Άρθρα με ετικέτα: Απόψεις
Τώρα που πέρασε ο πανικός της γρίπης των χοίρων και καταφέραμε να επιβιώσουμε από άλλη μία «πανδημία», είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στα στατιστικά που άφησε πίσω της η ασθένεια, χωρίς να πέσουν πάνω μου τρομοκρατημένοι αναγνώστες φωνάζοντας «μην παραπληροφορείτε τον κόσμο, τρέχτε όλοι να εμβολιαστείτε, ήρθε το τέλος» και τα σχετικά. Αφορμή για αυτή την μικρή αναζήτηση στα ποσοστά θανάτου της γρίπης ήταν μια ξεθωριασμένη και σκισμένη αφίσα που είδα στη σχολή μου, με οδηγίες για το πως να προφυλαχτούμε από τον φονικό ιό, πως να φτερνιζόμαστε, πότε και πού να φοράμε μάσκες για να καλύπτουν το στόμα και τη μύτη μας και τα σχετικά. Απομεινάρια της ομαδικής τρομοκρατίας που φάγαμε από τα media. Και τελικά τι άφησε πίσω της αυτή η φονική γρίπη;… Ξεθωριασμένες αφίσες στους δημόσιους χώρους, και πολλά πολλά λεφτά στις τσέπες των φαρμακοβιομηχανιών. Όσο για τα θύματα της γρίπης, οι περισσότερες περιπτώσεις θανάτων ήταν αμφιλεγόμενες. Στα περισσότερα περιστατικά οι ασθενείς είχαν κάποιο άλλο πρόβλημα υγείας το οποίο επιδεινώθηκε με την γρίπη. Λίγες ήταν οι περιπτώσεις όπου πλήρως υγιείς άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τον ιό. Ας δεχτούμε όμως πως σε όλες τις περιπτώσεις ο θάνατος οφείλεται μόνο στη γρίπη των χοίρων ώστε να κάνουμε τη σύγκριση.
Θυμάστε την παλιότερη πανδημία, τη γρίπη των πουλερικών; Ξεκίνησε στις αρχές του 2005, και μέχρι τον Μάρτιο του 2008 είχαμε 236 νεκρούς. Δηλαδή, έναν μέσο όρο 78 νεκρών ετησίως. Ο ίδιος πανικός και τότε: Κάντε το εμβόλιο, μην τρώτε και μην πλησιάζετε κοτόπουλα, βούιζαν τα κανάλια και οι εφημερίδες, ρεπορτάζ με μουσική-θρίλερ από πίσω, τρομοκρατία για τον νέο φονικό ιό. Για να κάνουμε λοιπόν μια σύγκριση των ετησίων θανάτων:…
Ο καλύτερος τρόπος να επιδείξει ένας άνθρωπος χαμηλή νοημοσύνη, αμορφωσιά, και ηλιθιότητα είναι να εκδηλώνει φασιστικές και ρατσιστικές ιδεολογίες και συμπεριφορές. Είχα πει να μην ασχοληθώ στο Stupidity με το θέμα αυτόν τον καιρό που έτσι κι αλλιώς τα κρούσματα είναι εμφανή σε όλους, περισσότερο για λόγους της προσωπικής μου ψυχικής ηρεμίας. Δυστυχώς η φράση «Η βλακεία είναι ανίκητη» αποδεικνύεται ακόμη μία φορά αληθινή, και η συνεχής προσπάθεια να τα βάλει κανείς με τη βλακεία, μπορεί να γεράσει έναν νέο άνθρωπο πριν την ώρα του. Επίσης το θέμα του φασισμού τον τελευταίο καιρό έχει και πολιτικές προεκτάσεις (αλλά και αφορμές), και η πολιτική είναι κάτι που θέλω να κρατήσω μακριά απο το blog μου όσο γίνεται. Όχι γιατί δεν είναι μέσα στα προσωπικά μου ενδιαφέροντα, αλλά επειδή δεν είναι το αντικείμενο που μου αρέσει να γράφω, δεν είναι το αντικείμενο που θέλω να συζητώ με τους φίλους μου μέσω αυτού του blog, και δεν έχω καμία όρεξη να σχολιάζω την επικαιρότητα σαν παρουσιαστής ειδήσεων σε παρακμιακό τηλεοπτικό κανάλι. Δεν θέλω λοιπόν να σχολιάσω ούτε την επικαιρότητα με τους Γερμανούς, ούτε τα Σκόπια, ούτε να λύσω το Κυπριακό. Με προβληματίζει περισσότερο η κοινωνία στην οποία ζω, και οι άνθρωποι που γνωρίζω και συναναστρέφομαι. Με αφορμή λοιπόν τα απαράδεκτα συνθήματα που ακούστηκαν στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου απο άντρες των ειδικών δυνάμεων, είπα να γράψω κι εγώ μερικές σκέψεις για τα κρούσματα ρατσισμού που γίνονται όλο και πιο έντονα τον τελευταίο καιρό…
Ο άνθρωπος φοβάται. Και δικαιολογημένα φοβάται, είναι ένα απολύτως λογικό συναίσθημα που βρίσκεται βαθιά μέσα στη φύση του ανθρώπου. Και πως να μη φοβάσαι άλλωστε, όταν όλες οι ισορροπίες στη ζωή μας είναι τόσο λεπτές; Όταν τα πάντα μπορούν να αλλάξουν, και ολόκληρη η ζωή μας μπορεί να έρθει ανάποδα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα; Είμαστε εύθραυστοι απο τη φύση μας, και ζούμε σε ένα σύμπαν τόσο μεγαλύτερο απο ‘μας, που θα ήταν αδύνατον να μπορούμε να το ελέγξουμε. Και αυτός είναι ένας απο τους σημαντικότερους λόγους που ο άνθρωπος φοβάται, επειδή ποτέ δεν μπορείς να ελέγξεις πλήρως την εξέλιξη της ζωή σου, το μέλλον σου, και το μέλλον αυτών που αγαπάς. Όσο και να πασχίζεις μια ζωή να φέρεις τη ζωή σου στο επίπεδο που θα ήθελες, μπορεί μια στιγμή να στα διαλύσει όλα. Φόβος για το μέλλον, φόβος για το άγνωστο, το μετέπειτα, και αίσθημα αδυναμίας στο να ελέγξουμε το τί θα μας συμβεί αύριο, μεθαύριο, ακόμα και μετά τον θάνατό μας. Αυτός ο φόβος, σε συνδυασμό με το άγχος, την ανασφάλεια, την περιέργεια, ακόμα και την αλαζονεία κάποιες φορές, κάνουν δύσκολο το να πει κανείς απλώς «δεν μπορώ να ξέρω».
Όλα αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα και τις ανάγκες, ήρθαν να καλύψουν μεγάλες εφευρέσεις του ανθρώπου. Οργανωμένη θρησκεία (η οποία κρατάει και την πρωτιά), θεωρίες για το κάρμα, μετεμψύχωση, παραψυχολογία, αστρολογία και ζώδια, προβλέψεις για το μέλλον, χαρτομαντείες, μαγικές τράπουλες, διάβασμα του καφέ, ξεμάτιασμα, προσευχές και τελετουργίες, προφητείες, είναι μόνο μερικές απο αυτές τις εφευρέσεις. Άλλοτε βασιζόμενες σε κάποιες βασικές αρχές της ψυχολογίας, και άλλοτε εντελώς παράλογες. Όλες όμως, με ένα κοινό χαρακτηριστικό: Την αβάσιμη πεποίθηση οτι κάνοντας μια συγκεκριμένη τελετουργία, λέγοντας κάποια συγκεκριμένα λόγια, ασκούμε κάποια επιρροή στο μεταφυσικό, ή αποκτούμε υπερφυσικές δυνάμεις. Είτε αυτό λέγεται πρόγνωση του μέλλοντος, είτε εξασφάλιση μιας θέσης σε μια μετέπειτα ζωή που λέγεται παράδεισος, είτε αποφυγή αρνητικών συμβάντων στο άμεσο μέλλον μας, είτε εξασφάλιση ευνοϊκής τύχης, κλπ.
Ένα παράδειγμα μου έρχεται αμέσως στο μυαλό….
Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο, που εξηγεί απλά και κατανοητά τι σημαίνει ανοιχτόμυαλος άνθρωπος, τι σημαίνει κριτική σκέψη και πόσο σημαντική είναι αυτή για την επιβίωσή μας, και τον τρόπο με τον οποίο άνθρωποι που πιστεύουν σε υπερφυσικές δυνάμεις, κατηγορούν αυτούς που δεν πιστεύουν πως δεν είναι «ανοιχτόμυαλοι» σε τέτοιου είδους σενάρια. Επειδή ο αφηγητής μιλάει γρήγορα, και πολλές φορές με επιστημονικούς όρους, αποφάσισα να μεταφράσω το βίντεο και να το ανεβάσω με υπότιτλους, γιατί πραγματικά αξίζει να το δει κάποιος και να το κατανοήσει απο την αρχή μέχρι το τέλος. Έφαγα λοιπόν μερικές ώρες απο τη ζωή μου, για να σας ετοιμάσω το παρακάτω το βίντεο με τίτλο «Open-mindedness» απο την QualiaSoup. Εξακολουθεί να είναι λίγο γρήγορο το βίντεο σε σχέση με το πλήθος πληροφοριών που αναλύει, και επιπλέον είναι δύσκολο να προλάβει κανείς να διαβάζει τους υπότιτλους και τα σχεδιαγράμματα ταυτόχρονα, οπότε ίσως χρειαστεί να πατάτε και λίγο το pause. Ας μη σας κουράσω άλλο με μπλα-μπλα, ορίστε το βίντεο:…
Το έχω ξαναπεί, το να βλέπεις τον τρόπο που αξιοποιείται η τεχνολογία στην Ελλάδα, είναι σαν να βλέπεις έναν πίθηκο που του έδωσες πιρούνι να φάει και αυτός το χρησιμοποιεί για να ξύσει τον κώλο του. Ελάχιστοι χρησιμοποιούν το e-banking αντί να τρέχουν στις ουρές του δημοσίου, ελάχιστοι χρησιμοποιούν το Skype αντί να πληρώνουν εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ελάχιστοι κάνουν έρευνα και αγορές απο εξωτερικό αντί να πληρώνουν διπλάσιες τιμές στα ελληνικά καταστήματα. Όλοι όμως ξέρουν να μπαίνουν σε ηλίθια group του facebook, πολλές φορές μάλιστα έχοντας την ψευδαίσθηση οτι ο αριθμός των ατόμων που μαζεύουν σε ένα group, φέρνει και κάποιο αποτέλεσμα στην πραγματική τους ζωή, έξω απο την οθόνη.
Ίσως είναι κι αυτό σύμπτωμα του «επαναστάτη του καναπέ», που μπαίνοντας σε ένα group πιστεύει οτι ενίσχυσε κι αυτός κάποιον σκοπό. Ίσως είναι απλώς ένας τρόπος να καθησυχάζει κανείς τη συνείδησή του, με το σκεπτικό οτι «εγώ την προσπάθειά μου την έκανα». Ίσως πάλι να είναι απλώς ηλιθιότητα, και άλλες φορές ένας τρόπος να εκτονώνεται κανείς, να καθησυχάζει τις ανασφάλειές του, ή να βγάζει τα κόμπλεξ του σε ρατσιστικά και εθνικιστικά group. Από την «επανάσταση του καναπέ», στο «νταηλίκι του καναπέ»….
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Απ’ ότι έχω καταλάβει πρέπει να είσαι λίγο χαζός. Κάθε χρόνο σου ζητάμε υγεία και ευτυχία, και ‘συ μας φέρνεις δυστυχία, φτώχεια, εγκληματικότητα, αρρώστιες και πολέμους. Δεν πιστεύω οτι το κάνεις απο κακία, αλλά μάλλον τόσο σου κόβει. Γι αυτό, φέτος θα γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος, για να σε βοηθήσω να κάνεις το 2010 καλύτερο για όλους. Ή τουλάχιστον, αυτή τη φορά το νέο έτος να μην είναι πάλι λίγο χειρότερο απο το προηγούμενο.
Κατ’ αρχήν (κι αυτό θέλω να το υπογραμμίσεις στη λίστα σου), θέλω δωρεάν internet για όλους. Και όχι αυτά τα ψόφια wi-fi που βάζουν οι δήμοι. Να κατεβάζουμε και τίποτα. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, και νομίζω πως η ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στην σφαιρική ενημέρωση, την πληροφόρηση, την επικοινωνία και τις τσόντες, είναι μια καλή αρχή.
Επίσης φέρε αντικειμενικότητα στους δημοσιογράφους, ειλικρίνεια και λίγη αξιοπρέπεια στους πολιτικούς. Στις δημόσιες υπηρεσίες…
Ένα απο τα πολλά πράγματα που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι η μανία μερικών ανθρώπων να ακολουθούν τυφλά τη μόδα. Εντάξει, όλοι ακολουθούμε μόδες. Είτε εμφανισιακές, είτε μουσικές, είτε κοινωνικές. Είτε τη μόδα των celebrities, είτε την άλλη μόδα, αυτή που λέει να είσαι αντίθετος με τη μόδα… Και να μην ασχολείσαι καθόλου με τις φίρμες και τα επώνυμα προϊόντα, θα ακολουθείς είτε συνειδητά, είτε άθελά σου κάποια άλλη μόδα, μέσα απο κάποια συνήθεια, συμπεριφορά κλπ. Άλλωστε είναι στη φύση του ανθρώπου να επηρεάζεται, να πιθηκίζει, να αντιγράφει και να παραδειγματίζεται. Κανείς δεν μπορεί να ακολουθεί μόνο τη δική του προσωπικότητα σε όλους τους τομείς της ζωής του, και να μην ενταχθεί σε κανένα ρεύμα.
Από ένα σημείο και μετά όμως, καταντάει βλακεία. Καταλαβαίνω το να θες να αγοράσεις ένα επώνυμο προϊόν, μια μάρκα που είναι της μόδας. Αλλά αυτό που με παραξενεύει, είναι ένα «κρούσμα» που θυμάμαι απο το δημοτικό, και το βλέπω και σήμερα να επαναλαμβάνεται. Θυμάμαι είχαν βγει τα αθλητικά παπούτσια Nike Air. Ήταν μαύρα, και έγραφαν στο πλάι με άσπρα γράμματα «Air». Ε λοιπόν ένα ολόκληρο σχολείο φόραγε αυτά τα παπούτσια. Όχι γενικώς παπούτσια Nike, όχι γενικώς παπούτσια που ήταν στη μόδα, το συγκεκριμένο, ίδιο και απαράλλαχτο μοντέλο. Το ίδιο θυμάμαι και αργότερα στο λύκειο, με άλλο ένα παπούτσι Nike που έγινε της μόδας. Το μισό σχολείο φορούσε το ίδιο ακριβώς παπούτσι! Αν φόραγες οποιοδήποτε παπούτσι Nike, δεν είχε σημασία. Αν φόραγες το συγκεκριμένο μοντέλο όμως, ήσουν γαμώ. Μέχρι πρόσφατα πίστευα πως αυτά ήταν παιδικές συμπεριφορές. Στο κάτω-κάτω σαν παιδιά που ήμασταν στο λύκειο, σκεφτόμασταν σαν το πιτσιρίκι που βλέπει μια διαφήμιση ενός παιχνιδιού, σουφρώνει τα φρύδια και λέει «Εγώ αυτό θέλω!». Ίδια φάση, αλλά πιο γκλάμουρους.
Ανακαλύπτω όμως, πως όλο αυτό δεν ήταν απλώς παιδιάστικη συμπεριφορά…
Όλοι πια ξέρουμε για τις κλιματικές αλλαγές, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τη ρύπανση, την ανακύκλωση, την ατμόσφαιρα και το φαινόμενο του θερμοκηπίου κλπ. Τα μαθαίνουμε απο το δημοτικό, τα ακούμε σε συζητήσεις, τα διαβάζουμε στο internet, τα βλέπουμε ακόμα και στις τηλεοπτικές ειδήσεις με μουσική υπόκρουση θρίλερ, τα καλοκαίρια που δεν υπάρχουν ενδιαφέροντα θέματα και πρέπει και οι δημοσιογράφοι να βγάλουν κάπως το ψωμί τους. Παρ’ όλα αυτά δεν βλέπουμε ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση για το περιβάλλον. Και η αιτία, μάλλον έχει βαθύτερα κοινωνικά αίτια απο την ανθρώπινη αδιαφορία και γαϊδουριά. Η άποψή μου, είναι φταίει η συνήθεια, και ο πίθηκος που κρύβεται ακόμα βαθιά μέσα μας.
Παράδειγμα βγαλμένο απο τη ζωή:…
Πριν λίγο καιρό ακούγαμε με απορία για τα νέα αντικαπνιστικά μέτρα, και βάζαμε στοιχήματα για το αν θα τηρηθούν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Προς μεγάλη μας έκπληξη, μπαίνοντας ένα βράδυ σε ένα μπαράκι του Ρεθύμνου που πηγαίνουμε κατα καιρούς, παρατηρήσαμε οτι μπορούμε να αναπνεύσουμε. Επίσης, μπορούσαμε απο την είσοδο, να δούμε με άνεση μέχρι την άλλη άκρη του μαγαζιού. Δεν υπήρχε ομίχλη, ούτε αποπνικτική ατμόσφαιρα. Αντιθέτως, υπήρχε ένα γυάλινο δωματιάκι, με ένα άτομο μέσα που κάπνιζε. «Κοίτα να δεις!», είπαμε. «Μπράβο τους που τηρούν τα αντικαπνιστικά μέτρα!». Δεν περιμέναμε βέβαια να κρατήσει για πολύ αυτή η κατάσταση…
Ε ναι ρε παιδιά, πάλι! Γιατί όταν βλέπω την εκκλησία χωμένη στην πολιτική, συγχύζομαι. Όταν βλέπω τα μισά κτήματα της Χαλκιδικής, και καμμένες εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα να περνάνε στην ιδιοκτησία της εκκλησίας συγχύζομαι. Όταν βλέπω κόσμο να σέρνεται και να γονατίζει στην Τήνο, σε κάθε είδους λιτανεία και τάμα, συγχύζομαι. Όταν βλέπω ανθρώπους να φιλάνε χέρια παπάδων με τεράστιες κοιλιές, όταν βλέπω παπάδες που διδάσκουν ταπεινότητα να είναι τίγκα στολισμένοι στο χρυσαφικό και να σκάνε με Mercedes, όταν ακούω για σκάνδαλα, για παιδεραστίες, για παρτούζες σε μοναστήρια, όταν βλέπω παπάδες να παίζουν μπουνιές το πάσχα για το ποιός θα πρωτοπάρει το άγιο φως… συγχύζομαι. Αλλά όταν βλέπω την εκκλησία να ανακατεύεται στην παιδεία και στην τέχνη.. εκεί βγαίνω απο τα ρούχα μου!!
Κατ’αρχήν κάτι που διάβασα στο blog «Life and other things like it», και με εξόργισε κι εμένα. Πρόκειται για έναν «παιδικό οδηγό εξομολογήσεως». Το συγκεκριμένο χαρτί το μοίραζαν και δυστυχώς εξακολουθούν να το μοιράζουν σε κάποια σχολεία, πριν πάνε τα παιδιά να εξομολογηθούν. Σκοπός του; Αν κάποιο παιδί δεν έχει κάτι για το οποίο να νοιώθει ενοχές, να βρει κάτι μέσα στη λίστα που θα του δημιουργήσει. Κάτι που θα το βοηθήσει να νιώσει φόβο και να ζητήσει συγχώρεση. Δείτε όμως και μόνοι σας τη λίστα…
