Κατηγορία: Blog
Φέτος τα χριστουγεννα η τύχη μου χαμογέλασε. Κέρδισα όχι μία, όχι δύο… αλλά δεκατρείς ολόκληρες κληρώσεις!! Και όχι μαλακίες, μιλάμε για πολλά λεφτά!! Και το καλύτερο απ’ όλα; Και οι δεκατρείς είναι κληρώσεις στις οποίες δεν συμμετείχα ποτέ μου!! Ναι, κι εμένα μου ήρθε ξαφνικό… Οι περισσότερες μάλιστα είναι απο εξωτερικό. Και δεν θα το είχα πάρει πρέφα, να ‘ναι καλά όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που μου έστειλαν e-mail για να με ενημερώσουν για τα κέρδη μου! Αναλυτικά η περιουσία μου:…
Πρόσφατα θυμήθηκα τον γρίφο του Einstein, που παλιότερα κυκλοφορούσε αρκετά, και είπα να τον βάλω και εδώ για όποιον έχει όρεξη να παιδευτεί λίγο! Ο Einstein έφραψε αυτόν τον γρίφο τον 20ο αιώνα, και υποστήριζε πως το 98% των ανθρώπων δεν μπορούν να τον λύσουν. Βέβαια, μόλις τον λύσετε μη το πάρετε και πάνω σας, δεν ανήκετε απαραίτητα στο 2%. Οι εποχές έχουν αλλάξει, το μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων είναι πολύ υψηλότερο, και η τεχνολογία και ο τρόπος ζωής έχουν αναγκάσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο να λειτουργεί απο μικρή ηλικία πλέον με πιο συστηματικές μεθόδους. Και φυσικά υπάρχει και το άλλο ενδεχόμενο, ο Einstein να μην είπε αυτή τη φράση, ή τέλος πάντων να μην την διατύπωσε έτσι ακριβώς, και να την κόλλησαν αργότερα στον γρίφο για να σου τραβήξουν το ενδιαφέρον να τον λύσεις. (Έχω ακούσει και την εκδοχή οτι το 98% των ανθρώπων δεν μπορεί να τον λύσει σε λιγότερο απο 20 λεπτά, κάτι που επίσης φαίνεται να προστέθηκε σαν μεγαλύτερη «πρόκληση»). Όπως και να ‘χει, αν έχετε όρεξη, ετοιμαστείτε να κρατήσετε σημειώσεις. Ο γρίφος έχει ως εξής:…
Το σημερινό post είναι μια μικρή αντιγραφή απο την alepouda, ένα απο τα αγαπημένα μου blogs. Εκτός απο την υπόλοιπη ενδιαφέρουσα θεματολογία του blog, η αλεπούδα γράφει μια σειρά δημοσιεύσεων με τίτλο «Τι σκεφτόσουν άνθρωπε, όταν ρώταγες της google το ψαχτήρι;«, της οποίας σειράς δηλώνω μεγάλος fan. Σε αυτά τα post, παρουσιάζονται διάφορες απίστευτες αναζητήσεις που κάνει ο κόσμος στο search του google, με τα πάντα πετυχημένα σχόλια της αλεπούδας. Επηρεασμένος λοιπόν κι εγώ απο αυτή τη στήλη, έριξα μια ματιά στα keywords απο τα στατιστικά του stupidity.gr, και ανακάλυψα πως πολλοί επισκέπτες φτάνουν στο σ’αυτό το blog με πολύ παράξενες αναζητήσεις… Σήμερα λοιπόν, θα δούμε τις πιο άκυρες απο αυτές!…
Είχα δεν είχα, έφτιαξα και ένα δεύτερο blog. Υπάρχουν πολλές φορές πράγματα που θέλω να γράψω, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με τη θεματολογία του Stupidity.gr. Υπάρχουν άλλες φορές πράγματα που θέλω να γράψω, που δεν ταιριάζουν γενικώς με καμία θεματολογία. Και άλλες φορές θέλω να γράψω μια ασυναρτησία, γιατί έτσι γουστάρω. Για όλα αυτά λοιπόν τα σκόρπια και ασυνάρτητα μεταξύ τους κείμενα, δημιουργήθηκε Το συρτάρι ! Αρχικά ξεκίνησα την κατασκευή του σαν ένα πολύ πρόχειρο και ο,τι να ‘ναι blog, για να ταιριάζει και με το πραγματικό συρτάρι μου, που κρατάω μέσα οποιαδήποτε βλακεία. Αλλά λίγο το ένα plugin, λίγο να φτιάξω το banner, λίγο να βελτιώσω την εμφάνιση… έγινε πιο εμφανίσιμο απ’ ότι το είχα φανταστεί!
Ακόμα βέβαια είμαι στη μετακόμιση, και το συρτάρι είναι άδειο. Αλλά υπομονή, να ανοίξουμε τις κούτες, να τακτοποιηθούμε, και σιγά σιγά θα γεμίσει. Γραφτείτε λοιπόν στα RSS feeds, και μείνετε συντονισμένοι!
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Απ’ ότι έχω καταλάβει πρέπει να είσαι λίγο χαζός. Κάθε χρόνο σου ζητάμε υγεία και ευτυχία, και ‘συ μας φέρνεις δυστυχία, φτώχεια, εγκληματικότητα, αρρώστιες και πολέμους. Δεν πιστεύω οτι το κάνεις απο κακία, αλλά μάλλον τόσο σου κόβει. Γι αυτό, φέτος θα γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, για να σε βοηθήσω να κάνεις το 2010 καλύτερο για όλους. Ή τουλάχιστον, αυτή τη φορά το νέο έτος να μην είναι πάλι λίγο χειρότερο απο το προηγούμενο.
Κατ’ αρχήν (κι αυτό θέλω να το υπογραμμίσεις στη λίστα σου), θέλω δωρεάν internet για όλους. Και όχι αυτά τα ψόφια wi-fi που βάζουν οι δήμοι. Να κατεβάζουμε και τίποτα. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, και νομίζω πως η ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στην σφαιρική ενημέρωση, την πληροφόρηση, την επικοινωνία και τις τσόντες, είναι μια καλή αρχή.
Επίσης φέρε αντικειμενικότητα στους δημοσιογράφους, ειλικρίνεια και λίγη αξιοπρέπεια στους πολιτικούς. Στις δημόσιες υπηρεσίες…
Απογοητεύομαι όταν κάποιο post μου πρέπει να το εντάξω στην κατηγορία «Παιδεία», σε συνδυασμό με κάποια απο τις κατηγορίες «Πολιτική» ή «Θρησκεία». Είναι τόσο αντίθετες έννοιες, που καταντάει τραγελαφικό, με highlight τον φοβερό τίτλο «Υπουργείο παιδείας και θρησκευμάτων» (!?). Πολλά είναι τα θέματα που είναι λυπηρό να συνδέονται με την παιδεία, όπως «Παιδεία και ναρκωτικά», «Βία στα σχολεία» κλπ. Το θέμα είναι όμως οτι όλα αυτά αναγνωρίζονται σαν μάστιγα της παιδείας, σαν προβλήματα. Αντιθέτως, η ανάμιξη της πολιτικής και της θρησκείας στην παιδεία δεν αναγνωρίζεται σαν πρόβλημα, αλλά γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί σαν λύση, και αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Με την εκκλησία και την ανάμιξή της στα σχολεία δεν θα ασχοληθώ σήμερα, είχα γράψει κάποια πράγματα στο post «Πάλι με την εκκλησία τα ΄βαλες;» . Αυτή τη φορά θέλω να θίξω ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα της ελληνικής παιδείας. Την ανάμιξη της πολιτικής στα Πανεπιστήμια. Και συγκεκριμένα, τις κομματικές νεολαίες.
Βρίσκω φοβερές ομοιότητες στα μέλη των κομματικών νεολαίων και στους μάρτυρες του Ιεχωβά. Έρχονται ανα μικρές ομάδες, χτυπάνε αδιάκριτα το κουδούνι σου, παπαγαλίζουν και δίνουν υποσχέσεις με σκοπό να σε προσηλυτίσουν. Κι όταν μυρίσουν αβεβαιότητα και έλλειψη ισχυρών απόψεων, στρογγυλοκάθονται και δεν λένε να φύγουν με τίποτα…
Ένα απο τα πολλά πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι η μανία μερικών ανθρώπων να ακολουθούν τυφλά τη μόδα. Εντάξει, όλοι ακολουθούμε μόδες. Είτε εμφανισιακές, είτε μουσικές, είτε κοινωνικές. Είτε τη μόδα των celebrities, είτε την άλλη μόδα, αυτή που λέει να είσαι αντίθετος με τη μόδα… Και να μην ασχολείσαι καθόλου με τις φίρμες και τα επώνυμα προϊόντα, θα ακολουθείς είτε συνειδητά, είτε άθελά σου κάποια άλλη μόδα, μέσα απο κάποια συνήθεια, συμπεριφορά κλπ. Άλλωστε είναι στη φύση του ανθρώπου να επηρεάζεται, να πιθηκίζει, να αντιγράφει και να παραδειγματίζεται. Κανείς δεν μπορεί να ακολουθεί μόνο τη δική του προσωπικότητα σε όλους τους τομείς της ζωής του, και να μην ενταχθεί σε κανένα ρεύμα.
Από ένα σημείο και μετά όμως, καταντάει βλακεία. Καταλαβαίνω το να θες να αγοράσεις ένα επώνυμο προϊόν, μια μάρκα που είναι της μόδας. Αλλά αυτό που με παραξενεύει, είναι ένα «κρούσμα» που θυμάμαι απο το δημοτικό, και το βλέπω και σήμερα να επαναλαμβάνεται. Θυμάμαι είχαν βγει τα αθλητικά παπούτσια Nike Air. Ήταν μαύρα, και έγραφαν στο πλάι με άσπρα γράμματα «Air». Ε λοιπόν ένα ολόκληρο σχολείο φόραγε αυτά τα παπούτσια. Όχι γενικώς παπούτσια Nike, όχι γενικώς παπούτσια που ήταν στη μόδα, το συγκεκριμένο, ίδιο και απαράλλαχτο μοντέλο. Το ίδιο θυμάμαι και αργότερα στο λύκειο, με άλλο ένα παπούτσι Nike που έγινε της μόδας. Το μισό σχολείο φορούσε το ίδιο ακριβώς παπούτσι! Αν φόραγες οποιοδήποτε παπούτσι Nike, δεν είχε σημασία. Αν φόραγες το συγκεκριμένο μοντέλο όμως, ήσουν γαμώ. Μέχρι πρόσφατα πίστευα πως αυτά ήταν παιδικές συμπεριφορές. Στο κάτω-κάτω σαν παιδιά που ήμασταν στο λύκειο, σκεφτόμασταν σαν το πιτσιρίκι που βλέπει μια διαφήμιση ενός παιχνιδιού, σουφρώνει τα φρύδια και λέει «Εγώ αυτό θέλω!». Ίδια φάση, αλλά πιο γκλάμουρους.
Ανακαλύπτω όμως, πως όλο αυτό δεν ήταν απλώς παιδιάστικη συμπεριφορά…
Όλοι πια ξέρουμε για τις κλιματικές αλλαγές, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τη ρύπανση, την ανακύκλωση, την ατμόσφαιρα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου κλπ. Τα μαθαίνουμε απο το δημοτικό, τα ακούμε σε συζητήσεις, τα διαβάζουμε στο internet, τα βλέπουμε ακόμα και στις τηλεοπτικές ειδήσεις με μουσική υπόκρουση θρίλερ, τα καλοκαίρια που δεν υπάρχουν ενδιαφέροντα θέματα και πρέπει και οι δημοσιογράφοι να βγάλουν κάπως το ψωμί τους. Παρ’ όλα αυτά δεν βλέπουμε ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον. Και η αιτία, μάλλον έχει βαθύτερα κοινωνικά αίτια απο την ανθρώπινη αδιαφορία και γαϊδουριά. Η άποψή μου, είναι φταίει η συνήθεια, και ο πίθηκος που κρύβεται ακόμα βαθιά μέσα μας.
Παράδειγμα βγαλμένο απο τη ζωή:…
Πριν λίγο καιρό ακούγαμε με απορία για τα νέα αντικαπνιστικά μέτρα, και βάζαμε στοιχήματα για το αν θα τηρηθούν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Προς μεγάλη μας έκπληξη, μπαίνοντας ένα βράδυ σε ένα μπαράκι του Ρεθύμνου που πηγαίνουμε κατα καιρούς, παρατηρήσαμε οτι μπορούμε να αναπνεύσουμε. Επίσης, μπορούσαμε απο την είσοδο, να δούμε με άνεση μέχρι την άλλη άκρη του μαγαζιού. Δεν υπήρχε ομίχλη, ούτε αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αντιθέτως, υπήρχε ένα γυάλινο δωματιάκι, με ένα άτομο μέσα που κάπνιζε. «Κοίτα να δεις!», είπαμε. «Μπράβο τους που τηρούν τα αντικαπνιστικά μέτρα!». Δεν περιμέναμε βέβαια να κρατήσει για πολύ αυτή η κατάσταση…
Σήμερα θα μάθουμε να μιλάμε την γλώσσα των πολιτικών, δηλαδή πώς να μιλάμε με περισπούδαστο ύφος, χωρίς στην πραγματικότητα να λέμε τίποτα απολύτως! Η λεγόμενη «ξύλινη γλώσσα», είναι στην ουσία μια σειρά απο πολύπλοκους ημι-ακατανόητους όρους, που σχηματίζουν μια πολιτική ομιλία που λέει πολλά, αλλά δεν σημαίνει τίποτα, και χρησιμοποιείται κυρίως σε καταστάσεις αμηχανίας. Μπορείτε κι εσείς να τη χρησιμοποιήσετε όμως. Μάθετε να μιλάτε σαν πολιτικοί, και κάντε τους συνομιλητές σας να νιώσουν ηλίθιοι. Αρκεί να μιλάτε γρήγορα, και με θράσσος. Το μόνο που θα χρειαστείτε είναι ο παρακάτω πίνακας…
