Άρθρα με ετικέτα: Απόψεις
Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων με προβλημάτιζε από όταν ήμουν μαθητής, και με απασχολεί και τώρα που ακούω τα παιδιά του απέναντι σχολείου να κάνουν πρόβες τις τελευταίες μέρες γύρω από το τετράγωνο. Σαν μαθητής δεν συμμετείχα ποτέ μου σε παρέλαση (αν εξαιρέσουμε τα σχολικά χρόνια που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω τέτοιες αποφάσεις από μόνος μου). Όχι τόσο λόγω ιδεολογίας ή άποψης, αλλά επειδή πάντα μου φαινόταν μια παράδοση παντελώς άσχετη με τον σχολικό χώρο, με την παιδεία, με τη μόρφωση. Κάτι σαν την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, ή τα κόμματα αργότερα στο Πανεπιστήμιο. Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω, ειδικά το πρωινό της παρέλασης όπου είχα τη μέρα ελεύθερη να πάω με τους φίλους μου εκδρομή, να παίξουμε μουσική, να πιούμε καφέ, και ό,τι άλλο τέλος πάντων κάνει ένας έφηβος στον ελεύθερο χρόνο του. Το να ντυθώ και να πάω να κάνω το στρατιωτάκι ανάμεσα σε γονείς με σημαιάκια, παιδιά με στραγάλια και ανεπίσημους με θέσεις επισήμων μου φαινόταν αδιανόητο….
Πριν μερικούς μήνες, για την ακρίβεια τον Φεβρουάριο του ’11 πήρα μια από τις καλύτερες αποφάσεις που έχω πάρει για τον εαυτό μου τα τελευταία χρόνια: έκοψα το κάπνισμα. Ο λόγος δεν είναι μόνο η υγεία, αλλά και το ότι βαρέθηκα να αισθάνομαι βλάκας. Όπως είχα γράψει σε παλιότερο post σχετικά με τα ηλεκτρονικά τσιγάρα «δεν αποτελώ εξαίρεση φυσικά, κι εγώ ηλίθιος είμαι που καπνίζω. Και πιο ηλίθιος που τα γράφω όλα αυτά, αλλά συνεχίζω να μην το κόβω». Συνειδητοποίησα περισσότερο την παραπάνω φράση όταν άρχισα να παρατηρώ τους καπνιστές, τις κινήσεις και τους ήχους που κάνουν ρουφώντας και φυσώντας τον καπνό, και προσπαθούσα να φανταστώ πως θα φαίνομαι κι εγώ στα μάτια ενός μη καπνιστή, ή τέλος πάντων στα μάτια κάποιου που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει καπνιστές. Και τότε άρχισα να αισθάνομαι γελοίος. Κάθε μου κίνηση από την αγορά καπνού από το περίπτερο, το στρίψιμο, το κάπνισμα και το φύσημα του καπνού, μέχρι το σβήσιμο του τσιγάρου, συνειδητοποίησα ότι είναι ανούσια, και με μεγάλο αντίτιμο φυσικά ως προς την υγεία και την σωματική μου κατάσταση. Το θέμα της υγείας άρχισε να με προβληματίζει περισσότερο παρατηρώντας την κοπέλα μου να καπνίζει (αφού την προσωπική μας υγεία τείνουμε όλοι να την παραμελούμε, ειδικά όταν είμαστε εθισμένοι σε ουσίες ή συνήθειες), και φυσικά φαντάστηκα πως θα βρωμάει ο χώρος και εμείς οι ίδιοι όταν έρχονται φίλοι που δεν καπνίζουν στο σπίτι μας. Ευτυχώς αποφασίσαμε μαζί να το κόψουμε και βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον, αλλιώς θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Αφού το είπαμε και το ξαναείπαμε για αρκετούς μήνες για να το χωνέψουμε, όπως όταν έχεις βρέξει τα πόδια και ετοιμάζεσαι να βουτήξεις με τη μία σε παγωμένη θάλασσα, τελειώσαμε τον τελευταίο πακέτο καπνού που είχαμε (μέχρι το τελευταίο τρίμμα) και το κόψαμε.
Τις συνέπειες του τσιγάρου τις ξέρουμε όλοι. Δεν θέλω να επικεντρωθώ εκεί, αλλά αντιθέτως θέλω να επικεντρωθώ στις θετικές συνέπειες που βλέπω από τότε που έκοψα το κάπνισμα. Αυτές άλλωστε είναι που με κάνουν να χαίρομαι που πήρα την απόφαση να το κόψω, και αυτές πιστεύω πρέπει να έχουν σαν κίνητρο οι καπνιστές που θέλουν να απεξαρτηθούν, και όχι απειλές για την υγεία και τη ζωή τους…
Έχω αυτό το κείμενο στα πρόχειρα εδώ και μέρες και όλο γράφω και σβήνω, τις περισσότερες φορές επειδή με παρασύρει ο θυμός μου και καταλήγω να γράφω μπούρδες. Έχω τόσα πολλά που θέλω να γράψω για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα απογοητεύομαι τόσο πολύ που δεν βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Σε αυτό το blog αποφεύγω να γράφω για την επικαιρότητα δημιουργώντας posts που σε λίγες μέρες θα έχουν παλιώσει. Όμως το σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης είναι μονίμως επίκαιρο. Η βία, οι μολότοφ, τα γκλοπ, η τρομοκρατία της αστυνομίας, τα δακρυγόνα, οι κουκούλες, το αίμα στα πεζοδρόμια, όλα αυτά είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της χώρας μας, μια κατάσταση που έχει γίνει θεσμός. Σίγουρα η αφορμή αλλάζει. Σήμερα είναι η πτώχευση της χώρας, πρόπερσι ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ανήλικου παιδιού από αστυνομικό, του χρόνου θα είναι κάτι άλλο. Η εικόνα όμως μένει πάντα ίδια…
Προσπαθούσα να καταλήξω στο ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να μην ασχολούμαι με τη μπάλα. Αρχικά είχα καταλήξει στο ότι δεν έχω να αντιμετωπίσω τα σχόλια του ψιλικατζή όποτε μπαίνω στο μαγαζί, του στυλ «Ωωω τι έγινε μωρή βαζέλα; Τον ήπιαμε, τον ήπιαμε; ΝΑ σας πήγαμε χθες, ΕΤΣΙ της κάναμε της μάνας σας» και τα σχετικά. Ή το ότι δεν νιώθω την ανάγκη να αναμειχθώ στη συζήτηση όταν κάποια παρέα τσακώνεται για το «αν ήταν όντως πέναλτι», «ξεχάσατε τα δικά σας τα περσινά», «πάλι η διαιτησία σας φταίει ρε κερατάδες», «ποιο οφσάιντ ρε μαλάκα», φωνάζοντας και κουνώντας νευρικά τα χέρια, πετώντας κατά καιρούς αστεία αφρικανικά (και μη) ονόματα ποδοσφαιριστών όπως Τζιμπρίλ, Γιόσου, Μπουμσόνγκ, Τζιμπούρ, Ντούντου και διάφορα άλλα. Τελικά όμως νομίζω ότι το καλύτερο απ’ όλα είναι αυτό το ανεκτίμητο βλέμμα απορίας που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο κάποιων όταν με ρωτάνε τι ομάδα είμαι…
Οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει γι αυτό το βιβλίο, «Το μυστικό», και πολλοί από ‘σας ίσως το έχετε διαβάσει. Πρόκειται για ένα βιβλίο που έχει κάνει τεράστια επιτυχία, και σκοπό έχει να εξηγήσει τον τρόπο που θα πετύχουμε τους στόχους μας σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Το «μυστικό» έφτασε και στα δικά μου χέρια πριν μερικά χρόνια, όταν ένας φίλος μου ενθουσιασμένος από το βιβλίο αγόρασε αρκετά αντίτυπα και τα χάριζε στους φίλους του τα χριστούγεννα, κίνηση που εκτίμησα πολύ και γι αυτό διάβασα το βιβλίο με ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Δεν συμφώνησα με όσα διάβασα, παρά μόνο σε κάποια σημεία. Πιστεύω πως μπορεί να φανεί χρήσιμο για κάποιον αν το διαβάσει με προσοχή. Φοβάμαι όμως και ότι μπορεί πολύ εύκολα να το παρερμηνεύσει κανείς…
Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.
Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά…
Αυτόν τον καιρό έχω ξεκινήσει και βλέπω δύο σειρές ντοκιμαντέρ του BBC, το Life και το Planet Earth (thanks Πάνο!). Πρόκειται για δύο κορυφαία ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν τη ζωή και τη νοημοσύνη ζώων και φυτών του πλανήτη. Σε συνδυασμό με τους κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου, την προηγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα και το καταπληκτικό soundtrack, καταφέρνουν να παρουσιάσουν το μεγαλείο της φύσης με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Παρακολουθώντας κανείς τις σειρές αισθάνεται μικρός. Μικρός σε ένα τεράστιο σύμπαν, σε έναν μικρό πλανήτη στον οποίο δεν είμαστε το επίκεντρο της ζωής, αλλά ένα πολύ μικρό, απειροελάχιστο μέρος της. Νομίζω είναι δύο ντοκιμαντέρ που θα πρέπει να τα δει ο καθένας. Mε μία αναζήτηση θα βρείτε πολλές πηγές για να τα παρακολουθήσετε είτε online, είτε σε DVD. Επίσης προτιμήστε την έκδοση με τα extra video σε κάθε επεισόδιο, όπου στο τέλος παρουσιάζονται τα πιο δύσκολα γυρίσματα του συνεργείου. Είναι πολύ εντυπωσιακό, οι άνθρωποι πολλές φορές ξεπέρασαν τα όριά τους για ολόκληρους μήνες ώστε να τραβήξουν μια σκηνή λίγων μόνο δευτερολέπτων. Η φωνή στο παρακάτω trailer είναι λίγο «Hollywood», αλλά δεν βρήκα κάτι καλύτερο:…
Πέρυσι τέτοια εποχή είχα γράψει ένα post για τα αντικαπνιστικά μέτρα που είχαν ξεκινήσει δοκιμαστικά. Επί έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτα, μέχρι φέτος που άρχισε να εφαρμόζεται πάλι (στο περίπου) ο νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος. Ένα χρόνο μετά θέλω να προσθέσω κάποιες σκέψεις. Το περσινό post θα το βρείτε εδώ: «Αντικαπνιστικά μέτρα και μαλακίες!»
Πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το post ένα χρόνο μετά, είναι το πόσο επίκαιρο είναι. Πραγματικά δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ο νόμος υποτίθεται ότι ισχύει, οι μαγαζάτορες είτε βγάζουν τασάκια, είτε βγάζουν ποτήρια με λίγο νερό, είτε σου λένε «ρίχτο στο πάτωμα», και ο κόσμος εξακολουθεί να διαφωνεί για το αν θα πρέπει να εφαρμοστεί και αν είναι το σωστό, ή αν είναι δικαίωμά μας να καπνίζουμε όπου γουστάρουμε. Αυτό που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την εφαρμογή του νόμου είναι η περίοδος οικονομικής κρίσης που περνάει η χώρα, πράγμα που δεν αφήνει περιθώριο στα μαγαζιά να χάσουν πελάτες που είναι καπνιστές, και ειδικότερα τα μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν θα ασχοληθώ όμως με τις οικονομικές προεκτάσεις του θέματος, αλλά θέλω να επικεντρωθώ μόνο στο θέμα της υγιεινής, της ευγένειας και της λογικής…
Έχετε αναρωτηθεί τι διαδικασία χρειάζεται ώστε να φτάσουν στα χέρια μας όλα αυτά τα αντικείμενα και συσκευές που έχουμε, και που καταλήγουν όταν τις πετάμε; H Annie Leonard μετά από έρευνες αρκετών χρόνων, εξετάζει την αλυσίδα της βιομηχανίας, από την εξόρυξη και την παραγωγή μέχρι την κατανάλωση και τα απορρίμματα, και όλες τις καταστροφικές συνέπειες που προκύπτουν από αυτό το σύστημα: Την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη, την καταπάτηση περιοχών του τρίτου κόσμου, τις επιπτώσεις στην υγεία μας από τα τοξικά χημικά που χρησιμοποιούν οι βιομηχανίες, τις εργασιακές συνθήκες, τα media και τον υπερκαταναλωτισμό, την πτώση ποιότητας του σύγχρονου τρόπου ζωής, τη διαχείριση απορριμμάτων και τη μόλυνση του περιβάλλοντος. Όλα αυτά στο παρακάτω συνοπτικό και κατανοητό βίντεο:…
Πολύ συχνά όταν παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου, έχω μια δυνατή εντύπωση πως έχουμε αποπροσανατολιστεί εντελώς. Οι συνέπειες της κατανάλωσης, των media και των διαφημίσεων, των «celebrities» και των προτύπων είναι εμφανείς στον τρόπο ζωής και στην καθημερινότητά μας. Άνθρωποι νιώθουν ανασφάλεια, μειονεκτικά, επειδή το σώμα τους δεν έχει τις αναλογίες που θεωρούνται ιδανικές, επειδή η εμφάνισή τους δεν φτάνει αυτό που θεωρείται το «τέλειο» με γνώμονα τα περιοδικά και τα μοντέλα που διαφημίζουν επώνυμα ρούχα. Πολύ λυπηρό. Και ακόμα πιο λυπηρό, το οτι άνθρωποι πασχίζουν να τροποποιήσουν την εμφάνισή τους σύμφωνα πάντα με αυτό που προστάζει η μόδα. Να φορέσουν συγκεκριμένα ρούχα, να χτενιστούν με συγκεκριμένο τρόπο, να βαφτούν με συγκεκριμένο τρόπο, να βάψουν το μαλλί συγκεκριμένο χρώμα κ.ο.κ. Πράγμα γελοίο, αν σκεφτεί κανείς πως η ομορφιά είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Για παράδειγμα, η φυλή Kayan του Θιβέτ, θεωρεί ομορφιά στις γυναίκες τον πολύ μακρύ λαιμό. Γι αυτό τον λόγο από μικρά κορίτσια φοράνε μεταλλικά κολιέ που επιμηκύνουν τον λαιμό σε σημείο που για τη δικιά μας κουλτούρα θεωρείται αφύσικο. Στην Ιαπωνία ένα πρότυπο ανδρικής ομορφιάς είναι οι παλαιστές σούμο, κάτι που επίσης για τη δικιά μας κουλτούρα θεωρείται αντιαισθητικό. Στοιχείο ομορφιάς στις γκέισες είναι επίσης τα πολύ μικρά πέλματα, και γι αυτό τον λόγο τύλιγαν τα πόδια τους σφιχτά από μικρά κορίτσια ώστε να μην αναπτυχθούν τα πόδια και να παραμείνουν υπερβολικά μικρά. Κάθε λαός και κάθε κουλτούρα έχει τα δικά του ιδανικά πρότυπα ομορφιάς, στα οποία ο κόσμος προσπαθεί να μοιάσει, πρόθυμος να καταβάλλει κόπο, χρήματα, και πολλές φορές πόνο. Τελικά ποιός είναι ο λόγος για όλα αυτά; Είναι η συνήθεια που μας κάνει να θεωρούμε κι εμείς πρότυπο ομορφιάς αυτό που συναντάμε συχνότερα στην κουλτούρα μας, ή μήπως είναι η ανάγκη για αποδοχή από την κοινωνία;…
Όλες αυτές οι σκέψεις ήρθαν κοιτάζοντας τις φωτογραφίες του Danny Santos II. Πρόκειται για έναν φωτογράφο που τραβάει φωτογραφίες από αγνώστους στους δρόμους της Σιγκαπούρης, και έχει ένα σπάνιο ταλέντο, να βλέπει την πραγματική ομορφιά στα πρόσωπα γύρω του και να την αποτυπώνει με τον φακό του. Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικά από τα πορτρέτα που έχει τραβήξει…
