Κατηγορία: Blog
Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.
Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά…
Αυτόν τον καιρό έχω ξεκινήσει και βλέπω δύο σειρές ντοκιμαντέρ του BBC, το Life και το Planet Earth (thanks Πάνο!). Πρόκειται για δύο κορυφαία ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν τη ζωή και τη νοημοσύνη ζώων και φυτών του πλανήτη. Σε συνδυασμό με τους κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου, την προηγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα και το καταπληκτικό soundtrack, καταφέρνουν να παρουσιάσουν το μεγαλείο της φύσης με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Παρακολουθώντας κανείς τις σειρές αισθάνεται μικρός. Μικρός σε ένα τεράστιο σύμπαν, σε έναν μικρό πλανήτη στον οποίο δεν είμαστε το επίκεντρο της ζωής, αλλά ένα πολύ μικρό, απειροελάχιστο μέρος της. Νομίζω είναι δύο ντοκιμαντέρ που θα πρέπει να τα δει ο καθένας. Mε μία αναζήτηση θα βρείτε πολλές πηγές για να τα παρακολουθήσετε είτε online, είτε σε DVD. Επίσης προτιμήστε την έκδοση με τα extra video σε κάθε επεισόδιο, όπου στο τέλος παρουσιάζονται τα πιο δύσκολα γυρίσματα του συνεργείου. Είναι πολύ εντυπωσιακό, οι άνθρωποι πολλές φορές ξεπέρασαν τα όριά τους για ολόκληρους μήνες ώστε να τραβήξουν μια σκηνή λίγων μόνο δευτερολέπτων. Η φωνή στο παρακάτω trailer είναι λίγο «Hollywood», αλλά δεν βρήκα κάτι καλύτερο:…
Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει σε συνωμοσίες και μυστικές οργανώσεις με σατανικά μυαλά που έχουν σκοπό να καταστρέψουν την ανθρωπότητα και τα σχετικά. Είναι όμως κάποιες περιπτώσεις που δεν μπορείς να δώσεις άλλη εξήγηση. Όταν η κακογουστιά ξεπερνάει τα όρια του κιτς και του σουρεαλισμού, ξεπερνάει την ενόχληση και φτάνει σε βαθμό προσβολής, δεν γίνεται να το αποδώσεις σε αναισθησία. Εκεί πλέον πείθεσαι πως κάποιος συνωμοτεί εναντίον σου μόνο και μόνο για να σε βασανίσει. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα έπειτα από το τελευταίο μου ταξίδι με το ΚΤΕΛ.
Όλοι έχετε δει τα γνωστά κουβούκλια στις στάσεις του ΚΤΕΛ, σε μέγεθος λίγο μικρότερα από περίπτερα, όπου βγάζουμε τα εισιτήρια. Για σκεφτείτε, έχετε δει ποτέ τον υπάλληλο που βρίσκεται μέσα να βγαίνει από την πορτούλα στο πίσω μέρος;… Έχετε δει ποτέ υπαλλήλους να αλλάζουν βάρδια, να βγαίνουν για τσιγάρο ή για κατούρημα;… Όχι! Και ο λόγος που δεν έχετε δει κανέναν να βγαίνει, είναι γιατί κανένας ποτέ δεν βγαίνει. Η θεωρία μου έχει ως εξής:…
Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να ανανεώσω την εμφάνιση του Stupidity, αλλά δεν έβρισκα κάποιο template που να ταιριάζει στη δομή του blog, ή τέλος πάντων να μπορεί να ταιριάξει με λίγες αλλαγές. Μπορεί απλώς να ήταν η ιδέα μου, γιατί το προηγούμενο θέμα παρ’ όλο που είχε αρκετές ατέλειες στην εμφάνιση και τη γραμματοσειρά, ήταν η πρώτη εμφάνιση του Stupidity.gr από τη δημιουργία του, και είχα αφιερώσει πολύ χρόνο και κάψιμο με τον κώδικα για να το φέρω σε αυτή τη μορφή, και δεν μου ήταν τόσο εύκολο να το αντικαταστήσω.
Εν τέλει, έχοντας ψάξει τον τελευταίο καιρό ανάμεσα σε χιλιάδες templates, εντόπισα αυτό το ωραίο θεματάκι και είπα να το δοκιμάσω. Η μετάφραση δεν ήταν τόσο δύσκολη υπόθεση, όσο οι τροποποιήσεις σε κάποιες «ιδιαιτερότητες» του template, δεδομένου ότι δεν παίζω και στα δάχτυλα την php. Ακόμα η δουλειά δεν τελείωσε, υπάρχουν αρκετές λεπτομέρειες που χρειάζονται διορθώσεις και απομεινάρια από το παλιό θέμα. Μέσα στις επόμενες μέρες όμως ελπίζω να έχουν τακτοποιηθεί όλα…
Η κατάσταση που επικρατεί κάθε εκλογική περίοδο στις γειτονιές είναι γελοία. Φυλλάδια με ατάκες «φροντίζουμε για το περιβάλλον» και «φροντίζουμε για τον δήμο μας» βρίσκονται πεταμένα παντού. Και ακόμα χειρότερα, βρίσκονται εντελώς αδιάκριτα κολλημένα και πεταμένα στα αυτοκίνητα και στις εισόδους των σπιτιών μας. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας να περιμένουν να τσιμπήσουν ψήφους επειδή βρήκαμε ένα φυλλάδιο στην πόρτα μας, είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό, ενοχλητικό και γελοίο. Για να μην αναφερθώ στα πολιτικά μηνύματα που έρχονται στα κινητά από τον κάθε άσχετο εντελώς αδιάκριτα.
Δεν ξέρω τι να άλλο να κάνω σε τέτοιες περιπτώσεις, πέρα από το να εξασκήσω την τέχνη του trolling. Το mail λοιπόν που έστειλα σήμερα στον δήμαρχο της περιοχής μου:
Αγαπητέ κύριε δήμαρχε,
Ως γνωστόν, όλες οι παρατάξεις αυτές τις προεκλογικές ημέρες, σε ένδειξη μέριμνας για την προστασία του περιβάλλοντος και σε μια προσπάθεια διατήρησης του δήμου μας καθαρού από σκουπίδια, τυπώνουν χιλιάδες φυλλάδια που απεικονίζουν υποψηφίους σε μεγαλειώδεις πόζες, τα οποία στην συνέχεια με διακριτικότητα και συνέπεια τοποθετούν σε υαλοκαθαριστήρες αυτοκινήτων, γραμματοκιβώτια, εξώπορτες, εισόδους πολυκατοικιών, στάσεις λεωφορείων, πάρκα και πλατείες, ή απλώς χαρμόσυνα τα σκορπούν στους δρόμους σε στυλ φέιγ-βολάν. Δύο πράγματα δίνουν την αίσθηση εκλογών στους πολίτες τούτες τις μέρες: Τα πολύχρωμα εκλογικά φυλλάδια που πλημμυρίζουν τους δρόμους, και οι επαναλήψεις της παλιάς ελληνικής ταινίας «Υπάρχει και φιλότιμο» με τον Μαυρογυαλούρο, που παίζει πάντα τέτοια εποχή σε όλα τα κανάλια…
Πέρυσι τέτοια εποχή είχα γράψει ένα post για τα αντικαπνιστικά μέτρα που είχαν ξεκινήσει δοκιμαστικά. Επί έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτα, μέχρι φέτος που άρχισε να εφαρμόζεται πάλι (στο περίπου) ο νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος. Ένα χρόνο μετά θέλω να προσθέσω κάποιες σκέψεις. Το περσινό post θα το βρείτε εδώ: «Αντικαπνιστικά μέτρα και μαλακίες!»
Πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το post ένα χρόνο μετά, είναι το πόσο επίκαιρο είναι. Πραγματικά δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ο νόμος υποτίθεται ότι ισχύει, οι μαγαζάτορες είτε βγάζουν τασάκια, είτε βγάζουν ποτήρια με λίγο νερό, είτε σου λένε «ρίχτο στο πάτωμα», και ο κόσμος εξακολουθεί να διαφωνεί για το αν θα πρέπει να εφαρμοστεί και αν είναι το σωστό, ή αν είναι δικαίωμά μας να καπνίζουμε όπου γουστάρουμε. Αυτό που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την εφαρμογή του νόμου είναι η περίοδος οικονομικής κρίσης που περνάει η χώρα, πράγμα που δεν αφήνει περιθώριο στα μαγαζιά να χάσουν πελάτες που είναι καπνιστές, και ειδικότερα τα μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν θα ασχοληθώ όμως με τις οικονομικές προεκτάσεις του θέματος, αλλά θέλω να επικεντρωθώ μόνο στο θέμα της υγιεινής, της ευγένειας και της λογικής…
Οι χρήστες των social networks και περισσότερο του Twitter, πιθανότατα γνωρίζουν ήδη τον χαμό που επικρατεί με το #logo31, αφού τις τελευταίες μέρες γράφτηκαν αμέτρητα σχόλια για το συγκεκριμένο θέμα. Με δυο λόγια, η ιστορία ξεκίνησε ως εξής:
Η Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ) αποφάσισε να διοργανώσει έναν ανοιχτό διαγωνισμό, όπου ο καθένας μπορεί να ανεβάσει τη δική του πρόταση για λογότυπο της οργάνωσης. Μετά το τέλος του διαγωνισμού, τα 3 καλύτερα logo θα περάσουν από μία επιτροπή όπου θα επιλέξει το νέο λογότυπο της ΟΝΝΕΔ. Ανάμεσα στα πρώτα λογότυπα που ανέβηκαν στο site του διαγωνισμού, έκανε την εμφάνισή του και το παρακάτω, που θα «έμενε στην ιστορία» σαν logo31:…
Πώς είναι όταν πας για ύπνο στο κρεβάτι σου, αλλά δεν μπορείς να ανάψεις τα φώτα για να μην ξυπνήσεις τη γυναίκα σου που κοιμάται ήδη, και αναγκαστικά περπατάς μες τα σκοτάδια χωρίς να βλέπεις την μύτη σου, ψάχνοντας σαν γκαβός να αγγίξεις κάποιο έπιπλο για να προσανατολιστείς και να φτάσεις μέχρι το κρεβάτι χωρίς να τσακίσεις το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σε κάποια γωνία;… Έτσι είναι η εθνική οδός στην Κρήτη, βγαίνοντας από Ηράκλειο. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση δεν κοιμάται κανείς, απλώς δεν γουστάρουν να βάλουν φώτα.
Η κοινή λογική μας λέει να μην περπατάμε μες την εθνική. Τουλάχιστον εγώ το αποφεύγω. Όταν είναι νύχτα, δεν υπάρχει φωτισμός, και βρίσκεσαι πεζός στο αντίθετο ρεύμα της εθνικής οδού με οχήματα πολύ πιο βαριά από ‘σένα να κινούνται προς την κατεύθυνσή σου με 120 χλμ/ώρα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σου λέει «φύγε ρε μαλάκα από την άσφαλτο μην έχουμε άλλα». Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ισχυρό από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, και φυσικά από την κοινή λογική. Τι άλλο;… η θρησκεία.
Εδώ λοιπόν στην Κρήτη έχουν μια παράδοση. Μια φορά το χρόνο ξεκινάνε οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού έξω από το Ηράκλειο και φεύγουν με τα πόδια μες την εθνική οδό χωρίς καθόλου φως, μόνο με έναν φακό, για να καταλήξουν σε ένα άλλο χωριό έξω από το Ηράκλειο όπου βρίσκεται μια εκκλησία με το ανάλογο πανηγύρι εκείνη τη μέρα, με πάγκους, εμπόρους, ψησταριές με σουβλάκια, εικονίτσες, κομποσκοίνια, μπιχλιμπίδια, και κάθε είδους εμπορική εκμετάλλευση. Ατυχήματα φυσικά έχουν συμβεί πολλά, αλλά μια συγκεκριμένη αληθινή περίπτωση μου τράβηξε το ενδιαφέρον ώστε να γράψω το σημερινό post…
Ο τίτλος του σημερινού post είναι ο τίτλος της εργασίας ενός μαθητή που κέρδισε το πρώτο βραβείο του «Greater Idaho Falls Science Fair». Σκοπός της εργασίας ήταν να δείξει πόσο εύπιστοι είμαστε όταν πρόκειται για επιστημονικές, ιατρικές και περιβαλλοντολογικές έρευνες που φέρνουν την καταστροφή και φωνάζουν για κινδύνους που απειλούν την υγεία μας. Ο μαθητής λοιπόν έκανε μια έρευνα και ζήτησε από 50 άτομα να υπογράψουν το παρακάτω κείμενο:…
Πρόσφατα έγραψα λίγα λόγια για την έννοια της ηλιθιότητας που έχω στο μυαλό μου σαν αντικείμενο του blog, στο post «Ένας χρόνος ηλιθιότητας». Σαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ηλιθιότητας από κοινωνικής πλευράς (πιθηκισμός θα ήταν μάλλον πιο κατάλληλη λέξη), θυμήθηκα ένα ωραίο πείραμα για το οποίο είχα διαβάσει, το οποίο συνοψίζει κατά κάποιον τρόπο μια μικρογραφία της ανθρώπινης κοινωνικής εξέλιξης. Αξίζει να το έχουμε στο μυαλό μας, και να σκεφτούμε σε πόσες περιπτώσεις λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο στην καθημερινότητά μας…
