβαροι είναι, θα έρθω πάλι σε 2.500 χρόνια που θα έχουν εξελιχθεί». Θα έβλεπε άραγε καμιά ουσιαστική εξέλιξη;… Πραγματικά αν σκεφτεί κανείς έξω από τη συνήθεια και παρατηρήσει τον κόσμο μας, αυτό που θα δει θα είναι ανούσιες συμπεριφορές, προλήψεις, βλαμμένα κοινωνικά πρότυπα, θρησκείες και παράξενες τελετουργίες. Μια ανθρωπότητα που μόνη της κατασκεύασε κοινωνίες που λειτουργούν εις βάρος της. Ναρκωτικά και όπλα, δουλειά και χρήματα, ανθυγιεινές συνθήκες ζωής και ασθένειες, περιβαλλοντικές καταστροφές που απειλούν άμεσα το μέλλον μας, όλα δημιουργημένα από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο Αϊνστάιν είχε πει κάποτε πως δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα με τον ίδιο τρόπο που το δημιούργησες…
Κατ’ αρχήν όσοι παρακολουθείτε το blog θα παρατηρήσατε πως εδώ και λίγο καιρό δεν υπάρχει πολύ κίνηση. Δεν έχασα το ενδιαφέρον μου, ούτε βαρέθηκα, ούτε στέρεψα απο ιδέες. Απλώς τον τελευταίο καιρό έχω πολύ τρέξιμο και δυστυχώς δεν μου μένει καθόλου χρόνος για το blog. Σε λίγο όμως μπαίνει το καλοκαιράκι και θα ξεμπλοκάρω, και θα έχω όλο το χρόνο να ασχοληθώ με τη θεματολογία, καθώς και με διάφορες ανανεώσεις που σκέφτομαι για τη σελίδα. Όλον αυτόν τον καιρό κρατάω «σημειώσεις» και έχω ήδη μερικά μισοτελειωμένα post στο πρόχειρο (κυρίως ασυνάρτητες σκέψεις και μπούρδες), καθώς και αρκετά βίντεο που μου έχουν στείλει αναγνώστες ή που έχουν πέσει στα χέρια μου με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Οπότε σύντομα θα επιστρέψω ανανεωμένος!
Χθες το βράδυ που βρήκα λίγο χρόνο, ασχολήθηκα με μια προσθήκη που μου είχε ζητήσει ο φίλος Ισίδωρος μέσω Twitter (ευχαριστώ για την πρόταση @isidorosr20595!). Όσοι λοιπόν δεν συμπαθείτε τα RSS Feeds, από σήμερα μπορείτε να λαμβάνετε ενημερώσεις για νέα post στο mail σας…
