Άρθρα με ετικέτα: Πολιτισμός
Δεν ξέρω αν προβάλλεται ακόμα στην τηλεόραση η Ζήνα, υποθέτω πως όχι αφού πλέον υπάρχουν ακόμα χειρότερες εκπομπές για να γεμίσουν τον τηλεοπτικό χρόνο. Συνεπώς οι μικρότεροι δεν ξέρω αν είστε φαμίλιαρ με την πολεμίστρια που τσίριζε «αϊλαϊλαϊλαϊλαϊ» και πετούσε το τσάκραμ κόβωντας κεφάλια βaρβάρων, σενάριο που κατά κάποιον περίεργο τρόπο προέκυψε από την ελληνική μυθολογία. Οι μεγαλύτεροι όμως σίγουρα θα θυμάστε τη σειρά, όπως και την παραπλήσια του Ηρακλή που έπαιζε τα μεσημέρια στο Star. Οι σειρές αυτές είχαν έναν μοναδικό (αμερικάνικο) τρόπο να παραποιούν την ελληνική μυθολογία και πολύ συχνά μας έκαναν να παρακολουθούμε με μια έκφραση απορίας, απογοήτευσης και γέλιου ζωγραφισμένη στη μούρη. Με μια τέτοια έκφραση είχα παρακολουθήσει το παρακάτω βίντεο, στο οποίο η λεσβιάρα πιστή ακόλουθος της Ζήνας, η Γκαμπριέλα, απαγγέλει σε άπταιστα ελληνικά έναν αρχαίο ψαλμό…
Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε (τουλάχιστον όπου υπάρχει κάποιο μορφωτικό επίπεδο) ο κόσμος έχει πάψει να πιστεύει σε μέντιουμ, ζώδια, καφετζούδες και χαρτορίχτρες. Οι περισσότεροι πλέον αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά βασίζονται στην ασάφεια, τη γενίκευση, την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αγωνίας για το μέλλον και το άγνωστο με σκοπό πάντα το οικονομικό όφελος (σαν τις θρησκείες ένα πράμα), και έχουν τη στοιχειώδη ευφυΐα ώστε να αντιληφθούν ότι οι απαντήσεις για τη ζωή τους δεν κρύβονται στην τελευταία σελίδα του «TV Zapping», ούτε στον πάτο του φλιτζανιού.
Πολύ συχνά σε τέτοιου είδους συζητήσεις με φίλους καταλήγουμε στην ίδια φράση, και είμαι σίγουρος ότι αυτή τη συζήτηση την έχετε κάνει κι εσείς: «Ρε μαλάκα, πως υπάρχουν τόσα ζώα που πάνε και δίνουν τα λεφτά τους σε μέντιουμ και σε γραμμές «090» για να τους πει ασυναρτησίες κάποιος απατεώνας;… Και τα πιστεύουν κι όλας! Ρε συ, μήπως να ανοίξουμε κι εμείς ένα γραφείο αστρολόγων «ο τάδε και οι συνεργάτες του» και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο; Πρέπει να βγάζουν χοντρά λεφτά!». Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο όσο ακούγεται, αφού όλες οι τέχνες που έχουν να κάνουν με εξαπάτηση απαιτούν συγκεκριμένες ικανότητες και εμπειρία. Και λέγοντας φυσικά «ικανότητες», δεν εννοούμε υπερφυσικές δυνάμεις. Απλώς ευστροφία, χειραγώγηση, αντίληψη της γλώσσας του σώματος, ηθοποιία, και γενικώς κοινωνικά χαρίσματα. Από ‘κει και πέρα όμως πρόκειται απλώς για κάποιες βασικές τεχνικές που βασίζονται στην ψυχολογία…
Έχω αυτό το κείμενο στα πρόχειρα εδώ και μέρες και όλο γράφω και σβήνω, τις περισσότερες φορές επειδή με παρασύρει ο θυμός μου και καταλήγω να γράφω μπούρδες. Έχω τόσα πολλά που θέλω να γράψω για όλα αυτά που βλέπω γύρω μου, αλλά ταυτόχρονα απογοητεύομαι τόσο πολύ που δεν βρίσκω το κουράγιο να ασχοληθώ, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να σταματήσω. Σε αυτό το blog αποφεύγω να γράφω για την επικαιρότητα δημιουργώντας posts που σε λίγες μέρες θα έχουν παλιώσει. Όμως το σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες στο κέντρο της πόλης είναι μονίμως επίκαιρο. Η βία, οι μολότοφ, τα γκλοπ, η τρομοκρατία της αστυνομίας, τα δακρυγόνα, οι κουκούλες, το αίμα στα πεζοδρόμια, όλα αυτά είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της χώρας μας, μια κατάσταση που έχει γίνει θεσμός. Σίγουρα η αφορμή αλλάζει. Σήμερα είναι η πτώχευση της χώρας, πρόπερσι ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ανήλικου παιδιού από αστυνομικό, του χρόνου θα είναι κάτι άλλο. Η εικόνα όμως μένει πάντα ίδια…
Προσπαθούσα να καταλήξω στο ποιο είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του να μην ασχολούμαι με τη μπάλα. Αρχικά είχα καταλήξει στο ότι δεν έχω να αντιμετωπίσω τα σχόλια του ψιλικατζή όποτε μπαίνω στο μαγαζί, του στυλ «Ωωω τι έγινε μωρή βαζέλα; Τον ήπιαμε, τον ήπιαμε; ΝΑ σας πήγαμε χθες, ΕΤΣΙ της κάναμε της μάνας σας» και τα σχετικά. Ή το ότι δεν νιώθω την ανάγκη να αναμειχθώ στη συζήτηση όταν κάποια παρέα τσακώνεται για το «αν ήταν όντως πέναλτι», «ξεχάσατε τα δικά σας τα περσινά», «πάλι η διαιτησία σας φταίει ρε κερατάδες», «ποιο οφσάιντ ρε μαλάκα», φωνάζοντας και κουνώντας νευρικά τα χέρια, πετώντας κατά καιρούς αστεία αφρικανικά (και μη) ονόματα ποδοσφαιριστών όπως Τζιμπρίλ, Γιόσου, Μπουμσόνγκ, Τζιμπούρ, Ντούντου και διάφορα άλλα. Τελικά όμως νομίζω ότι το καλύτερο απ’ όλα είναι αυτό το ανεκτίμητο βλέμμα απορίας που ζωγραφίζεται στο πρόσωπο κάποιων όταν με ρωτάνε τι ομάδα είμαι…
Πριν λίγους μήνες είχα περιγράψει την αηδία που νιώθω όταν βλέπω τσάντες, τσαντάκια, πορτοφόλια και ψιψιψόνια Louis Vuitton, στο post «Θύματα της μόδας». Απλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι κάποιοι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή ανάγκη να δημιουργήσουν, να εκφραστούν, να πρωτοτυπήσουν, να διαμορφώσουν ένα δικό τους στυλ που να εκφράζει την προσωπικότητά τους, και προτιμούν να μοστράρουν μια απαίσια τσάντα που έχει γίνει πιο κλισέ και από τραγούδι του Χατζηγιάννη, πληρώνοντας μάλιστα μια μικρή περιουσία για να την αποκτήσουν. Μετά από το τελευταίο περιστατικό που διάβασα όμως, έχω πολύ περισσότερους λόγους να απεχθάνομαι τη συγκεκριμένη εταιρεία.
Η Nadia Plesner είναι μια καλλιτέχνης από τη Δανία, η οποία προσπαθεί μέσα από την τέχνη της να ευαισθητοποιήσει σε θέματα κοινωνικά και ανθρωπιστικά. Μάλιστα το 2008 ίδρυσε το φιλανθρωπικό ίδρυμα Nadia Plesner μέσα από το οποίο συγκεντρώνει χρήματα, φάρμακα, εξοπλισμό, και κάθε είδους βοήθεια για εμπόλεμες χώρες και παιδιά που έχουν ανάγκη. Τα κοινωνικά μηνύματα είναι εμφανή στα έργα της Nadia, και μπορείτε να δείτε μερικά από αυτά παρακάτω…
Οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει γι αυτό το βιβλίο, «Το μυστικό», και πολλοί από ‘σας ίσως το έχετε διαβάσει. Πρόκειται για ένα βιβλίο που έχει κάνει τεράστια επιτυχία, και σκοπό έχει να εξηγήσει τον τρόπο που θα πετύχουμε τους στόχους μας σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Το «μυστικό» έφτασε και στα δικά μου χέρια πριν μερικά χρόνια, όταν ένας φίλος μου ενθουσιασμένος από το βιβλίο αγόρασε αρκετά αντίτυπα και τα χάριζε στους φίλους του τα χριστούγεννα, κίνηση που εκτίμησα πολύ και γι αυτό διάβασα το βιβλίο με ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Δεν συμφώνησα με όσα διάβασα, παρά μόνο σε κάποια σημεία. Πιστεύω πως μπορεί να φανεί χρήσιμο για κάποιον αν το διαβάσει με προσοχή. Φοβάμαι όμως και ότι μπορεί πολύ εύκολα να το παρερμηνεύσει κανείς…
Είναι πολύς καιρός που θέλω να γράψω για τα greeklish, την κατά τη γνώμη μου μεγαλύτερη μάστιγα των εποχών μας μετά την κακογουστιά. Πρέπει να είναι σημειωμένο σαν θέμα στο πρόχειρό μου για πάνω από έναν χρόνο, αλλά ποτέ δεν ξέρω πως να το πιάσω και από που να ξεκινήσω. Ας αρχίσω λοιπόν ξεκαθαρίζοντας το εξής: Δεν έχω κανέναν νταλγκά με την ελληνική γλώσσα. Τα αρχαία ήταν το χειρότερο μάθημα που αναγκάστηκα να διαβάσω (λέμε τώρα) στα σχολικά μου χρόνια. Δεν τα γουστάρω, δεν με γουστάρουν, και κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτό. Δεν γουστάρω τις πομπώδεις εκφράσεις, την καθαρεύουσα που χρησιμοποιούν δήθεν διανοούμενοι, και συγχύζομαι όταν ανοίγω να διαβάσω ένα σύγχρονο βιβλίο και βλέπω πολυτονικό σύστημα. Ξυπνάει μέσα μου μια μικρή Λουκά που θέλει να κάψει το βιβλίο και τον συγγραφέα μαζί. Οι λόγοι λοιπόν που απεχθάνομαι τα greeklish δεν είναι ιδεολογικοί (μην καταστρέψουμε τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας και τα σχετικά). Είναι καθαρά πρακτικοί.
Κατ’ αρχήν όταν χρησιμοποιείς greeklish κάνεις πρώτα κακό στον εαυτό σου, γιατί πολύ απλά ξεχνάς την ορθογραφία που τόσα χρόνια μάθαινες στο σχολείο. Και η ανορθογραφία δίνει πολύ άσχημη εντύπωση για έναν άνθρωπο, ειδικά στην εποχή που ο γραπτός λόγος μέσω internet αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι της εικόνας που θα σχηματίσουν οι άλλοι για ‘σένα όταν δεν σε ξέρουν προσωπικά…
Αυτόν τον καιρό έχω ξεκινήσει και βλέπω δύο σειρές ντοκιμαντέρ του BBC, το Life και το Planet Earth (thanks Πάνο!). Πρόκειται για δύο κορυφαία ντοκιμαντέρ που παρουσιάζουν τη ζωή και τη νοημοσύνη ζώων και φυτών του πλανήτη. Σε συνδυασμό με τους κορυφαίους επαγγελματίες του χώρου, την προηγμένη τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για τα γυρίσματα και το καταπληκτικό soundtrack, καταφέρνουν να παρουσιάσουν το μεγαλείο της φύσης με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Παρακολουθώντας κανείς τις σειρές αισθάνεται μικρός. Μικρός σε ένα τεράστιο σύμπαν, σε έναν μικρό πλανήτη στον οποίο δεν είμαστε το επίκεντρο της ζωής, αλλά ένα πολύ μικρό, απειροελάχιστο μέρος της. Νομίζω είναι δύο ντοκιμαντέρ που θα πρέπει να τα δει ο καθένας. Mε μία αναζήτηση θα βρείτε πολλές πηγές για να τα παρακολουθήσετε είτε online, είτε σε DVD. Επίσης προτιμήστε την έκδοση με τα extra video σε κάθε επεισόδιο, όπου στο τέλος παρουσιάζονται τα πιο δύσκολα γυρίσματα του συνεργείου. Είναι πολύ εντυπωσιακό, οι άνθρωποι πολλές φορές ξεπέρασαν τα όριά τους για ολόκληρους μήνες ώστε να τραβήξουν μια σκηνή λίγων μόνο δευτερολέπτων. Η φωνή στο παρακάτω trailer είναι λίγο «Hollywood», αλλά δεν βρήκα κάτι καλύτερο:…
Η κατάσταση που επικρατεί κάθε εκλογική περίοδο στις γειτονιές είναι γελοία. Φυλλάδια με ατάκες «φροντίζουμε για το περιβάλλον» και «φροντίζουμε για τον δήμο μας» βρίσκονται πεταμένα παντού. Και ακόμα χειρότερα, βρίσκονται εντελώς αδιάκριτα κολλημένα και πεταμένα στα αυτοκίνητα και στις εισόδους των σπιτιών μας. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός οτι είναι προσβλητικό για τη νοημοσύνη μας να περιμένουν να τσιμπήσουν ψήφους επειδή βρήκαμε ένα φυλλάδιο στην πόρτα μας, είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό, ενοχλητικό και γελοίο. Για να μην αναφερθώ στα πολιτικά μηνύματα που έρχονται στα κινητά από τον κάθε άσχετο εντελώς αδιάκριτα.
Δεν ξέρω τι να άλλο να κάνω σε τέτοιες περιπτώσεις, πέρα από το να εξασκήσω την τέχνη του trolling. Το mail λοιπόν που έστειλα σήμερα στον δήμαρχο της περιοχής μου:
Αγαπητέ κύριε δήμαρχε,
Ως γνωστόν, όλες οι παρατάξεις αυτές τις προεκλογικές ημέρες, σε ένδειξη μέριμνας για την προστασία του περιβάλλοντος και σε μια προσπάθεια διατήρησης του δήμου μας καθαρού από σκουπίδια, τυπώνουν χιλιάδες φυλλάδια που απεικονίζουν υποψηφίους σε μεγαλειώδεις πόζες, τα οποία στην συνέχεια με διακριτικότητα και συνέπεια τοποθετούν σε υαλοκαθαριστήρες αυτοκινήτων, γραμματοκιβώτια, εξώπορτες, εισόδους πολυκατοικιών, στάσεις λεωφορείων, πάρκα και πλατείες, ή απλώς χαρμόσυνα τα σκορπούν στους δρόμους σε στυλ φέιγ-βολάν. Δύο πράγματα δίνουν την αίσθηση εκλογών στους πολίτες τούτες τις μέρες: Τα πολύχρωμα εκλογικά φυλλάδια που πλημμυρίζουν τους δρόμους, και οι επαναλήψεις της παλιάς ελληνικής ταινίας «Υπάρχει και φιλότιμο» με τον Μαυρογυαλούρο, που παίζει πάντα τέτοια εποχή σε όλα τα κανάλια…
Πέρυσι τέτοια εποχή είχα γράψει ένα post για τα αντικαπνιστικά μέτρα που είχαν ξεκινήσει δοκιμαστικά. Επί έναν χρόνο δεν άλλαξε τίποτα, μέχρι φέτος που άρχισε να εφαρμόζεται πάλι (στο περίπου) ο νόμος περί απαγόρευσης του καπνίσματος. Ένα χρόνο μετά θέλω να προσθέσω κάποιες σκέψεις. Το περσινό post θα το βρείτε εδώ: «Αντικαπνιστικά μέτρα και μαλακίες!»
Πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας το post ένα χρόνο μετά, είναι το πόσο επίκαιρο είναι. Πραγματικά δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ο νόμος υποτίθεται ότι ισχύει, οι μαγαζάτορες είτε βγάζουν τασάκια, είτε βγάζουν ποτήρια με λίγο νερό, είτε σου λένε «ρίχτο στο πάτωμα», και ο κόσμος εξακολουθεί να διαφωνεί για το αν θα πρέπει να εφαρμοστεί και αν είναι το σωστό, ή αν είναι δικαίωμά μας να καπνίζουμε όπου γουστάρουμε. Αυτό που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την εφαρμογή του νόμου είναι η περίοδος οικονομικής κρίσης που περνάει η χώρα, πράγμα που δεν αφήνει περιθώριο στα μαγαζιά να χάσουν πελάτες που είναι καπνιστές, και ειδικότερα τα μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης. Δεν θα ασχοληθώ όμως με τις οικονομικές προεκτάσεις του θέματος, αλλά θέλω να επικεντρωθώ μόνο στο θέμα της υγιεινής, της ευγένειας και της λογικής…
