Άρθρα με ετικέτα: Ιστορίες
Δεν είμαι άνθρωπος που πιστεύει σε συνωμοσίες και μυστικές οργανώσεις με σατανικά μυαλά που έχουν σκοπό να καταστρέψουν την ανθρωπότητα και τα σχετικά. Είναι όμως κάποιες περιπτώσεις που δεν μπορείς να δώσεις άλλη εξήγηση. Όταν η κακογουστιά ξεπερνάει τα όρια του κιτς και του σουρεαλισμού, ξεπερνάει την ενόχληση και φτάνει σε βαθμό προσβολής, δεν γίνεται να το αποδώσεις σε αναισθησία. Εκεί πλέον πείθεσαι πως κάποιος συνωμοτεί εναντίον σου μόνο και μόνο για να σε βασανίσει. Τουλάχιστον σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα έπειτα από το τελευταίο μου ταξίδι με το ΚΤΕΛ.
Όλοι έχετε δει τα γνωστά κουβούκλια στις στάσεις του ΚΤΕΛ, σε μέγεθος λίγο μικρότερα από περίπτερα, όπου βγάζουμε τα εισιτήρια. Για σκεφτείτε, έχετε δει ποτέ τον υπάλληλο που βρίσκεται μέσα να βγαίνει από την πορτούλα στο πίσω μέρος;… Έχετε δει ποτέ υπαλλήλους να αλλάζουν βάρδια, να βγαίνουν για τσιγάρο ή για κατούρημα;… Όχι! Και ο λόγος που δεν έχετε δει κανέναν να βγαίνει, είναι γιατί κανένας ποτέ δεν βγαίνει. Η θεωρία μου έχει ως εξής:…
Πώς είναι όταν πας για ύπνο στο κρεβάτι σου, αλλά δεν μπορείς να ανάψεις τα φώτα για να μην ξυπνήσεις τη γυναίκα σου που κοιμάται ήδη, και αναγκαστικά περπατάς μες τα σκοτάδια χωρίς να βλέπεις την μύτη σου, ψάχνοντας σαν γκαβός να αγγίξεις κάποιο έπιπλο για να προσανατολιστείς και να φτάσεις μέχρι το κρεβάτι χωρίς να τσακίσεις το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σε κάποια γωνία;… Έτσι είναι η εθνική οδός στην Κρήτη, βγαίνοντας από Ηράκλειο. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση δεν κοιμάται κανείς, απλώς δεν γουστάρουν να βάλουν φώτα.
Η κοινή λογική μας λέει να μην περπατάμε μες την εθνική. Τουλάχιστον εγώ το αποφεύγω. Όταν είναι νύχτα, δεν υπάρχει φωτισμός, και βρίσκεσαι πεζός στο αντίθετο ρεύμα της εθνικής οδού με οχήματα πολύ πιο βαριά από ‘σένα να κινούνται προς την κατεύθυνσή σου με 120 χλμ/ώρα, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης σου λέει «φύγε ρε μαλάκα από την άσφαλτο μην έχουμε άλλα». Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ισχυρό από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, και φυσικά από την κοινή λογική. Τι άλλο;… η θρησκεία.
Εδώ λοιπόν στην Κρήτη έχουν μια παράδοση. Μια φορά το χρόνο ξεκινάνε οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού έξω από το Ηράκλειο και φεύγουν με τα πόδια μες την εθνική οδό χωρίς καθόλου φως, μόνο με έναν φακό, για να καταλήξουν σε ένα άλλο χωριό έξω από το Ηράκλειο όπου βρίσκεται μια εκκλησία με το ανάλογο πανηγύρι εκείνη τη μέρα, με πάγκους, εμπόρους, ψησταριές με σουβλάκια, εικονίτσες, κομποσκοίνια, μπιχλιμπίδια, και κάθε είδους εμπορική εκμετάλλευση. Ατυχήματα φυσικά έχουν συμβεί πολλά, αλλά μια συγκεκριμένη αληθινή περίπτωση μου τράβηξε το ενδιαφέρον ώστε να γράψω το σημερινό post…
Η ιστορία είναι γνωστή σε πολλούς. Δεν ξέρω κατα πόσο αληθεύει, αλλά τη μεταφέρω όπως έχει διαδωθεί:
Στη Σκωτία, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, σπούδαζε πληροφορική μια παρέα απο 4 Έλληνες φοιτητές. Ήταν ο καιρός της εξεταστικής, και όλοι τα είχαν πάει πολύ καλά. Ήταν Σαββατοκύριακο, και τη Δευτέρα έδιναν ένα εύκολο μάθημα, για το οποίο χρειαζόντουσαν μόλις λίγες ώρες διάβασαμα. Έτσι αποφάσισαν να ξεσκάσουν λίγο, να πάνε με το αυτοκίνητο μια εκδρομή μέχρι τη Γλασκώβη να συναντήσουν μια παρέα κοριτσιών που είχαν γνωρίσει, και Δευτέρα πρωί να είναι πίσω για το διαγώνισμα…
Στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, η πυροσβεστική έλαβε μια κλήση για έκρηξη σε διαμέρισμα. Όταν έφτασε στον τόπο του ατυχήματος, όλα έδειχναν πως το σπίτι είχε δεχτεί βομβιστική επίθεση. Αφού εκκένωσαν τον 12ο όροφο της πολυκατοικίας όπου είχε γίνει το συμβάν, εντόπισαν στα συντρίμια έναν 45χρονο άντρα, ένοικο του διαμερίσματος, με σοβαρά εγκαύματα, και ένα κοριτσάκι 3 χρονών με μικρούς τραυματισμούς…
Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η τελευταία που μεθυσμένος κρητικός τραβάει όπλο προς επίδειξη μαγκιάς, και όποιον πάρει ο χάρος. Θα πω την ιστορία, όπως την είπε ο φίλος μου ο Γιώρογος:
“Στη Χερσόνησο της Κρήτης σήμερα τα ξημερώματα , βγήκε ένας «βοσκός παλικαράς»
από ένα club συνοδεύοντας αγκαζέ δύο «γκόμενες» (μία εκ δεξιον και μία εκ αριστερόν του ζωντανού). Αυτός για να δείξει τον «ανδρισμό» του έβγαλε την κουμπούρα του και άρχισε να πυροβολεί έναν δύσμοιρο κάδο ο οποίος βρέθηκε στον δρόμο του! Για καλή τύχη του κάδου και κακή του δημοσίου υπαλλήλου που βρίσκονταν δίπλα στον κάδο, ο βοσκός αστόχησε και πέτυχε τον άνθρωπο στο χέρι (ευτυχώς ο άνθρωπος δεν κινδυνεύει καθώς οδηγήθηκε μόνος του στο νοσοκομείο!!?)!! Ο βοσκός “τα πήρε” που δεν πέτυχε τον ταχύτατο και ευκίνητο κάδο, και βλέποντας αιμόφυρτο τον άνθρωπο έκανε τα αναμενόμενα. Άλλαξε γεμιστήρα και βάλθηκε να σκοτώσει τον κάδο!!? Αφού τον πέτυχε(γι αυτό δεν είμαι σίγουρος), μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε.. Η ασφάλεια τον αναζητά..”
Πολλές οι πτυχές της ηλιθιότητας στη συγκεκριμένη ιστορία, και σε άλλες πολλές παρόμοιες ιστορίες που αφορούν το έθιμο αυτό των κρητικών…
Τα τατουάζ σε κάποιους ταιριάζουν, σε άλλους όχι. Τα τατουάζ στο πρόσωπο όμως, ταιριάζουν σε ακόμα λιγότερους ανθρώπους. Αν δεν είσαι σοβαρά “πειραγμένος”, οι πιθανότητες να μετανιώσεις στο μέλλον είναι τραγικές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μετανιώνεις την ίδια στιγμή που σηκώνεσαι απο την καρέκλα…
Η 18χρονη Κίμπερλι Βλέμενικ απο το Βέλγιο, θέλωντας να επιβεβαιώσει την ωριμότητά της τώρα που ενηλικιώθηκε, αποφάσισε να το κάνει χτυπώντας ένα tattoo στα μούτρα. Την άλλη μέρα ο φίλος της την παράτησε, και δεν θέλουμε καν να αναφέρουμε το τι έγινε με τους γονείς της! Η κοπέλα κατέληξε με 56 αστέρια στο πρόσωπό της!…
Η βλακεία δεν είναι ούτε κάτι καινούριο, ούτε προνόμιο των χαζών. Όλοι έχουμε στιγμές βλακείας, μικρές ή μεγάλες. Παρακάτω είναι δύο περιστατικά απο την ιστορία:
Ο Μέγας Ναπολέων, το 1812 αποφάσισε να κάνει την εκστρατεία της Ρωσίας. Οι σύμβουλοί του λοιπόν, του είπαν οτι το κλίμα στη Ρωσία είναι πολύ βαρύ, και θα πρέπει να το λάβουν υπ’όψη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί, ο Μέγας Ναπολέων απαντάει “Το κλίμα στην Ευρώπη είναι παντού το ίδιο”. Και έτσι στέλνει 600.000 ανθρώπους στη Ρωσία, απο τους οποίους γύρισαν μόλις 4.000…
Κάποτε τα πράγματα ήταν απλά. Όταν ήθελες να την κοπανήσεις απο τη δουλειά, έπαιρνες τηλέφωνο, και ειδοποιούσες οτι είσαι άρρωστος. “Περαστικά” σου έλεγε το αφεντικό, και απο τη στιγμή που δεν σε έκανε τσακωτό το ίδιο βράδυ σε κάποιο μπαράκι να πίνεις τεκίλες, δεν μπορούσε κανείς να ισχυριστεί το αντίθετο. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν έχουμε κοινωνική ζωή μόνο στον πραγματικό κόσμο, οι περισσότεροι έχουμε δραστηριότητα και στον διαδικτυακό κόσμο. Και αν και για κάποιους είναι δύσκολο να το πιστέψουν, τα αφεντικά και οι εργοδότες είναι επίσης άνθρωποι, και είναι απολύτως λογικό να χρησιμοποιούν το internet με τον ίδιο τρόπο που το χρησιμοποιούμε και εμείς.
Ο Kyle Doyle λοιπόν απο την Αυστραλία, έπειτα απο μια μέρα απουσίας απο τη δουλειά λόγω ασθένειας όπως δήλωσε, είχε την παρακάτω συνομιλία με τον εργοδότη του Niresh Regmi μέσω e-mail:….
