Άρθρα με ετικέτα: Παιδεία
Το θέμα των μαθητικών παρελάσεων με προβλημάτιζε από όταν ήμουν μαθητής, και με απασχολεί και τώρα που ακούω τα παιδιά του απέναντι σχολείου να κάνουν πρόβες τις τελευταίες μέρες γύρω από το τετράγωνο. Σαν μαθητής δεν συμμετείχα ποτέ μου σε παρέλαση (αν εξαιρέσουμε τα σχολικά χρόνια που ήμουν πολύ μικρός για να παίρνω τέτοιες αποφάσεις από μόνος μου). Όχι τόσο λόγω ιδεολογίας ή άποψης, αλλά επειδή πάντα μου φαινόταν μια παράδοση παντελώς άσχετη με τον σχολικό χώρο, με την παιδεία, με τη μόρφωση. Κάτι σαν την πρωινή προσευχή στο προαύλιο, ή τα κόμματα αργότερα στο Πανεπιστήμιο. Σαν έφηβος είχα πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνω, ειδικά το πρωινό της παρέλασης όπου είχα τη μέρα ελεύθερη να πάω με τους φίλους μου εκδρομή, να παίξουμε μουσική, να πιούμε καφέ, και ό,τι άλλο τέλος πάντων κάνει ένας έφηβος στον ελεύθερο χρόνο του. Το να ντυθώ και να πάω να κάνω το στρατιωτάκι ανάμεσα σε γονείς με σημαιάκια, παιδιά με στραγάλια και ανεπίσημους με θέσεις επισήμων μου φαινόταν αδιανόητο….
Ευτυχώς στην εποχή που ζούμε (τουλάχιστον όπου υπάρχει κάποιο μορφωτικό επίπεδο) ο κόσμος έχει πάψει να πιστεύει σε μέντιουμ, ζώδια, καφετζούδες και χαρτορίχτρες. Οι περισσότεροι πλέον αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά βασίζονται στην ασάφεια, τη γενίκευση, την εκμετάλλευση της ανθρώπινης αγωνίας για το μέλλον και το άγνωστο με σκοπό πάντα το οικονομικό όφελος (σαν τις θρησκείες ένα πράμα), και έχουν τη στοιχειώδη ευφυΐα ώστε να αντιληφθούν ότι οι απαντήσεις για τη ζωή τους δεν κρύβονται στην τελευταία σελίδα του «TV Zapping», ούτε στον πάτο του φλιτζανιού.
Πολύ συχνά σε τέτοιου είδους συζητήσεις με φίλους καταλήγουμε στην ίδια φράση, και είμαι σίγουρος ότι αυτή τη συζήτηση την έχετε κάνει κι εσείς: «Ρε μαλάκα, πως υπάρχουν τόσα ζώα που πάνε και δίνουν τα λεφτά τους σε μέντιουμ και σε γραμμές «090» για να τους πει ασυναρτησίες κάποιος απατεώνας;… Και τα πιστεύουν κι όλας! Ρε συ, μήπως να ανοίξουμε κι εμείς ένα γραφείο αστρολόγων «ο τάδε και οι συνεργάτες του» και να κοροϊδεύουμε τον κόσμο; Πρέπει να βγάζουν χοντρά λεφτά!». Δεν είναι βέβαια τόσο εύκολο όσο ακούγεται, αφού όλες οι τέχνες που έχουν να κάνουν με εξαπάτηση απαιτούν συγκεκριμένες ικανότητες και εμπειρία. Και λέγοντας φυσικά «ικανότητες», δεν εννοούμε υπερφυσικές δυνάμεις. Απλώς ευστροφία, χειραγώγηση, αντίληψη της γλώσσας του σώματος, ηθοποιία, και γενικώς κοινωνικά χαρίσματα. Από ‘κει και πέρα όμως πρόκειται απλώς για κάποιες βασικές τεχνικές που βασίζονται στην ψυχολογία…
Το έχω ξαναπεί, το να βλέπεις τον τρόπο που αξιοποιείται η τεχνολογία στην Ελλάδα, είναι σαν να βλέπεις έναν πίθηκο που του έδωσες πιρούνι να φάει και αυτός το χρησιμοποιεί για να ξύσει τον κώλο του. Ελάχιστοι χρησιμοποιούν το e-banking αντί να τρέχουν στις ουρές του δημοσίου, ελάχιστοι χρησιμοποιούν το Skype αντί να πληρώνουν εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ελάχιστοι κάνουν έρευνα και αγορές απο εξωτερικό αντί να πληρώνουν διπλάσιες τιμές στα ελληνικά καταστήματα. Όλοι όμως ξέρουν να μπαίνουν σε ηλίθια group του facebook, πολλές φορές μάλιστα έχοντας την ψευδαίσθηση οτι ο αριθμός των ατόμων που μαζεύουν σε ένα group, φέρνει και κάποιο αποτέλεσμα στην πραγματική τους ζωή, έξω απο την οθόνη.
Ίσως είναι κι αυτό σύμπτωμα του «επαναστάτη του καναπέ», που μπαίνοντας σε ένα group πιστεύει οτι ενίσχυσε κι αυτός κάποιον σκοπό. Ίσως είναι απλώς ένας τρόπος να καθησυχάζει κανείς τη συνείδησή του, με το σκεπτικό οτι «εγώ την προσπάθειά μου την έκανα». Ίσως πάλι να είναι απλώς ηλιθιότητα, και άλλες φορές ένας τρόπος να εκτονώνεται κανείς, να καθησυχάζει τις ανασφάλειές του, ή να βγάζει τα κόμπλεξ του σε ρατσιστικά και εθνικιστικά group. Από την «επανάσταση του καναπέ», στο «νταηλίκι του καναπέ»….
Απογοητεύομαι όταν κάποιο post μου πρέπει να το εντάξω στην κατηγορία «Παιδεία», σε συνδυασμό με κάποια απο τις κατηγορίες «Πολιτική» ή «Θρησκεία». Είναι τόσο αντίθετες έννοιες, που καταντάει τραγελαφικό, με highlight τον φοβερό τίτλο «Υπουργείο παιδείας και θρησκευμάτων» (!?). Πολλά είναι τα θέματα που είναι λυπηρό να συνδέονται με την παιδεία, όπως «Παιδεία και ναρκωτικά», «Βία στα σχολεία» κλπ. Το θέμα είναι όμως οτι όλα αυτά αναγνωρίζονται σαν μάστιγα της παιδείας, σαν προβλήματα. Αντιθέτως, η ανάμιξη της πολιτικής και της θρησκείας στην παιδεία δεν αναγνωρίζεται σαν πρόβλημα, αλλά γίνεται προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί σαν λύση, και αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Με την εκκλησία και την ανάμιξή της στα σχολεία δεν θα ασχοληθώ σήμερα, είχα γράψει κάποια πράγματα στο post «Πάλι με την εκκλησία τα ΄βαλες;» . Αυτή τη φορά θέλω να θίξω ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα της ελληνικής παιδείας. Την ανάμιξη της πολιτικής στα Πανεπιστήμια. Και συγκεκριμένα, τις κομματικές νεολαίες.
Βρίσκω φοβερές ομοιότητες στα μέλη των κομματικών νεολαίων και στους μάρτυρες του Ιεχωβά. Έρχονται ανα μικρές ομάδες, χτυπάνε αδιάκριτα το κουδούνι σου, παπαγαλίζουν και δίνουν υποσχέσεις με σκοπό να σε προσηλυτίσουν. Κι όταν μυρίσουν αβεβαιότητα και έλλειψη ισχυρών απόψεων, στρογγυλοκάθονται και δεν λένε να φύγουν με τίποτα…
Ε ναι ρε παιδιά, πάλι! Γιατί όταν βλέπω την εκκλησία χωμένη στην πολιτική, συγχύζομαι. Όταν βλέπω τα μισά κτήματα της Χαλκιδικής, και καμμένες εκτάσεις σε όλη την Ελλάδα να περνάνε στην ιδιοκτησία της εκκλησίας συγχύζομαι. Όταν βλέπω κόσμο να σέρνεται και να γονατίζει στην Τήνο, σε κάθε είδους λιτανεία και τάμα, συγχύζομαι. Όταν βλέπω ανθρώπους να φιλάνε χέρια παπάδων με τεράστιες κοιλιές, όταν βλέπω παπάδες που διδάσκουν ταπεινότητα να είναι τίγκα στολισμένοι στο χρυσαφικό και να σκάνε με Mercedes, όταν ακούω για σκάνδαλα, για παιδεραστίες, για παρτούζες σε μοναστήρια, όταν βλέπω παπάδες να παίζουν μπουνιές το πάσχα για το ποιός θα πρωτοπάρει το άγιο φως… συγχύζομαι. Αλλά όταν βλέπω την εκκλησία να ανακατεύεται στην παιδεία και στην τέχνη.. εκεί βγαίνω απο τα ρούχα μου!!
Κατ’αρχήν κάτι που διάβασα στο blog «Life and other things like it», και με εξόργισε κι εμένα. Πρόκειται για έναν «παιδικό οδηγό εξομολογήσεως». Το συγκεκριμένο χαρτί το μοίραζαν και δυστυχώς εξακολουθούν να το μοιράζουν σε κάποια σχολεία, πριν πάνε τα παιδιά να εξομολογηθούν. Σκοπός του; Αν κάποιο παιδί δεν έχει κάτι για το οποίο να νοιώθει ενοχές, να βρει κάτι μέσα στη λίστα που θα του δημιουργήσει. Κάτι που θα το βοηθήσει να νιώσει φόβο και να ζητήσει συγχώρεση. Δείτε όμως και μόνοι σας τη λίστα…
Πρόσφατα πήρε μεγάλες διαστάσεις η αντίδραση της εκκλησίας, και η απαράδεκτη λογοκρισία της σε φιλμ μικρού μήκους του σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά, που προβάλλεται στο νέο μουσείο της ακρόπολης. Το φιλμάκι είναι μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του παρθενώνα, στην οποία ιστορία περιλαμβάνονται και οι καταστροφές απο χριστιανούς ιερείς, οι οποίοι θεωρούσαν τα αγάλματα αντικείμενο ειδωλολατρίας. Η εκκλησία όμως έχει τον δικό της τρόπο να παρουσιάζει τα ιστορικά γεγονότα. Και οι αντιδράσεις είχαν σαν αποτέλεσμα την απόφαση του υπουργού πολιτισμού Αντώνη Σαμαρά με τον πρόεδρο του μουσείου Δημήτρη Παντερμαλή να κοπούν απο το επίμαχο φιλμ οι σκηνές που δεν τιμούσαν την εκκλησία.
«Η Εκκλησία αρνείται πάντα την πραγματικότητα, για να σώσει το δόγμα της. Ό,τι απεικονίζεται σ’ αυτό το μικρό φιλμ είναι ιστορικά αποδεδειγμένο. Αναφέρεται στις καταστροφές που έχει υποστεί ανά τους αιώνες το μνημείο, από τους ανθρώπους. Οι πρώτοι χριστιανοί έκαναν αρκετές καταστροφές στα μνημεία και στα γλυπτά για διάφορους λόγους, ορισμένες φορές επειδή απλώς τους είχε σκανδαλίσει η γύμνια των αγαλμάτων. Νόμιζα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από όλες αυτές τις μικρότητες… Λυπάμαι πολύ!» δήλωσε ο σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς…
